II K 1158/23

Sygn. akt II K 1158/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 grudnia 2024 r. Sąd Rejonowy w Grudziądzu - Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia Małgorzata Piotrowska Protokolant: st. sekr. sąd. Monika Formaniewicz w obecności Prokuratora: Jakuba Łamek po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 17 września 2024 r. i 28 listopada 2024 r. sprawy karnej przeciwko J. F. – c. J. i B. zd. R. , ur. (...) w S. , PESEL: (...) , karanemu oskarżonemu o to, że: w okresie od 11.05.23r. do 13.07.23r. w G. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził S. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 12.482, 00 zł, poprzez wprowadzenie do w błąd co do zamiaru wywiązania się z umowy zakupu i sprowadzenia do Polski pojazdu osobowego marki R. (...) czym działał na szkodę S. S. tj. o czyn z art. 286§1 kk Stosując na podstawie art.4 § 1 kk poniższe przepisy w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 r. orzeka: 1. 
        Oskarżonego J. F. w ramach zachowań zarzucanych mu w akcie oskarżenia uznaje za winnego tego, że w okresie od 11.05.23r. do 13.07.23r. w G. oraz w nieustalonej miejscowości na terenie (...) , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził S. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 5200 zł, poprzez wprowadzenie go w błąd co do zamiaru wywiązania się z umowy zakupu i sprowadzenia do Polski pojazdu osobowego marki R. (...) oraz w kwocie 1600 euro poprzez pobranie od pokrzywdzonego tej kwoty w ramach pożyczki, wprowadzając pokrzywdzonego w błąd co do zamiaru jej zwrotu, czym działał na szkodę S. S. tj. przestępstwa z art. 286 § 1 kk i za czyn ten na mocy art. 286§1 kk i przy zastosowaniu art. 37a § 1 kk w zw. z art. 33 § 1 i 3 kk skazuje go na karę 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny po przyjęciu jednej stawki za równoważną kwocie 20 (dwadzieścia) złotych; 2. 
        Na mocy art. 46§1 kk zobowiązuje oskarżonego J. F. do naprawienia wyrządzonej szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego S. S. kwoty 8 682 zł (osiem tysięcy sześćset osiemdziesiąt dwa) złote; 3. 
        Zasądza od oskarżonego J. F. na rzecz oskarżyciela posiłkowego S. S. kwotę 1008 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w niniejszej sprawie; 4. 
        Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 400 zł (czterysta złotych) tytułem opłaty oraz kwotę 996,36 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt sześć złotych 36/100) tytułem wydatków postępowania. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 1158/23 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW 1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. J. F. okresie od 11.05.23r. do 13.07.23r. w G. oraz w nieustalonej miejscowości na terenie (...) , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził S. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 5200 zł, poprzez wprowadzenie go w błąd co do zamiaru wywiązania się z umowy zakupu i sprowadzenia do Polski pojazdu osobowego marki R. (...) oraz w kwocie 1600 euro poprzez pobranie od pokrzywdzonego tej kwoty w ramach pożyczki, wprowadzając pokrzywdzonego w błąd co do zamiaru jej zwrotu, czym działał na szkodę S. S. tj. przestępstwo z art. 286 § 1 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Pokrzywdzony chciał kupić samochód. Oskarżony J. F. zaproponował mu pomoc w kupnie i sprowadzeniu auta z zagranicy, gdyż tym się zawodowo trudnił. Za swoją usługę zażądał kwoty 2400 zł. Usługa miała polegać na pomocy w załatwieniu formalności i przewiezieniu auta na lawecie z (...) do G. . Mężczyźni wyjechali wynajętą przez oskarżonego lawetą 23 maja 2023 r. W T. dosiadł się do nich M. S. . W drodze do (...) pokrzywdzony przekazał w gotówce oskarżonemu kwotę 2400 zł, która miała stanowić zapłatę za usługę oraz dodatkowo kwotę 2800 zł, którą oskarżony zażądał na paliwo. Właściwie pokrzywdzony nie do końca wiedział po co przekazuje te drugie pieniądze. Po prostu oskarżony ich zażądał. Kiedy dojechali na miejsce udali się do komisu w miejscowości L. . Pokrzywdzonemu spodobał się tam samochód R. S. i chciał go kupić. Oskarżony powiedział jednak, że nie ma już na niego miejsca na lawecie, trzeba go zarezerwować a można go będzie odebrać za tydzień. W międzyczasie oskarżony wydawał się odwodzić pokrzywdzonego od pomysłu kupna tego samochodu. Ostatecznie pokrzywdzony rzeczywiście stracił już zainteresowanie tą transakcją i zdecydował, że zrezygnuje z zakupu. Mężczyźni udali się do hotelu, za który pokrzywdzony zapłacił oskarżonemu 45 euro. Następnego dnia pokrzywdzony ulegając pewnej presji psychologicznej "pożyczył" oskarżonemu jeszcze 1600 euro. J. F. w drodze powrotnej zapewniał pokrzywdzonemu, że odda mu w ratach pożyczone pieniądze. Następnie mężczyźni zapakowali na lawetę inne samochody i udali się w drogę powrotną do G. . J. F. pomimo zapewnień nie oddał pokrzywdzonemu pieniędzy. Wielokrotnie zapewniał go w konwersacji telefonicznej , że już następnego dnia wykona przelew, jednak tego nie czynił. Część kwoty tj. 3800 zł oddał już po wpłynięciu do sądu aktu oskarżenia w niniejszej sprawie. zeznania pokrzywdzonego S. S. 4-5, 272-273, 295-295v korespondencja 8-24 pismo z wypożyczalni (...) 30-37 tajemnica telekomunikacyjna 46-86 częściowo zeznania świadka M. S. 171v, 293-294 potwierdzenie przelewu 269 dokumenty przedłożone przez obrońcę 280-282 dokumenty przedłożone przez pełnomocnika 283-289 Przeciwko oskarżonemu prowadzone były postępowania w analogicznych sprawach również dotyczących oszustwa przy sprowadzaniu aut z (...) . Na różnych forach internetowych wyrażane są opinie, że jest nieuczciwy, zgłaszają się osoby twierdzące, że zostały przez niego oszukane. notatki urzędowe i pisma z KPP 87, 93-94, 96-97, 100, 170 protokół oględzin 102-163 dokumenty złożone przez pełnomocnika 290-292 J. F. był już karany sądownie za czyny z art. 286 § 1 kk karta karna 175-176 J. F. ma (...) lat, jest rozwodnikiem o wykształceniu średnim, z zawodu technikiem mechanikiem. Ma na utrzymaniu 2 dzieci. Utrzymuje się z prac dorywczych jako kierowca. Nie leczył się psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo. dane o oskarżonym 192 W toku postępowania Sąd skierował strony do mediacji. Nie doszło jednak do zawarcia ugody. sprawozdanie z postępowania mediacyjnego 247 1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. J. F. jak w punkcie 1 wyroku Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty Za nieudowodnione Sąd uznał, jakoby J. F. nie oszukał pokrzywdzonego a transakcja między stronami miała czysto cywilny charakter. Za nieudowodnione uznano, aby pokrzywdzony wpłacił zaliczkę na samochód a przyczyną niedojścia transakcji sprzedaży do skutku było wyłącznie to, że musiała być ona dokonana przelewem a pokrzywdzony nie mógł go wykonać. kosztorys wydatków 164 wyjaśnienia oskarżonego 178-179, 271v, 294v-295 OCena DOWOdów 1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1 częściowo zeznania świadka M. S. Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka częściowo to jest w zakresie w jakim pokrywały się one z zeznaniami pokrzywdzonego. Świadek w pewnym zakresie przedstawiał historię wspólnego wyjazdu do (...) i o ile opowieść ta zgadzała się z tym co mówił pokrzywdzony, to należało uznać ją za wiarygodną. Świadek nie miał jednak szczegółowej wiedzy na temat tego jak wyglądały rozliczenia między stronami, jakie kwoty i z jakiego tytułu były przekazywane, zatem po części były te depozycje nieprzydatne. dokumenty przedłożone przez obrońcę ich wiarygodność nie budziła wątpliwości, nie była też przez nikogo kwestionowana dokumenty przedłożone przez pełnomocnika ich wiarygodność nie budziła wątpliwości, nie była też przez nikogo kwestionowana karta karna dokument urzędowy stanowiący wydruk z Krajowego Rejestru Karnego korespondencja treść korespondencji między oskarżonym a pokrzywdzonym również nie była przez nikogo kwestionowana, jej wiarygodność pismo z wypożyczalni (...) wiarygodność tego pisma nie była przez strony podważana notatki urzędowe i pisma z KPP Sporządzone przez upoważnionych funkcjonariuszy Policji w ramach pełnionych prze nich czynności służbowych, nie były przez nikogo kwestionowane potwierdzenie przelewu Nie budziło wątpliwości Sądu, okoliczność przelania środków została potwierdzona przez pokrzywdzonego na rozprawie sprawozdanie z mediacji Nie było przez nikogo podważane, nadto zostało sporządzone przez mediatora w ramach zleconych czynności mediacyjnych tajemnica telekomunika-cyjna sporządzona przez upoważnionego pracownika firmy telekomunikacyjnej, nie była przez nikogo kwestionowana zeznania pokrzywdzone-go S. S. w ocenie Sądu zeznania pokrzywdzonego były w pełni wiarygodne jako szczere, spontaniczne i konsekwentne. Wprawdzie pokrzywdzony jest narodowości Ukraińskiej i z pewnością były pewne trudności natury komunikacyjnej, to jednak w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia tej sprawy Sąd nie miał wątpliwości, że okoliczności zdarzenia wyglądały tak jak przedstawił to pokrzywdzony. S. S. szczegółowo opisał okoliczności w jakich poznał się z oskarżonym i zdecydował się na wspólny wyjazd do (...) . Należy zauważyć, że sam oskarżony nie kwestionuje, że pokrzywdzony przekazywał mu wskazane kwoty w gotówce, tylko inaczej te wpłaty interpretuje. Pokrzywdzony, wbrew temu co twierdził oskarżony, konsekwentnie utrzymywał, że nie uiścił w komisie żadnej zaliczki na poczet auta, że oskarżony nie wspominał nic na temat konieczności uiszczenia ceny za zakup samochodu w formie przelewu. Pokrzywdzony cały czas twierdził, że oskarżony jako powód rezygnacji z natychmiastowego zakupu wskazywał brak miejsca na lawecie. Sąd doszedł do przekonania, że nie ma powodu aby pokrzywdzonemu nie wierzyć. Pokrzywdzony tak naprawdę nie miał podstaw aby zeznawać niezgodnie z prawdą i narażać się tym samym na odpowiedzialność karną za składanie fałszywych zeznań. Szczerze przyznał, że poczuł się do pewnego stopnia zmanipulowany i osaczony przez oskarżonego, że sam przekazał mu „dobrowolnie” wskazywane wcześniej kwoty pieniędzy po części jako zapłatę za usługę a po części jako pożyczkę. Pokrzywdzony przyznał, że obawiał się, słysząc ton wypowiedzi oskarżonego i jego ofensywną postawę, że zostanie przez niego w (...) pozostawiony. Dlatego też Sąd oparł się w całości na depozycjach pokrzywdzonego ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie. 1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.2.1 wyjaśnienia oskarżonego Sąd doszedł do przekonania, że w przeważającej części istotnej dla rozstrzygnięcia niniejsze sprawy, wyjaśnienia oskarżonego nie były wiarygodne. Na uwagę zasługuje fakt, że oskarżony w toku niniejszego postępowania właściwie odmawiał składania wyjaśnień. Złożył je dopiero tuż przed zamknięciem przewodu Sądowego, ustosunkowując się do całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w tym zeznań pokrzywdzonego. Oczywiście miał do tego pełne prawo. Niemniej jednak należało mieć na uwadze to, że jego wyjaśnienia zostały właściwie dopasowane do tego, co w niniejszej sprawie zostało już wcześniej ustalone. I tak oskarżony utrzymywał, że wyłączną przyczyną niedojścia transakcji kupna samochodu R. (...) do skutku było to, że w komisie transakcje powyżej kwoty 3000 euro muszą być dokonane w formie przelewu. Wprawdzie takie regulacje rzeczywiście widnieją na stronie internetowej w/w komisu, to jednak Sąd nie dał wiary, że to właśnie było przyczyną rezygnacji przez pokrzywdzonego z zakupu. Pokrzywdzony konsekwentnie zaprzeczał, aby oskarżony mówił o jakimkolwiek przelewie a jako przyczynę niemożności załadowania samochodu dla pokrzywdzonego wskazywał brak miejsca na lawecie. Dalej oskarżony twierdził, że dodatkowa kwota 2800 zł przekazana przez pokrzywdzonego jeszcze w Polsce miała pokryć koszty paliwa. Co innego wynika jednak z zeznań pokrzywdzonego, który w ocenie Sadu wiarygodnie wskazał, że za usługę – w tym za paliwo – miał zapłacić oskarżonemu wyłącznie kwotę 2400 zł. Kolejna zaś kwota na paliwo to jest 2800 zł była już przekazana poza warunkami pierwotnej umowy. W ocenie Sądu wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie są sprzeczne zarówno z zeznaniami pokrzywdzonego jak i zasadami logicznego rozumowania. Gdyby przyjąć wersję oskarżonego, pokrzywdzony zgodził się zapłacić oskarżonemu za przedmiotową usługę kwotę 5200 zł, co wydaje się być sumą znacznie wygórowaną za tego typu czynności. W dalszej części wyjaśnień oskarżony utrzymywał, że ostatnią transzę to jest 1600 euro pobrał od pokrzywdzonego już po jego rezygnacji z zakupu pojazdu i była to pożyczka, aby mógł kupić inne samochody i wypełnić lawetę samochodami tak by nie wracać „na pusto” do Polski. Te depozycje również są w ocenie Sądu niewiarygodne jako sprzeczne z zeznaniami pokrzywdzonego jak również stojące w opozycji do późniejszej postawy oskarżonego, który wielokrotnie zbywał pokrzywdzonego i uchylał się od spłaty pobranej od niego kwoty. Świadczy to o tym, że już w chwili udania się w podróż do (...) a następnie „pożyczania” pieniędzy od pokrzywdzonego, oskarżony działał z zamiarem jego pokrzywdzenia, nie miał bowiem w planach oddania przekazanych mu kwot ani wywiązania się z przyjętego na siebie zobowiązania. Na uwagę zasługuje również fakt, że choć oskarżony w swoich wyjaśnieniach nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czyny, to jednak na pierwszej rozprawie był gotów dobrowolnie poddać się karze grzywny. Świadczy to w ocenie Sądu o tym, że jego linia obrony nie zasługuje na uwzględnienie. kosztorys wydatków nie był wiarygodny, albowiem był zupełnie sprzeczny z zeznaniami pokrzywdzonego , którym jak już wyżej wskazano, Sąd w całości dał wiarę. Nadto takie wysokie koszty usługi, wydają się być sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 1 J. F. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Odpowiedzialności karnej przewidzianej w art. 286 § 1 kk podlega ten, kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Nie każde doprowadzenie innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem stanowi oszustwo. To ostatnie zachodzi tylko wtedy, kiedy sprawca działał w określony sposób, mianowicie wprowadzając w błąd, wyzyskując błąd lub wyzyskując niezdolność pokrzywdzonego do należytego pojmowania przedsiębranego działania (por. Kardas, O wzajemnych relacjach , s. 20). Takie ujęcie wskazuje, że omawiany czyn można popełnić wyłącznie przez działanie. Wprowadzenie w błąd polega na podjęciu przez sprawcę podstępnych zabiegów prowadzących do wywołania u pokrzywdzonego mylnego wyobrażenia o rzeczywistości. Ta postać oszustwa nazywana bywa „oszustwem czynnym” (por. Michalski [w:] Wąsek, Zawłocki II, s. 1133).Stronę podmiotową oszustwa z § 1 stanowi zamiar bezpośredni. Jest to przestępstwo kierunkowe („w celu osiągnięcia korzyści majątkowej”). Podstawowym kryterium rozgraniczającym oszustwo od niewywiązania się ze zobowiązania o charakterze cywilno-prawnym jest istnienie w chwili zawierania umowy wymaganego przez przepis karny zamiaru bezpośredniego o szczególnym zabarwieniu. Nie każda przecież, nawet nierzetelna realizacja stosunku zobowiązaniowego oznacza automatycznie zrealizowanie znamion oszustwa. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu w niniejszej sprawie zostało wykazane ponad wszelką wątpliwość, że oskarżony J. F. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadził w błąd pokrzywdzonego w ten sposób, że w G. oraz w nieustalonej miejscowości na terenie (...) , doprowadził go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 5200 zł, poprzez wprowadzenie go w błąd co do zamiaru wywiązania się z umowy zakupu i sprowadzenia do Polski pojazdu osobowego marki R. (...) oraz w kwocie 1600 euro poprzez pobranie od pokrzywdzonego tej kwoty w ramach pożyczki, wprowadzając pokrzywdzonego w błąd co do zamiaru jej zwrotu, czym działał na szkodę S. S. . W rzeczywistości, jak ustalił Sąd , oskarżony od początku nie miał zamiaru wywiązania się z przyjętego na siebie zobowiązania. Skoro zawodowo trudnił się sprowadzaniem aut z (...) , to z pewnością miał wiedzę o tym, że transakcje powyżej 3000 euro muszą być wykonane przelewem. Nie uprzedził jednak o tym pokrzywdzonego a tylko upewnił się, że ma ze sobą właśnie gotówkę. Należało zatem przyjąć, że już ruszając z G. miał wiedzę, że transakcja nie dojdzie do skutku a zatem działał z zamiarem kierunkowym doprowadzenia S. S. do niekorzystnego rozporządzenia jego mieniem. Kolejno pobierane od pokrzywdzonego kwoty, jak wskazują zebrane w sprawie dowody, również były konsekwentnie pobierane bez zamiaru ich zwrotu, o czym świadczą zarówno okoliczności w jakich zostały przekazane jak również późniejsza postawa oskarżonego. Tym samym należało uznać J. F. ostatecznie doprowadził swoim zachowaniem do niekorzystnego rozporządzenia mieniem pokrzywdzonego w łącznej kwocie 5200 zł oraz 1600 euro. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w punkcie 1 wyroku. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności J. F. 1 1 W ramach czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 1 wyroku Sąd mógł wymierzyć mu w myśl art. 286 § 1 kk karę od 6 miesięcy do 8 lat pozbawienia wolności . Sąd zdecydował się jednak na zastosowanie art. 37a § 1 kk , to znaczy na wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszego rodzaju tj. kary grzywny, albowiem w ocenie Sądu w niniejszej sprawie będzie to kara najodpowiedniejsza dla zrealizowania jej celów wychowawczych i represyjnych. Skoro bowiem oskarżony uzyskuje dochody z prowadzonej działalności, w pierwszej kolejności winien naprawić w całości pokrzywdzonemu szkodę wyrządzoną przestępstwem. Pobyt w zakładzie karnym czy też konieczność wykonywania prac społecznie użytecznych w ramach kary ograniczenia wolności, mogłyby zniweczyć realną szansę naprawienia szkody wyrządzonej niniejszym przestępstwem. Wymierzając oskarżonemu karę 200 stawek dziennych grzywny po przyjęciu jednej stawki za równoważną kwocie 20 zł. Sąd miał na uwadze dyrektywy wymiaru kary wskazane w art. 53 § 1-3 kk a także treść przepisu art. 33 § 1 i 3 kk , z których wynika, że grzywnę wymierza się w stawkach dziennych, określając liczbę stawek oraz wysokość jednej stawki; jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, najniższa liczba stawek wynosi 10, zaś najwyższa 540. Ustalając zaś stawkę dzienną, sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe; stawka dzienna nie może być niższa od 10 złotych, ani też przekraczać 2000 złotych. W konsekwencji sąd doszedł do wniosku, iż orzeczona kara pozostaje w odpowiedniej proporcji do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu, a także nie przekracza stopnia jego winy. Powinna ona odnieść właściwy skutek w zakresie realizacji dyrektywy prewencji indywidualnej, zarówno w jej wychowawczym jak i zapobiegawczym aspekcie. Oskarżony, uzyskuje dochody, jednak nie wskazał w jakiej wysokości. Okolicznością łagodzącą w niniejszej sprawie było częściowe naprawienie wyrządzonej szkody przez oskarżonego a także w pewnym stopniu to, że choć nie przyznawał się do popełnienia przestępstwa, był gotów do mediacji z pokrzywdzonym a także deklarował wolę dobrowolnego poddania się karze, na co nie wyraził zgody właśnie pokrzywdzony. Okolicznością obciążającą był natomiast fakt uprzedniej karalności oskarżonego oraz stosunkowo duża wysokość wyrządzonej szkody. J. F. 2 1 Zgodnie z treścią art. 46 § 1 kk w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Istota tego środka opiera się na założeniu, że jednym z celów procesu karnego jest rozwiązanie konfliktu pomiędzy sprawcą a pokrzywdzonym a sposobem rozwiązania lub złagodzenia tego konfliktu jest m.in. naprawienie szkody wyrządzonej przestępstwem (kompensacyjna funkcja prawa karnego) (Buchała [w:] Buchała, Zoll, s. 358–359). Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie 2 wyroku zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego odpowiednią kwotę, tytułem naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem, a która nie została do chwili wyrokowania naprawiona. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego o zasądzenie na jego rzecz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę dochodząc do przekonania, że w niniejszej sprawie nie można mówić o cierpieniu pokrzywdzonego, poniósł bowiem wyłącznie szkodę materialną. Zadośćuczynienie za doznaną krzywdy dotyczy sytuacji, gdy doszło do naruszenia dóbr osobistych pokrzywdzonego lub do wyrządzenia mu innej krzywdy moralnej (bez spowodowania szkody majątkowej albo obok spowodowania szkody majątkowej). Stąd też zadośćuczynienie może być orzekane obok obowiązku naprawienia szkody. Z pewnością pokrzywdzony mógł odczuwać pewien dyskomfort podczas podróży, szczególnie powrotnej, podobnie mogły nim targać różne emocje kiedy oskarżony zwodził go nie zwracając należnych mu pieniędzy. Niemniej jednak trudno mówić, aby stanowiło to okoliczność uzasadniającą zasądzenie na jego rzecz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 3 O kosztach należnych oskarżycielowi posiłkowemu Sąd orzekł na podstawie art. 627 kpk . Zgodnie z tym przepisem, od skazanego w sprawach z oskarżenia publicznego sąd zasądza koszty sądowe na rzecz Skarbu Państwa oraz wydatki na rzecz oskarżyciela posiłkowego. Wysokość przyznanych wydatków jest adekwatna do stopnia skomplikowania sprawy oraz poniesionych nakładów pracy i kosztów oraz mieści się w granicach określonych w § 11 ust. 1 pkt 1 i § 11 ust. 2 pkt 3 i § 17 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tj. Dz.U. 2015, poz. 1800). Zgodnie bowiem z § 11 ust 7 w/w rozporządzenia, jego przepisy § 11 ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do opłat za czynności w postępowaniu karnym i odpowiednio w postępowaniu w sprawach o wykroczenia pełnomocnika powoda cywilnego, pełnomocnika pokrzywdzonego, pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego lub oskarżyciela prywatnego. 4 Sąd na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 3 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. Nr 49 z 1983r. poz. 223 ze zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 400 zł, zaś na podstawie art. 627 kpk obciążył go wydatkami postępowania w kwocie 996,36 zł. Na kwotę wydatków składały się wydatki postępowania przygotowawczego, tj. wynagrodzenie tłumacza oraz ryczałt za doręczenia korespondencji, a także wydatki postępowania sądowego w postaci ryczałtu za ze doręczenie korespondencji i koszty tłumaczeń. Zdaniem sądu oskarżony, który uzyskuje dochody, korzystał z pomocy obrońcy ustanowionego z wyboru, powinien i jest w stanie ponieść koszty postępowania w sprawie o czyn zabroniony, którego się dopuścił Podpis