II K 1221/16

Sygn. akt II K 1221/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 stycznia 2017r. Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Anna Jachniewicz Protokolant: Katarzyna Tymińska pod nieobecność Prokuratora po rozpoznaniu w dniach 24 listopada 2016r., 9 stycznia 2017r. na rozprawie sprawy: P. P. , syna T. i Z. z domu H. , urodzonego (...) w P. oskarżonego o to, że: I. W dniu 18 lipca 2016r. w G. ugodził M. R. nożem, powodując u pokrzywdzonego ranę kłutą klatki piersiowej i krwiaka prawej jamy opłucnej wymagającego drenażu, co stanowi ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, tj. o przestępstwo z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. II. W dniu 16 lipca 2016r. w G. szarpał E. O. (1) , czym spowodował u niej stłuczenia kończyn górnych, szyi i okolicy miednicy, które naruszyły czynności narządów ciała (powłok ciała, ruchu) na czas nie dłuższy niż siedem dni, tj. o przestępstwo z art. 157 § 2 k.k. III. W dniu 16 lipca 2016r. w G. zabrał w celu przywłaszczenia E. O. (1) telefon H. (...) o wartości 600 zł, tj. o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. IV. W dniu 18 lipca 2016r. w G. po uprzednim kopnięciu drzwi balkonowych wdarł się do mieszkania E. O. (1) , tj. o przestępstwo z art. 193 k.k. V. W dniu 18 lipca 2016r. w G. znajdując się w stanie nietrzeźwości – I badanie 0,46 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, II badanie 0,46 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy O. (...) o nr rej. (...) , tj. o przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k. 1. Oskarżonego P. P. uznaje za winnego popełnienia przestępstwa zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia i za to, na mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.k. wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności; 2. Oskarżonego P. P. uznaje za winnego popełnienia przestępstwa zarzucanego mu w punkcie II aktu oskarżenia i za to, na mocy art. 157 § 2 k.k. wymierza mu karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności; 3. Oskarżonego P. P. uniewinnia od popełnienia przestępstwa wskazanego w punkcie III aktu oskarżenia; 4. Oskarżonego P. P. uznaje za winnego popełnienia przestępstwa zarzucanego mu w punkcie IV aktu oskarżenia i na podstawie art. 193 k.k. wymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; 5. Oskarżonego P. P. uznaje za winnego popełnienia przestępstwa zarzucanego mu w punkcie V aktu oskarżenia i za to, na podstawie art. 178 a § 1 k.k. wymierza mu karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności; 6. Na mocy art. 85 § 1 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. łączy wymierzone wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności orzeczone w punktach 1, 2, 4 i 5 wyroku i wymierza w ich miejsce karę łączną 3 (trzech) lat i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; 7. Na mocy art. 42 § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat; 8. Na mocy art. 43 a § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 zł (pięć tysięcy złotych) na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej; 9. Na mocy art. 46 § 1 k.k. nakłada na oskarżonego obowiązek naprawienia szkody na rzecz E. O. (1) poprzez zapłatę kwoty 1000 (tysiąc) złotych oraz obowiązek zadośćuczynienia E. O. (1) za doznaną krzywdę poprzez zapłatę kwoty 1000 (tysiąc) złotych; 10. Na mocy art. 46 § 1 k.k. nakłada na oskarżonego P. P. obowiązek naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonego M. R. poprzez zapłatę kwoty 2.500,71 (dwa tysiące pięćset 71/100) funtów brytyjskich ( (...) ), a także obowiązek zapłaty kwoty 20.000 zł (dwadzieścia tysięcy) złotych z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; 11. Na mocy art. 39 pkt 2 b k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu kontaktowania się w jakikolwiek sposób z E. O. (1) oraz zbliżania się do niej na odległość mniejszą niż 50 (pięćdziesiąt) metrów na okres 3 (trzech) lat; 12. Na mocy art. 44 § 2 k.k. orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego w postaci noża opisanego w wykazie dowodów rzeczowych na k. 483 pod. poz. 9; 13. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz kancelarii adwokackiej adw. M. Ż. kwotę 619,92 zł (sześćset dziewiętnaście złotych 92/100) tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżycielce posiłkowej E. O. (1) ; 14. Na mocy art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k. obciąża oskarżonego kosztami postępowania w sprawie, w tym opłatą w kwocie 400 (czterysta) złotych. Sygn. akt: II K 1221/16 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: P. P. , pozostający w związku małżeńskim i E. O. (1) poznali się w sierpniu 2014 roku i nawiązali romans. Ich związek miał burzliwy przebieg. Kochankowie często kłócili się i wzajemnie wyzywali wulgarnymi słowami uznawanymi powszechnie za obelżywe. Częstym powodem ich kłótni były wzajemne podejrzenia zdradę. W czasie kłótni z E. O. (1) , P. P. bywał nadpobudliwy i agresywny. Jego agresja wzmagała się w okresach zażywania sterydów anabolicznych. Pokrzywdzona i oskarżony wielokrotnie rozstawali się, a następnie wracali do siebie. P. P. często wydzwaniał do E. O. (1) oraz składał jej niezapowiedziane wizyty w mieszkaniu przy ul. (...) w G. , chcąc kontrolować to, z kim się spotyka. W lutym 2016 roku P. P. i E. O. (1) po raz kolejny postanowili się rozstać. Jednak po kilku tygodniach ponownie zaczęli się widywać, gdyż P. P. obiecał, że zakończy remont w mieszkaniu E. O. (1) . Ich relacje w dalszym ciągu były przepełnione wzajemnymi pretensjami, które uzewnętrzniali w coraz częstszych kłótniach oraz wiadomościach wysyłanych za pośrednictwem telefonów. W lipcu 2016 roku E. O. (1) zaczęła unikać oskarżonego i przestała odbierać od niego połączenia telefoniczne. P. P. nachodził ją wówczas, stojąc pod jej drzwiami i dzwoniąc bądź pukając do drzwi mieszkania. Pomimo kłótni, E. O. (1) wielokrotnie ulegała jego namowom i wpuszczała go do mieszkania. Dnia 16 lipca 2016 roku, P. P. przyszedł do E. O. (1) i zaczął oglądać telewizję. Kochankowie pokłócili się wówczas, gdyż E. O. (1) zaczęła się domagać, by oskarżony dokończył remont. W czasie kłótni, P. P. zabrał narzędzia i wyszedł z mieszkania. Gdy udał się do samochodu, E. O. (1) zadzwoniła do swego znajomego, M. R. i zaproponowała mu spotkanie. Po zakończeniu rozmowy telefonicznej, P. P. wszedł do mieszkania E. O. (1) i zaczął wypytywać o to, z kim rozmawiała. Po chwili wyrwał jej z ręki telefon marki S. i wszedł do sypialni. Chcąc odzyskać telefon, E. O. (1) podbiegła do oskarżonego, próbując wydrzeć mu go z rąk. Oskarżony złapał ją wówczas za obie ręce i zaczął szarpać. Po chwili złapał ją również za szyję. Gdy pokrzywdzona zaczęła uciekać, chwycił ją za spodnie na wysokości bioder, szarpiąc ją. Po chwili, E. O. (1) udało się jej oswobodzić. Oskarżony zdjął wówczas ze stołu telefon marki H. D. oraz kluczyki do samochodu pokrzywdzonej. Ostatecznie E. O. (1) udało się wydrzeć z rąk oskarżonego telefon marki S. . Natomiast telefon marki H. D. oraz kluczyki do samochodu zostały zabrane przez P. P. , który wyszedł z mieszkania. Pokrzywdzona wybiegła wówczas za nim, domagając się zwrotu telefonu. Oskarżony odjechał jednak z miejsca zdarzenia samochodem. W wyniku wyżej wskazanej szarpaniny w dniu 16 lipca 2016r. E. O. (1) doznała stłuczenia kończyn górnych, szyi, okolicy miednicy, co spowodowało naruszenie narządów jej ciała (ruchu, powłok ciała) na czas nie dłuższy niż 7 dni. Dowody: częściowo wyjaśnienia oskarżonego P. P. – k. 167-169, 636v-638; zeznania świadka E. O. (1) – k. 70-71, 253-254, 472; zeznania świadka A. N. – k. 118v; zeznania świadka M. S. (1) – k. 128-130; protokół oględzin osoby – k. 57-60; protokół oględzin telefonu – k. 149-150, 407-408; dokumentacja medyczna – k. 258-261, 265-300; protokół oględzin – k. 316-319; wykazy połączeń – k. 321-380; dokumentacja fotograficzna – k.392; opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej – k. 133; Po powrocie do mieszkania, E. O. (1) pojechała spotkać się z M. R. , który przebywał w mieszkaniu swego brata, przy ul. (...) w G. . Tam została na noc. W dniach 16 i 17 lipca 2016 roku, P. P. wielokrotnie dzwonił do pokrzywdzonej. Ta jednak nie odbierała telefonu. Dnia 17 lipca 2016 roku około godziny 22:00, M. R. i E. O. (2) pojechali do mieszkania pokrzywdzonej przy ul. (...) , gdzie oboje zaczęli przygotowywać się do snu. Około godziny 1:00, a więc już dnia 18 lipca 2016 roku, pod blok, w którym mieszkała pokrzywdzona, samochodem marki O. (...) o nr rej. (...) podjechał P. P. . Po wyjściu z pojazdu, oskarżony, trzymając w ręku zabrany z samochodu nóż myśliwski, podszedł pod drzwi pokrzywdzonej i przez ok. 3 min trzymał wciśnięty przycisk dzwonka. Gdy pokrzywdzona wyłączyła bezpieczniki, oskarżony obszedł budynek i wszedł na taras. Tam zaczął uderzać pięścią w drzwi balkonowe. Następnie, wyważył je, uderzając w nie nogą, uszkadzając jednocześnie drzwi. Gdy znalazł się mieszkaniu, krzyknął ” gdzie on jest! ” i trzymając w ręku nóż myśliwski podbiegł w kierunku M. R. , który znajdował się wówczas w przedpokoju i ugodził M. R. nożem w klatkę piersiową po prawej stronie. Gdy M. R. upadł na podłogę, oskarżony wdał się z nim w szarpaninę. Po chwili jednak wstał i wybiegł z mieszkania, zabierając ze sobą nóż. Następnie wsiadł do samochodu i odjechał. E. O. (1) niezwłocznie zawiadomiła o zdarzeniu Policję oraz pogotowie ratunkowe. W związku z odniesionymi obrażeniami ciała, M. R. został zabrany karetką do szpitala. Dowody: częściowo wyjaśnienia oskarżonego P. P. – k. 167-169, 636v-638; zeznania świadka J. K. – k. 40v-41; zeznania świadka S. C. – k. 43v-44; zeznania świadka M. K. – k. 46v; zeznania świadka M. R. – k. 65-68; zeznania świadka E. O. (1) – k. 72, 91v; zeznania świadka M. S. (1) – k. 128-130; dokumentacja fotograficzna -k. 405-406 Zawiadomieni przez E. O. (1) funkcjonariusze Policji rozpoczęli poszukiwania P. P. , który udał się w tym czasie pod blok przy ul. (...) , gdzie mieszkał. Siedząc w samochodzie zaparkowanym przy klatce schodowej, oskarżony spożył 200 ml wódki (...) , po czym zadzwonił do swej żony, M. P. i poprosił ją, by zeszła na dół. Gdy M. P. wsiadła do samochodu, oskarżony powiedział do niej, że zrobił „ coś głupiego ”, a następnie wyjechał z osiedla, kierując się ul. (...) w stronę garażu. Po chwili, samochód marki O. (...) o nr rej. (...) został zauważony przez funkcjonariuszy J. K. i S. C. , którzy dogonili poszukiwany pojazd i dokonali zatrzymania P. P. i M. P. . Tuż po zatrzymaniu, P. P. został poddany kontroli trzeźwości. Pomiary przeprowadzone o godz. 3:03 i 3:08, wykazały stężenie 0,46 mg/l alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu. W trakcie oględzin pojazdu marki O. (...) ujawniono m.in. nóż myśliwski oraz dwa telefony marki H. . Dowody: wyjaśnienia oskarżonego P. P. – k. 169, 636v-638; zeznania świadka J. K. – k. 40v-41; zeznania świadka S. C. – k. 43v-44; zeznania świadka M. K. – k. 46v; zeznania świadka M. P. – k. 94-95; zeznania świadka A. O. – k. ; 101notatka służbowa z użycia psa tropiącego – k. 2; protokół oględzin mieszkania – k. 5-10; protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości – k. 18-18v; protokół zatrzymania osoby – k. 24-24v; protokół oględzin pojazdu – k. 37-38v; protokół oględzin osoby – k.49-50v; protokół oględzin rzeczy – k. 55-56v; Na skutek zdarzenia M. R. doznał rany kłutej klatki piersiowej, powstał u niego krwiak jamy opłucnowej wymagający drenażu. Powyższe spowodowało chorobę realnie zagrażającą życiu w rozumieniu art. 156 § 1 k.k. Dowody: opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej – k. 134-135, 310; Z powodu obrażeń spowodowanych przez P. P. , M. R. pozostawał niezdolny do pracy przez okres ok. 3 miesięcy, w wyniku czego utracił zarobek w wysokości 2.500,71 funtów brytyjskich. Dowód: paski wynagrodzeń – k. 620-629; Na skutek wyważenia drzwi tarasowych mieszkania E. O. (1) przez P. P. , doszło do ich uszkodzenia. Wartość powstałej przez to szkody wyniosła 1.000 złotych. Dowód: zeznania świadka E. O. (1) – k. 72; Według biegłych z zakresu psychiatrii, oskarżony P. P. nie jest chory psychicznie, ani upośledzony umysłowo. U oskarżonego rozpoznano nadużywanie substancji niepowodujących uzależnienia – sterydów anabolicznych i hormonów. Substancje te mogą powodować nasiloną drażliwość i tendencję do zachowań agresywnych, a także wahania nastroju, epizody maniakalno-depresyjne, urojenia. P. P. zna wpływ tych substancji na swój organizm. Odnośnie czynu z punktu V. aktu oskarżenia stwierdzono upicie proste. Brak było podstaw do stwierdzenia jego niepoczytalności. Dowód: opinia biegłych z zakresu psychiatrii – k. 85-86; P. P. cieszy się dobrą opinią u poprzedniego pracodawcy – spółki (...) S.A. Dowód: opinia o pracowniku – k. 635; P. P. nie był dotąd karany. Dowód: karta karna – k. 663-664; Sąd zważył, co następuje: Dokonując ustaleń faktycznych w sprawie, Sąd oparł się w części na wyjaśnieniach oskarżonego P. P. złożonych na rozprawie, zeznaniach świadków E. O. (1) , M. R. , A. N. , M. S. (1) , J. K. , S. C. i M. K. , opiniach biegłych z zakresu medycyny sądowej oraz psychiatrii sądowej, a także na treści dokumentów urzędowych. W toku postępowania przygotowawczego, oskarżony P. P. nie przyznał się do popełnienia części z zarzucanych mu czynów. Utrzymywał przy tym, że dnia 16 lipca 2016 roku pokłócił się z E. O. (1) , od której dostał w twarz. On ją wówczas złapał i powiedział: „ weź się opanuj dziewczyno ”. Oskarżony utrzymywał również, że nie ukradł pokrzywdzonej telefonu, a jedynie zabrał go, w celu przyklejenia szybki ze szkła hartowanego. Tym niemniej, wyjaśniając w postępowaniu przygotowawczym, oskarżony przyznał, że 18 lipca 2016 roku wtargnął do mieszkania E. O. (1) i ugodził nożem M. R. nożem myśliwskim, a następnie prowadził pojazd pod wpływem alkoholu. Z kolei na rozprawie, oskarżony przyznał się do wszystkich czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, a w porównaniu z wyjaśnieniami złożonymi w postępowaniu przygotowawczym, przyznał również, że 16 lipca 2016 roku szarpał się z pokrzywdzoną i najprawdopodobniej spowodował u niej obrażenia stwierdzone w trakcie oględzin. W ocenie Sądu, bliższa prawdy była wersja wydarzeń przedstawiona przez oskarżonego na rozprawie. Należy bowiem zauważyć, że w toku oględzin ujawniono na ciele E. O. (1) obrażenia ciała wskazujące na to, że postawa, jaką przyjął oskarżony w zaistniałej kłótni nie była tylko i wyłącznie defensywna. Zauważyć trzeba, że pokrzywdzona doznała nie tylko zasinień ramion, lecz także stłuczenia okolic miednicy i szyi. Nadto na jej ciele ujawniono kilka otarć naskórka (zadrapań). Jasne jest to, że obrażenia te nie powstałyby wówczas, gdyby P. P. jedynie chwycił pokrzywdzoną za ręce. Nie jest przy tym prawdopodobne, by E. O. (1) , jako osoba zdecydowania słabsza od oskarżonego, była w stanie stawić mu skuteczny opór w konfrontacji fizycznej. Sąd nie dał przy tym wiary konsekwentnym wyjaśnieniom oskarżonego, w zakresie, w jakim utrzymywał, że celem zabrania telefonu marki H. , należącego do pokrzywdzonej, było naklejenie szybki ze szkła hartowanego. Należy z jednej strony zauważyć, że zabieranie telefonu w takiej sytuacji pozbawione było w zasadzie sensu, gdyż oskarżony mógł po prostu kupić szybkę o określonym rozmiarze, podając sprzedawcy model telefonu. Nade wszystko jednak, trudno sobie wyobrazić, że oskarżony, znajdując się w stanie wzburzenia z powodu kłótni na tle odczuwanej zazdrości, nagle zmienił nastawienie psychiczne wobec E. O. (1) i postanowił, że zabierze telefon by wyświadczyć kochance przysługę. Powyższe nie zasługuje na uwzględnienie zwłaszcza wobec faktu, że kilka minut wcześniej, oskarżony zabrał E. O. (1) inny telefon ( marki S. ), w celu przejrzenia ostatnich połączeń i dowiedzenia się, z kim rozmawiała ona w czasie jego nieobecności. Sąd nie znalazł powodów do kwestionowania wyjaśnień oskarżonego dotyczących tła wydarzeń stanowiących podstawę wniesienia aktu oskarżenia. Okolicznością bezsporną było bowiem to, że oskarżony był przesadnie zazdrosny o E. O. (1) . Zebrany materiał dowodowy wskazuje jednak na to, że w relacjach oskarżonego z pokrzywdzoną, wyrzuty dotyczące odczuwanej zazdrości miały charakter wzajemny. Jak to określił oskarżony: „ Jedno było warte drugiego, jeżeli chodzi o zazdrość. ” (k. 168). Treść wiadomości SMS ujawnionych w telefonie pokrzywdzonej w sposób dobitny wskazuje na to, że przemoc werbalna w związku z P. P. nie była stosowana jednostronnie przez oskarżonego. Co więcej, brak jest podstaw, by stwierdzić, że oskarżona była przez oskarżonego nękana w sposób budzący u niej lęk, skoro jeszcze w lipcu 2016 roku wyznawała mu miłość i dobrowolnie wpuszczała go do swego mieszkania. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków E. O. (1) i M. R. dotyczących wtargnięcia oskarżonego do mieszkania przy ul. (...) oraz ranienia M. R. nożem. Zeznania te były bowiem spójne, wzajemnie się uzupełniały, a wraz z pozostałą częścią materiału dowodowego tworzyły uporządkowaną chronologicznie całość. Sąd natomiast z ostrożnością potraktował zeznania E. O. (1) , w zakresie, w jakim ona opisała relacje, jakie łączyły ją z oskarżonym. Jak wskazano wyżej, w konfrontacji z wyjaśnieniami oskarżonego Sąd dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonej dotyczącym okoliczności powstania na jej ciele obrażeń stwierdzonych w protokole oględzin (k. 316-319, 392). Tym niemniej, Sąd uznał, że przedstawiając obraz związku z oskarżonym, E. O. (1) dążyła do wyeksponowania jedynie negatywnych zachowań oskarżonego i przedstawienia siebie jedynie w roli ofiary. Nie miało to jednak wpływu na ocenę wiarygodności świadka w pozostałym zakresie. Świadek C. S. zeznała, że oskarżony często kłócił się z E. O. (1) . Podała przy tym, że kontrolowanie w ich związku miało charakter wzajemny: „ on ją sprawdzał, ona jego. Nakręcali się oboje ” (k. 128). Nadto, zeznała, że E. O. (1) opisała jej przebieg kłótni z dnia 16 lipca 2016 roku, a nadto kontaktowała się z nią po ugodzeniu M. R. nożem, mówiąc, że oskarżony ich „ dopadł ”. Sąd dał wiarę zeznaniom C. S. , gdyż korespondowały on w pełni z zebranym materiałem dowodowym, a częściowo dotyczyły okoliczności bezspornych. W świetle zebranego materiału dowodowego, Sąd z ostrożnością potraktował zatem zeznania świadka A. N. , która przedstawiła relacje oskarżonego z pokrzywdzoną w sposób jednostronny, twierdząc, że E. O. (1) była „ nękana ” i nie mogła się uwolnić od oskarżonego. Nie miały znaczenia zeznania świadka M. S. (2) i R. S. . Sąd oparł swe ustalenia na treści opinii biegłych z zakresu psychiatrii oraz opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej. Opinie te zostały wydane przez osoby posiadające niezbędne kwalifikacje i doświadczenie zawodowe we wskazanych dziedzinach nauki. Są przejrzyste, spójne i pełne. Formułują jednoznaczne odpowiedzi na pytania postawione w postanowieniach o dopuszczeniu tych dowodów. Wnioski biegłych nie były kwestionowane przez żadną ze stron. Brak jest również wątpliwości co do bezstronności biegłych. Sad oparł się na dokumentach urzędowych przywołanych w ustaleniach faktycznych, gdyż zostały one sporządzone przez uprawnione do tego osoby, w zakresie ich kompetencji i prawem przepisanej formie. Ich autentyczność nie była przez żadną ze stron kwestionowana. Stanowią one obiektywne dowody zaświadczonych nimi okoliczności. Ustalony stan faktyczny dawał podstawę do przypisania oskarżonemu P. P. czynów wymienionych w punktach I., II., IV. i V. aktu oskarżenia (punkty 1., 2., 4. i 5. sentencji wyroku). W przypadku czynu wymienionego w punkcie I. aktu oskarżenia, oskarżony wbił nóż w klatkę piersiową M. R. , przez co spowodował u niego ranę kłutą klatki piersiowej oraz krwiaka prawej jamy opłucnowej, wymagającego drenażu. W świetle opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej, nie ulega wątpliwości, że spowodowane obrażenia stanowiły ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu. Czyn ten wypełnił zatem znamiona z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. W przypadku czynu wymienionego w punkcie II. aktu oskarżenia, P. P. zastosował wobec E. O. (1) przemoc fizyczną w postaci szarpania, przez co spowodował u niej drobne obrażenia w postaci stłuczenia kończyn górnych, szyi i miednicy, tj. obrażenia, które naruszyły czynności narządów ciała na czas nie dłuższy niż 7 dni. Czynem tym wypełnił zatem znamiona z art. 157 § 2 k.k. Odnośnie czynu wymienionego w punkcie IV. aktu oskarżenia, należy wskazać, że P. P. wszedł do mieszkania pokrzywdzonej po uprzednim wyważeniu drzwi za pomocą kopnięcia. Jego zachowanie należało uznać za „wdarcie się” do mieszkania. Oczywiste jest bowiem to, że pokrzywdzona nie życzyła sobie obecności oskarżonego ( nie otworzyła mu drzwi, wykręciła korki by uniemożliwić dalsze dzwonienie oskarżonego do drzwi) , a więc postąpił on w wbrew jej woli, a przez to wyczerpał znamiona czynu z art. 193 k.k. Odnośnie czynu wymienionego w punkcie V. aktu oskarżenia, zebrany materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do tego, że to oskarżony prowadził samochód w ruchu lądowym, tj. na ul. (...) w G. (droga publiczna). Stan nietrzeźwości w rozumieniu prawa karnego ( art. 115 § 16 k.k. ) zachodzi, gdy zawartość alkoholu w 1 litrze wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Tymczasem, jak wskazano wyżej, badanie wykonane u oskarżonego po zatrzymaniu, wykazało stężenie wynoszące dwukrotnie 0,46 mg/l. Nie ulega zatem wątpliwości, że stan, w jakim znajdował się oskarżony kierując swym samochodem, spełnia podaną wyżej definicję. Czyn ten należało zatem zakwalifikować z art. 178a § 1 k.k. W czasie popełnienia przez oskarżonego P. P. przypisanych mu czynów, nie zachodziła żadna okoliczność wyłączająca jego kryminalną bezprawność. Nie zachodziły również żadne okoliczności wyłączające winę oskarżonego. Nie był on w szczególności ograniczony w możliwości rozpoznania znaczenia i konsekwencji swoich czynów przez chorobę psychiczną, niedorozwój umysłowy lub czasowe zaburzenie czynności psychicznych. P. P. jest i już w trakcie popełnienia czynu był osobą dorosłą. W inkryminowanym czasie nie zaszła także czasowa niepoczytalność oskarżonego. Stopień szkodliwości społecznej czynów wymienionych w punkcie I. i IV. aktu oskarżenia należy określić jako bardzo wysoki. Zebrany materiał dowodowy wskazuje na to, że P. P. działał z premedytacją. Należy zauważyć, że oskarżony pierwotnie próbował dostać się do mieszkania pokrzywdzonej przez drzwi wejściowe. Dopiero gdy zrozumiał, że E. O. (1) nie pozwoli mu przejść od środka, przeszedł na taras znajdujący się po drugiej stronie budynku z nożem w ręku, zabranym z samochodu. Co więcej, jasne jest to, że nawet w przypadku, gdyby dowodowy nóż myśliwski schowany był na tarasie E. O. (3) (jak utrzymywał oskarżony), to jednak nie był on przedmiotem, który był „pod ręką” oskarżonego. Co więcej, oskarżony próbował dostać się do mieszkania pokrzywdzonej przez kilka minut. Nie ulega zatem wątpliwości, że przemyślał on dokonanie czynu. Na szczególną uwagę zasługuje fakt, że oskarżony wdarł się do lokalu przy ul. (...) w porze nocnej, zaś do zamachu na zdrowie (a nawet życie) M. R. wykorzystał bardzo niebezpieczne narzędzie, jakim jest nóż myśliwski. Stopień szkodliwości społecznej czynu wymienionego w punkcie II. i V. aktu oskarżenia należy określić jako niemały. W pierwszym przypadku, oskarżony nie spowodował wprawdzie u pokrzywdzonej dotkliwych obrażeń, tym niemniej, niewątpliwie zastosował przemoc wobec osoby nieporównywalnie od niego słabszej. Nie ma przy tym znaczenia, że to pokrzywdzona zaczęła szarpać oskarżonego. Domagała się ona bowiem zwrotu swojego telefonu. Natomiast oskarżony, nawet jeśli jego głównym celem było przerwanie przemocy stosowanej przez pokrzywdzoną, zastosował środki oczywiście niewspółmierne do siły użytej przez E. O. (1) . W drugim przypadku, stężenie alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu nie było wprawdzie wysokie. Tym niemniej, czyn oskarżonego miał wręcz charakter zuchwały. Zdecydował się on bowiem na jazdę samochodem, po uprzednim bezpośrednim spożyciu zawartości małej butelki wódki na parkingu przed blokiem. Na niekorzyść oskarżonego przemawiają okoliczności wpływające na ocenę szkodliwości społecznej przypisanych mu czynów, a zwłaszcza sposób i okoliczności popełnienia tych czynów, świadczące o daleko posuniętej demoralizacji P. P. . Na niekorzyść oskarżonego w zakresie czynu z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. przemawia także działanie oskarżonego z niskich pobudek (zazdrość), użycie niebezpiecznego narzędzia oraz skutek w postaci ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego M. R. , który – jak wskazał – do tej pory odczuwa skutki zadanego ciosu. Wskazać należy, że obrażenia, jakich doznał pokrzywdzony były efektem przypadku o tyle, że wystarczyłoby, żeby nóż oskarżonego trafił pokrzywdzonego kilka centymetrów dalej, a obrażenia pokrzywdzonego mogły dotyczyć serca i mieć skutek śmiertelny. Dodać trzeba, że oskarżony nie został w żaden sposób sprowokowany przez M. R. do zadania ciosu. Do użycia przez oskarżonego noża doszło bezpośrednio po wtargnięciu przez niego do mieszkania, a nie na skutek szarpaniny z pokrzywdzonym. Dla ustalenia znacznej społecznej szkodliwości czynu i jednoznacznie negatywnej jego oceny nie ma znaczenia przy tym, czy E. O. (1) spotykając się z M. R. i zapraszając go do nocowania w jej mieszkaniu dała oskarżonemu rzeczywiste powody do zazdrości (oskarżony stwierdził, że widział przez okno jako pokrzywdzeni uprawiają seks czemu pokrzywdzeni zaprzeczają). Ewentualna zdrada w związku w żaden sposób nie usprawiedliwia stosowania przemocy. Na korzyść P. P. przemawia fakt, że nie był on dotąd karany oraz fakt, że przyznał się on co do zasady do popełnienia zarzucanych mu czynów i wyraził skruchę. Za okoliczność łagodzącą należy także uznać pozytywną opinię byłego pracodawcy oskarżonego, spółki (...) S.A. Mając powyższe na uwadze Sąd wymierzył oskarżonemu P. P. w punkcie 1 wyroku za czyn z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. karę 3 lat pozbawienia wolności. Wskazać trzeba, że przestępstwo to zagrożone jest karą od roku do 10 lat pozbawienia wolności. W świetle wyżej wskazanych okoliczności obciążających wymierzona oskarżonemu kara nie może być uznana za nadmiernie surową. Wymierzenie oskarżonemu niższej kary nie odzwierciedlałoby poczucia sprawiedliwości społecznej. W punkcie 2 wyroku Sąd za czyn z art. 157 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 2 miesięcy pozbawienia wolności, biorąc pod uwagę wyżej przywołane okoliczności obciążające i łagodzące, w tym to że oskarżony zastosował przemoc z niskich pobudek (zazdrość) oraz wobec osoby znacznie słabszej fizycznie. Przestępstwo to zagrożone jest karą pozbawienia wolności do 2 lat. W związku z powyższym wymierzonej kary nie można uznać za nadmiernie surową. W punkcie 4 wyroku Sąd za przestępstwo z art. 193 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd wymierzając karę wziął pod uwagę w.w okoliczności łagodzące i obciążające, w szczególności znaczne natężenie złej woli oskarżonego skierowane na dostanie się do mieszkania pokrzywdzonej, działanie w porze nocnej, z premedytacją, przy jednoczesnym uszkodzeniu przez niego drzwi. Przestępstwo z art. 193 k.k. zagrożone jest karą pozbawienia wolności do roku. Wymierzonej kary nie można uznać za nadmiernie surową. W punkcie 5 wyroku Sąd za przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 2 miesięcy pozbawienia wolności. Prowadząc pojazd po drodze publicznej oskarżony znajdował się w stanie znacznego upojenia alkoholowego. Na korzyść oskarżonego przemawia to, że celem oskarżonego było przejechanie samochodem do garażu na stosunkowo niewielką odległość. Przestępstwo to zagrożone jest karą pozbawienia wolności do 2 lat. Wymierzonej kary nie można zatem uznać za nadmiernie surową. Wskazać przy tym należy, że przestępstwa z art. 157 § 2 k.k. , 193 k.k. i 178 a § 1 k.k. zagrożone są także alternatywnie karami grzywny lub ograniczenia wolności. W ocenie Sądu zasadnym było jednak wymierzenie oskarżonemu za wskazane przestępstwa kar pozbawienia wolności. Decydując o tym Sąd miał na względzie całokształt okoliczności sprawy, w tym fakt iż zarzucanych mu przestępstw oskarżony dopuścił się w niedużym odstępie czasu, co świadczy o natężeniu jego złej woli i rosnącym poczuciu omnipotencji i bezkarności. Wymierzenie oskarżonemu kar wolnościowych mogłoby utwierdzić w oskarżonym poczucie, że jego działanie było w jakiś sposób usprawiedliwione. W punkcie 6 sentencji wyroku, Sąd połączył jednostkowe kary pozbawienia wolności, orzeczone wobec P. P. w punktach 1., 2., 4. i 5. sentencji wyroku, wymierzając mu karę łączną 3 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności. Należy nadmienić, że uwzględniając wysokość orzeczonych kar jednostkowych, Sąd mógł wymierzyć oskarżonemu karę łączną od 3 lat (najniższa z orzeczonych kar) pozbawienia wolności do 3 i 7 miesięcy pozbawienia wolności (suma kar jednostkowych). Za zastosowaniem w częściowej absorpcji kar przemawia bardzo ścisły związek czasowy popełnionych czynów wynikający z tego, że czyny wymienione były elementami jednego łańcucha zdarzeń oraz tożsamość pokrzywdzonego w przypadku czynów wymienionych w punktach. Za częściową kumulacją kar przemawiało popełnienie kilku przestępstw na szkodę różnych pokrzywdzonych oraz różnorodność naruszonych dóbr prawnych. Przeciwko zastosowaniu całkowitej absorpcji kar przemawiał jednak nade wszystko wzgląd na cele kary. W ocenie Sądu, niewychowawczym posunięciem byłoby niejako premiowanie oskarżonego łagodniejszym wymiarem kary z tego tylko powodu, że dopuścił się on kilku czynów, odznaczających się wysokim lub niemałym stopniem szkodliwości społecznej, w relatywnie krótkich odstępach czasu. Orzeczenie bezwzględnej kary pozbawienia wolności w stosunkowo surowym wymiarze jest najtrafniejszym środkiem reakcji karnej, jaki można było zastosować wobec oskarżonego P. P. . Oskarżony wprawdzie nie był dotąd karany i posiada dobrą opinię w zakładzie pracy. Okoliczności te nie mogły jednak przesłonić faktu, że oskarżony dopuścił się dwóch czynów o bardzo wysokim stopniu szkodliwości społecznej, polegających na wtargnięciu do mieszkania w porze nocnej, a następnie ugodzenie w jedne z najcenniejszych dóbr chronionych prawem, tj. zdrowia i życia człowieka. W ocenie Sądu, wymiar kary zaproponowany przez obronę (m. in. 4 miesiące pozbawienia wolności oraz rok ograniczenia wolności za czyn wymieniony w punkcie I. aktu oskarżenia), jawi się jako rażąco niski. Zdaniem Sądu, jedynie kara pozbawienia wolności w wymiarze określonym w punkcie 6. sentencji wyroku pozwoli na spełnienie celów kary wobec oskarżonego. Sąd uznał, iż sposób i okoliczności popełnienia czynów wymienionych w punktach I. i IV. aktu oskarżenia wskazują na to, że oskarżony jest osoba o skłonnościach do agresji, kontrolowania innych o postępującej demoralizacji i może stanowić nadal realne zagrożenie dla pokrzywdzonych Wydając niniejszy wyrok, Sąd chciał uzmysłowić oskarżonemu, że każda osoba, dopuszczając się podobnego zamachu na zdrowie lub życie innych osób, musi się liczyć ze zdecydowaną reakcją organów wymiaru sprawiedliwości. Sąd uznał natomiast, iż brak było podstaw do przypisania P. P. czynu wymienionego w punkcie III. aktu oskarżenia. W ocenie Sądu, analiza zebranych dowodów nie uzasadnia wniosku, że zabierając telefon marki H. , P. P. działał w zamiarze kierunkowym, tj. uczynił to w celu jego przywłaszczenia. Należy zauważyć, że tuż przed popełnieniem czynu, oskarżony zabrał E. O. (1) inny telefon tylko po to, by sprawdzić, z kim ostatnio rozmawiała. Przy czym, po dokonaniu zaboru telefonu H. i opuszczeniu mieszkania, nie dokonał jego zbycia, lecz przechowywał go w swoim samochodzie do dnia 18 lipca 2016 roku, tj. do momentu, w którym został zatrzymany przez Policję. Co więcej, zebrane dowody wskazują na to, że pomimo gwałtownej kłótni z E. O. (1) , w dalszym ciągu chciał on utrzymywać z nią bliskie relacje. W ocenie Sądu, dane zawarte w aktach sprawy wskazują na to, że oskarżony miał prawdopodobnie zamiar zwrócić pokrzywdzonej zabrany telefon po przejrzeniu listy połączeń i wiadomości, lecz nie uczynił tego z uwagi na to, że nie mógł się z nią skontaktować, a następnie został zatrzymany przez Policję. W związku z powyższym, można stwierdzić, że P. P. nie wypełnił swoim zachowaniem czynu z art. 278 § 1 k.k. W punkcie 3. sentencji wyroku Sąd zatem uniewinnił oskarżonego w omówionym wyżej zakresie. W punktach 7. i 8.. sentencji wyroku, Sąd nałożył na oskarżonego zakaz prowadzenia pojazdów wszelkich pojazdów mechanicznych oraz świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Wobec wydania wyroku skazującego za czyn z art. 178a § 1 k.k. , nałożenie wymienionych środków karnych było obligatoryjne. Orzekając o nałożeniu tych środków, Sąd uwzględnił brak karalności oskarżonego za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji i ustalił ich wysokość na poziomie dolnej granicy określonej w ustawie. Z uwagi konflikt dzielący E. O. (1) i P. P. , w punkcie 11. sentencji wyroku Sąd nałożył na oskarżonego zakaz kontaktowania się z pokrzywdzoną oraz zbliżania się do niej na odległość 50 metrów, na okres 3 lat od momentu uprawomocnienia się wyroku. W związku z wnioskiem pokrzywdzonego M. R. Sądu nałożył na oskarżonego obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem na rzecz marka R. w kwocie 2500,71 funtów brytyjskich. Powyższe odpowiada wartości utraconego przez okres niezdolności do pracy wynagrodzenia M. R. , który na co dzień mieszka i pracuje w Wielkiej Brytanii. Pokrzywdzony wykazał wskazaną szkodę odpowiednimi dokumentami. Sąd nałożył także na oskarżonego, zgodnie z wnioskiem pokrzywdzonego obowiązek zadośćuczynienia pokrzywdzonemu M. R. za doznaną krzywdę w kwocie 20.000 złotych. W ocenie Sądu kwota ta jest adekwatna do doznanej przez pokrzywdzonego krzywdy i doznanych cierpień na skutek działania oskarżonego. Podkreślenia wymaga, że pokrzywdzony stwierdził, że nadal nie ma czucia w miejscu, gdzie został ugodzony nożem, w miejscu blizny zrobiły mu się zrosty i okolica ta jest bolesna. Pokrzywdzony na skutek zdarzenia miał także problemy z zasypianiem, brał środki uspokajające przepisane przez psychiatrę. Powyższe wskazuje na rozmiar doznanych przez pokrzywdzonego krzywd. Nadto Sąd nałożył na P. P. obowiązek naprawienia szkody w kwocie 1000 zł tytułem zwrotu kosztów naprawy drzwi tarasowych E. O. (1) , zgodnie ze złożonym przez nią oświadczeniem. Należy mieć nadzieję, że rozstrzygnięcia te wzmocnią wychowawcze oddziaływanie orzeczonej kary i wyeksponują w świadomości oskarżonego naganny charakter popełnionych czynów. Nadto przyczynią się ono do zadośćuczynienia społecznemu poczuciu sprawiedliwości. W punkcie 13. sentencji wyroku, zasądzono od Skarbu Państwa, na rzecz pełnomocnika E. O. (1) , wynagrodzenie tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Przyznana kwota jest adekwatna do nakładu pracy pełnomocnika i mieści się granicach określonych w rozporządzeniu w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Sąd obciążył oskarżonego kosztami procesu, albowiem swym zachowaniem przyczynił się do ich powstania. P. P. jest młodym, zdrowym mężczyzną. Ma możliwość podjęcia zatrudnienia nawet na terenie zakładu karnego. Uiszczenie niewygórowanych kosztów nie będzie dla niego zbyt uciążliwe.