II K 124/17

Sygn. akt II K 124/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 czerwca 2017 r. Sąd Rejonowy w G. - II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Jarosław Przesmycki Protokolant: st. sekr. sąd. Magdalena Bajerska przy udziale Prokuratora Mirosława Gąska po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2017 r. sprawy karnej M. K. s. H. i H. zd. K. , ur.(...) w G. , PESEL (...) , zam. (...)-(...) G. , W. (...) / (...) , obecnie przebywającego w Z. (...) G. , obywatelstwa polskiego, o wykształceniu średnim, z zawodu technik mechanik, karany sądownie; oskarżonego o to, że: 1. w dniu 25 października 2014 r. w G. przywłaszczył powierzony mu samochód marki A. (...) nr rej. (...) , rok produkcji (...) , o wartości (...) . czym działał na szkodę F. S. ; tj. o czyn z art. 284 § 2 k.k. 2. w dniu 25 października 2014 r. w G. w celu użycia za autentyczny podrobił umowę kupna sprzedaży samochodu marki A. (...) nr rej. (...) rok na której to umowie podpisał się, jako sprzedający F. S. ; tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. o r z e k ł : 1. Oskarżonego M. K. uznaje za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie 1. aktu oskarżenia, to jest występku z art. 284§2 kk i za to na mocy tego przepisu wymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności. 2. Oskarżonego M. K. uznaje za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie 2. aktu oskarżenia, to jest występku z art. 270§1 kk i za to na mocy tego przepisu wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. 3. Na mocy art. 85 kk , art. 86 § 1 kk łączy jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone w punktach od 1. do 2. wyroku i w ich miejsce wymierza oskarżonemu M. K. karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności. 4. Na mocy art. 230§2 kpk nakazuje zwrócić pokrzywdzonemu F. S. dowody rzeczowe w postaci karty pojazdu od samochodu marki A. (...) wymienionego w wykazie dowodów rzeczowych na k. 10 akt oraz nakazuje zwrócić F. S. samochód osobowy marki A4 nr rej. (...) , nr VIN (...) , rok produkcji (...) wraz z jednym kluczykiem, dowodem rejestracyjnym i kartą pojazdu, który po zatrzymaniu został oddany na przechowanie M. T. (1) (dowód rzeczowy wymieniony na k. 70 akt) i pozostawić w aktach sprawy oryginały umowy kupna sprzedaży wymienione w wykazie dowodów rzeczowych nr (...) pod pozycją 3 i 4. 5. Zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w G. na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. R. S. kwotę 420 zł. (czterysta dwadzieścia złotych) +VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu. 6. Zwalnia oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty, a powstałymi wydatkami obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt II K 124/17 UZASADNIENIE Oskarżony M. K. był wielokrotnie karany sądownie. dowód : karta karna k. 101-102 akt Ostatnio oskarżony został skazany przez Sąd Rejonowy w G. wyrokiem z 31 sierpnia 2016 r., gdzie za przestępstwo z art. 284 § 2 kk wymierzono mu karę 6 miesięcy ograniczenia wolności. dowód: odpis wyroku k. 139 akt Oskarżony i F. S. byli kolegami. Oskarżony w przeszłości pomagał pokrzywdzonemu z tym, że ten za tą pomoc nie był mu winien żadnych pieniędzy. Co więcej, to oskarżony miał dług wobec pokrzywdzonego. F. S. jest właścicielem samochodu marki A. (...) o nr rej. (...) . Samochód ten się zepsuł i dlatego poprosił oskarżonego o jego naprawę. Oskarżony postanowił ten samochód sprzedać, a uzyskane pieniądze przywłaszczyć. W tym celu najpierw sporządził umowę kupna-sprzedaży tego samochodu z 25 października 2014 r., gdzie sprzedającym był F. S. , a oskarżony był kupującym, równocześnie podpisując się nazwiskiem pokrzywdzonego. Trzy dni później oskarżony zastawił ten samochód w lombardzie przy ul. (...) w G. , w zamian za pożyczkę w kwocie (...) zł. Pożyczka ta miała być spłacona do 4 listopada 2014 r. Oskarżony tej pożyczki nie spłacił w związku z tym samochód został wystawiony na sprzedaż. Został on kupiony przez S. B. (1) 3 czerwca 2015 r. Umowę sprzedaży podpisał oskarżony. Od S. B. (1) , który prowadził działalność gospodarczą pod nazwą (...) Handlarz samochód kupiła M. T. (1) , u której zabezpieczono samochód pokrzywdzonego. Pokrzywdzony cały czas posiadał kartę pojazdu, który został przywłaszczony. dowody: zeznania F. S. k. 177v, S. B. k. 61-62, 177v, S. R. k. 68-69, 127-128, 177v, M. T. k. 77-78, 177v, wyjaśnienia oskarżonego k. 134-136, 177, karta pojazdu i decyzje k. 5-6, 28. Oskarżony nie przyznał się do winy. dowód: wyjaśnienia oskarżonego k. 110, 134, 144. W swoich wyjaśnieniach oskarżony twierdził, że od lat zna pokrzywdzonego, który był mu winny pieniądze. Z uwagi na ten dług pokrzywdzony miał zgodzić się na oddanie przedmiotowego samochodu do lombardu. Uzyskanymi z tego tytułu pieniędzmi miał się oskarżony podzielić z pokrzywdzonym. Oskarżony wyjaśnił przy tym, że przy zawieraniu umowy pożyczki lombardowej nikt go nie pytał o żadne umowy dotyczące pojazdu. Oskarżony zaprzeczył też, że sam sporządził taką umowę lub też zobowiązał się do naprawy samochodu A. . dowód: wyjaśnienia oskarżonego k. 110-112, 177 Po okazaniu oskarżonemu umowy lombardowej z 28 października 2014 r. oskarżony stwierdził, że ją podpisywał. Oskarżonemu okazano również umowę kupna-sprzedaży samochodu marki A. (...) o nr rej. (...) . Oskarżony przyznał, że wypisał tą umowę i podpisał się na niej jako kupujący nie wykluczając, że złożył także podpis o treści F. S. . dowód: wyjaśnienia oskarżonego k. 135-136 Zdaniem Sądu co do zasady wyjaśnieniom oskarżonego nie można dać wiary, bowiem są nielogiczne, niespójne i sprzeczne z zebranymi dowodami w postaci zeznań pokrzywdzonego, umów – lombardowej i kupna-sprzedaży przedmiotowego samochodu. Z dowodów tych wynika wprost, że to oskarżony dysponował przedmiotowym samochodem jako właściciel, co miało wynikać ze sfałszowanej umowy kupna-sprzedaży samochodu A. . Oskarżony przy tym nawet nie zaprzeczał, że podpisał się za pokrzywdzonego jako sprzedawca. W ocenie Sądu tak było. Świadczą o tym nie tylko zeznania pokrzywdzonego, ale i logika sytuacji. Gdyby pokrzywdzony wiedział o pożyczce, chciał jej, uczestniczył w podziale pieniędzy, to sam podpisałby tą umowę. Z jego relacji wynika, że nic o tym nie wiedział. W istocie tak było skoro na umowie pożyczki podpisał się oskarżony. Nie mógł on przecież zastawić cudzego samochodu i dlatego sporządził fikcyjną umowę kupna-sprzedaży samochodu aby wykazać się tytułem prawnym do zastawionego pojazdu. Oskarżony nie dysponował przy tym kartą pojazdu, która była w posiadaniu pokrzywdzonego i nie przerejestrował samochodu na siebie, tylko przekazał dowód rejestracyjny otrzymany od pokrzywdzonego. Te okoliczności w powiązaniu z linią życiową oskarżonego i jego wyjaśnieniami dotyczącymi omawianych umów pozwalają Sądowi na przyjęcie, że dopuścił się on zarzucanego mu czynu. Sąd dał w pełni wiarę zeznaniom pokrzywdzonego oraz świadków S. B. (1) , S. R. (2) i M. T. (1) , bowiem są logiczne, spójne i przekonywujące. Z zeznań tych wynika wprost, że to oskarżony występował w mowie lombardowej i mowie sprzedaży jako właściciel samochodu A. którym nie był. Oskarżony utrzymywał przy tym w swoich pierwszych wyjaśnieniach, że umowy sprzedaży samochodu nie sporządzał i podpisywał, co należy traktować jako przyjętą przez oskarżonego linię obrony zmierzającą do ukrycia niewygodnych dla siebie dowodów, W tym stanie rzeczy wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. Przestępstwo z art. 284 § 2 kk popełnia kto przywłaszcza sobie powierzoną mu rzecz ruchomą. Zgodnie z art. 270 § 1 kk kto, w celu użycia za autentyczny, podrabia lub przerabia dokument lub takiego dokumentu jako autentycznego używa, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Oskarżony naruszył przepis art. 284 § 2 kk , bowiem zostawił i sprzedał samochód marki A. (...) , do czego nie był uprawniony ani umocowany przez jego właściciela F. S. . Oskarżony naruszył także przepis art. 270 § 1 kk , bowiem w dniu 25 października 2014 r. w G. w celu użycia za autentyczny podrobił umowę kupna sprzedaży samochodu marki A. (...) nr rej. (...) rok na której to umowie podpisał się, jako sprzedający F. S. . Za to Sąd wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności. Przy wymiarze kar jednostkowych jak i kary łącznej Sąd miał na względzie jako okoliczności obciążające uprzednią, wielokrotną karalność oskarżonego. Działanie w sposób zaplanowany i przebiegły, polegający na uzyskaniu legalnego dostępu do samochodu, który po sfałszowaniu umowy kupna-sprzedaży następnie sprzedawał. Takie działanie świadczy o głębokiej demoralizacji oskarżonego, którego celem jest osiągnięcie korzyści majątkowej. Oskarżony przy tym nie po raz pierwszy tak działa, co wynika z wyroku 31.08.2016 r. (k. 135). Jako okoliczności łagodzące Sąd uznał fakt, że pokrzywdzony odzyskał samochód, bowiem M. T. (3) nie mogła go skutecznie nabyć od osoby nieupoważnionej, a termin przewidziany w art. 174 k.p.c. jeszcze nie upłynął. O kosztach orzeczono po myśli art. 624 § 1 k.p.k.