VI K 133/13

Sygn. akt VI K 133/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 maja 2013 roku Sąd Rejonowy w Świdnicy, VI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Alicja Kiwała Protokolant Małgorzata Makara przy udziale Prokurator Prokuratury Rejonowej w Kłodzku delegowanego do Prokuratury Rejonowej w Świdnicy - Anna Czarnul po rozpoznaniu w dniu 06.05.2013 roku sprawy karnej B. P. , syna I. i J. z domu M. , urodzonego (...) w Ś. , oskarżonego o to, że: I. w dniu 13 stycznia 2013 r. w Ś. , woj. (...) naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza Policji sierż. W. Z. (1) , podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych w trakcie prowadzonej interwencji policyjnej w jego miejscu zamieszkania, w ten sposób że pchnął pokrzywdzonego funkcjonariusza na futrynę drzwi, tj. o czyn z art. 222 § 1 kk , II . w dniu 13 stycznia 2013 r. w Ś. , woj. (...) naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza Policji post. Ł. M. (1) , podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych w trakcie prowadzonej interwencji policyjnej w jego miejscu zamieszkania, w ten sposób że uderzył pokrzywdzonego funkcjonariusza pięścią w twarz, powodując u niego obrażenia ciała w postaci otarcia naskórka okolicy lewego oka, skutkujące rozstrojem zdrowia na okres poniżej dni siedmiu, tj. o czyn z art. 222 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk , III. w dniu 13 stycznia 2013 r. w Ś. , woj. (...) znieważył funkcjonariusza Policji sierż. W. Z. (1) słowami uznanymi powszechnie za obelżywe, podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych w trakcie prowadzonej interwencji policyjnej w jego miejscu zamieszkania tj. o czyn z art. 226 § 1 kk , IV. w dniu 13 stycznia 2013 r. w Ś. , woj. (...) znieważył funkcjonariusza Policji post. Ł. M. (1) słowami uznanymi powszechnie za obelżywe, podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych w trakcie prowadzonej interwencji policyjnej w jego miejscu zamieszkania, tj. o czyn z art. 226 § 1 kk , I. oskarżonego B. P. uznaje za winnego popełnienia czynów opisanego w pkt. I i II części wstępnej wyroku, tj. występków z art. 222§1kk i art. 222§1 kk i 157§2kk w zw. z art. 11§2kk i za to na podstawie art. 222§1kk w zw. z art. 11§3 kk przy zastosowaniu art. 91§1kk wymierza mu karę 5 (pięciu) miesięcy ograniczenia wolności, na podstawie art. 35 § 1 kk zobowiązując oskarżonego do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym, II. oskarżonego B. P. uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. III i IV części wstępnej wyroku, tj. występku z art. 226§1kk i za to na podstawie tego przepisu przy zastosowaniu art. 91§1kk wymierza mu karę 5 (pięciu) miesięcy ograniczenia wolności, na podstawie art. 35 § 1 kk zobowiązując oskarżonego do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym, III. na podstawie art. 85 kk i art. 91§2kk łączy orzeczone w pkt. I i II kary ograniczenia wolności i wymierza oskarżonemu łączną karę 7 (siedmiu) miesięcy ograniczenia wolności, na podstawie art. 35 § 1 kk zobowiązując oskarżonego do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym, IV. na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej w punkcie III wyroku łącznej kary ograniczenia wolności zalicza oskarżonemu okres zatrzymania w sprawie od dnia 13.01.2013r. do 14.01.2013r. przyjmując jeden dzień zatrzymania za równoważny dwóm dniom kary ograniczenia wolności, V. na podstawie art. 624 § 1 kpk zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w całości. Sygn. akt VI K 133/13 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 13 stycznia 2013 roku, około godz. 2 20 , funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji w Ś. , tj. posterunkowy Ł. M. (1) i sierżant W. Z. (1) udali się z polecenia oficera dyżurnego na interwencję do mieszkania numer (...) przy ul. (...) . Czynność miała być przeprowadzona w związku z zakłócaniem ciszy nocnej. Funkcjonariusze ubrani byli w mundury typu moro z widocznymi – odblaskowymi – napisami »Policja«. W mieszkaniu ww. zastali oskarżonego B. P. . Mężczyzna spożywał wówczas z żoną alkohol i puszczał bardzo głośną muzykę. Oskarżony nie chciał wpuścić policjantów do mieszkania i był bardzo agresywny. Znieważał ich jednocześnie słowami powszechnie uznanymi za obelżywe. W trakcie interwencji pchnął W. Z. (1) na futrynę drzwi i uderzył Ł. M. (1) pięścią w twarz. Oskarżony został zatrzymany i osadzony w PDOZ KPP w Ś. . B. P. odmówił poddania się badaniu na zawartość alkoholu w organizmie. W wyniku ciosu zadanego przez B. P. pokrzywdzony Ł. M. (1) doznał obrażeń ciała w postaci otarcia naskórka okolicy lewego oka. Obrażenia te naruszyły prawidłowe czynności narządów jego ciała na czas nie przekraczający 7 dni. Dowód: – wyjaśnienia oskarżonego, k. 17v-18 – zeznania Ł. M. , k. 6 – zeznania W. Z. , k. 11 – protokół użycia alkomatu, k. 2 – opinia sądowo – lekarska, k. 22 B. P. ma 52 lata, jest żonaty, ma troje dorosłych dzieci, nikt nie pozostaje na jego utrzymaniu. Ma wykształcenie średnie, z zawodu jest ślusarzem mechanikiem. Jest bezrobotny, nie ma żadnego majątku. Nie był dotychczas karany sądownie. Dowód: – dane osobo – poznawcze, k. 17-17v – dane o niekaralności, k. 20 Oskarżony B. P. na etapie postępowania przygotowawczego przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i wyjaśnił zgodnie z ustalonym w sprawie stanem faktycznym. Podał, że działał pod wpływem alkoholu i nie chciał wpuścić policjantów do swojego mieszkania w związku z zakłóceniem ciszy nocnej. Pod wpływem emocji przepychał się i szarpał z interweniującymi funkcjonariuszami. Złożył wniosek o dobrowolne poddanie się karze. Dowód: – wyjaśnienia oskarżonego, k. 17v-18 Sąd zważył, co następuje: Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia żadnych wątpliwości, że oskarżony B. P. dopuścił się zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów. Dokonując ustaleń faktycznych w sprawie Sąd opierał się przede wszystkim na szczegółowych i konsekwentnych zeznaniach pokrzywdzonych. Każdy z nich dokładnie opisał przebieg wydarzeń, a ich relacje są spójne, wzajemnie się pokrywają i uzupełniają, a także w racjonalny i logiczny sposób tłumaczą bieg poszczególnych wypadków. Zeznania Ł. M. (1) i W. Z. (1) były w ocenie Sądu w pełni obiektywne i stanowią wartościowy materiał dowodowy. Oceniając wyjaśnienia oskarżonego, Sąd stwierdził, że nie sposób kwestionować ich wiarygodności. B. P. wyraźnie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, a jego wyjaśnienia zgodne są z ustalonym w sprawie stanem faktycznym. Dokumenty dołączone do akt sprawy uznane zostały przez Sąd za nie budzące zastrzeżeń co do ich wiarygodności i prawdziwości, w związku z czym fakty z nich wynikające zostały uznane za udowodnione. Policja (jej funkcjonariusze) to umundurowana formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do jej podstawowych zadań należy zwalczanie przestępstw i wykroczeń, ochrona życia i zdrowia ludzi przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych. Niewątpliwie więc interwencja w dniu 13 stycznia 2013 roku w mieszkaniu oskarżonego B. P. realizowana była przez Ł. M. (1) i W. Z. (1) podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, w ramach udzielonych im ustawowo upoważnień i przysługujących kompetencji. Oskarżony doskonale zdawał sobie z powyższego sprawę, a popychając W. Z. (1) na futrynę drzwi naruszył jego nietykalność cielesną, czym wypełnił znamiona art. 222 § 1 kk . Natomiast uderzając Ł. M. (1) pięścią w twarz i powodując u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci otarcia naskórka okolicy lewego oka co skutkowało rozstrojem zdrowia na okres poniżej dni 7 z art. 222 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk . Ponadto B. P. podczas interwencji znieważył ww. funkcjonariuszy słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, czym dopuścił się czynów z art. 226 § 1 kk . Przy wymiarze kar Sąd kierował się dyrektywami opisanymi w przepisie art. 53 § 1 i 2 kk i art. 58 § 1 kk i wziął w szczególności pod uwagę zarówno obiektywne elementy społecznej szkodliwości, takie jak: rodzaj i rozmiar ujemnych następstw popełnionych przestępstw. Jako okoliczność łagodzącą Sąd uwzględnił niekaralność oskarżonego. Jako okoliczność obciążającą Sąd uznał fakt, iż w trakcie popełniania zarzucanych mu czynów oskarżony znajdował się pod wpływem alkoholu. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę Sąd wymierzył oskarżonemu odpowiednio: za czyn I i II – przy przyjęciu art. 91 § 1 kk – karę 5 miesięcy ograniczenia wolności, a za czyn III i IV – przy przyjęciu art. 91 § 1 kk – karę 7 miesięcy ograniczenia wolności. Wymierzając kary ograniczenia wolności Sąd w każdym z przypadków, na podstawie art. 35 § 1 kk , zobowiązał B. P. do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. Kierując się dyspozycją art. 85 kk i 91 § 2 kk orzeczono karę łączną stosując zasadę absorpcji. Kształtując ją na takim poziomie Sąd miał na uwadze więź czasową między przypisanymi oskarżonemu czynami, przedmiotowo – podmiotową oraz cele kary w ramach prewencji indywidualnej i ogólnej. Sąd połączył B. P. kary ograniczenia wolności i wymierzył mu karę łączną 7 miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując go na podstawie art. 35 § 1 kk do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 300 godzin w stosunku miesięcznym. Przy podstawie wymiaru kary łącznej Sąd powoła przepis art. 85 kk . Jednakże jak słusznie wskazał SA w B. : „ przepis art. 91 § 2 kk odwołuje się wprost do art. 85 kk i warunkiem zastosowania tego pierwszego jest wystąpienie wszystkich przesłanek określonych w tym drugim. Tym samym wskazanie w podstawie prawnej kary łącznej art. 91 § 2 kk stanowi stwierdzenie istnienia przesłanek, o jakich mowa w art. 85 kk . Stąd też można uznać, że powoływanie przy rozstrzygnięciu o karze łącznej art. 85 kk obok art. 91 § 2 kk jest zbędne. Nie jest jednakże żadnym błędem wskazanie w podstawie prawnej kary łącznej obu tych przepisów ” (tak SA w Białymstoku w wyroku z dnia 25 września 2012 roku, II AKa 157/12). Ponieważ oskarżony był zatrzymany w sprawie od dnia 13 stycznia 2013 roku do dnia 14 stycznia 2013 roku, okres ten zgodnie z dyspozycją art. 63 § 1 kk , należało zaliczyć mu na poczet orzeczonej kary łącznej ograniczenia wolności. Na podstawie art. 624 § 1 kpk Sąd zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych. Nie posiada on żadnego majątku do którego można by skierować ewentualną egzekucję. Dlatego też przyjęto, że windykacja kosztów byłaby nieskuteczna i orzeczono w oparciu o względy słuszności – uznając, że rozstrzygnięcie o kosztach na podstawie art. 627 kpk byłoby niewykonalne.