II K 111/13

Sygn. akt V .2 Ka 513/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 grudnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach V Wydział Karny Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku w składzie: Przewodniczący: SSO Jacek Myśliwiec Sędziowie: SSO Anita Ossak (spr.) SSR del. Katarzyna Gozdawa-Grajewska Protokolant : Anna Mańka w obecności Prokuratora Prokuratury Okręgowej Wandy Ostrowskiej po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2014 r. sprawy: K. T. , syna W. i K. , ur. (...) w W. oskarżonego o przestępstwo z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 270 § 1 kk i art. 297 §1 kk przy zast. art. 11 § 2 kk , P. P. , syna Z. i J. , ur. (...) w W. , oskarżonego o przestępstwo z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 270 § 1 kk i art. 297 § 1 kk przy zast. art.11 § 2 kk na skutek apelacji, wniesionej przez oskarżyciela publicznego od wyroku Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim z dnia 27 marca 2014r. sygn. akt II K 111/13 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; 2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz: - adwokata M. M. za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym oskarżonego K. T. , - adwokata A. B. za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym oskarżonego P. P. kwoty po 420,00 złotych (czterysta dwadzieścia złotych) oraz 23% podatku VAT w kwocie 96,60 złotych (dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy), łącznie kwoty po 516,60 złotych (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy); 3. kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt V. 2 Ka 513/14 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 27 marca 2014 roku sygn. akt II K 111/13 Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim uniewinnił oskarżonych K. T. i P. P. od zarzutu popełnienia występku z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. polegającego na tym, że w dniu 16 grudnia 2010r. w R. działając wspólnie i w porozumieniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i pożyczki gotówkowej wprowadzając w błąd pracownika banku (...) SA co do zamiaru spłaty pożyczki oraz osoby pożyczkobiorcy poprzez przedłożenie sfałszowanych uprzednio dokumentów w postaci dowodu osobistego, paszportu oraz decyzji o waloryzacji emerytury na nazwisko J. Z. jak i podając się za J. Z. , usiłowali wyłudzić pożyczkę gotówkową w kwocie 26.357,89zł ,lecz zamierzonego celu nie osiągnęli , albowiem zostali zatrzymani przez funkcjonariuszy Policji. Na podstawie art. 29 ustawy Prawo o Adwokaturze i § 14 ust. 2 pkt 3 i pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. M. i adw. A. B. kwoty po 1549,80zł brutto z tytułu pomocy prawnej udzielonej oskarżonym z urzędu. Od wyroku tego apelację na niekorzyść oskarżonych wywiódł prokurator, w której zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia polegający na ustaleniu przez Sąd, iż dowody zebrane w sprawie nie potwierdzają, iż K. T. i P. P. dokonali zarzucanego im przestępstwa, podczas gdy wszechstronna analiza wszystkich zebranych w sprawie dowodów przy uwzględnieniu okoliczności zdarzenia, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzi do wniosku przeciwnego. Podnosząc powyższe zarzuty w oparciu o art. 437 § 2 kpk wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Wodzisławiu Śl. do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: apelacja prokuratora nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż podniesione w niej zarzuty okazały się nieuzasadnione. Wbrew zarzutom postawionym w apelacji Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie. Ze zgromadzonych i rzetelnie ocenionych dowodów nie sposób wysnuć wniosków, że oskarżeni dopuścili się popełnienia zarzucanego im czynu, albowiem dowody te nie wskazują jednoznacznie, że oskarżeni K. T. i P. P. działali wspólnie i w porozumieniu z A. F. (1) przy usiłowaniu wyłudzenia pożyczki w dniu 16.12.2010 roku z banku (...) S.A w R. . Jak trafnie ustalił a następnie uzasadnił sąd orzekający ujawnione w sprawie dowody pozwoliły na ustalenie jedynie okoliczności, że oskarżeni znali A. F. i kontaktowali się z nim telefonicznie w zarzucanym okresie, ale w żaden sposób na tej podstawie nie da się przyjąć, że współdziałali oni wszyscy w popełnieniu przestępstwa jakie im zarzucono. W szczególności fakt kontaktowania się telefonicznego, na co wskazywał wykaz połączeń i adresów stacji (...) , nie dawał sądowi możliwości ustalenia czy i jaką rolę mieli odegrać w całym przedsięwzięciu oskarżeni T. i P. . Natomiast współsprawstwo nawet jeżeli nie musi polegać na realizacji znamion czasownikowych ujętych w opisie czynu zabronionego, w każdym przypadku wymaga, by sprawca podjął takie zachowanie, które na gruncie przyjętego porozumienia stanowiło konieczny lub bardzo istotny warunek realizacji przez innego współsprawcę znamion czynności wykonawczej ujętych w danym typie czynu zabronionego. Współsprawstwo nie może polegać wyłącznie na biernej obserwacji zachowań innej osoby, realizującej znamiona czynu zabronionego, choćby towarzyszyła temu świadomość karygodności tego zachowania, a nawet pełna jego akceptacja. Takie stanowisko wyraził Sąd Najwyższy w jednym z orzeczeń, a zawarte w nim przesłanki jakie muszą być spełnione aby mogło dojść do przypisania sprawcy współsprawstwa są jak najbardziej aktualne i przystają do okoliczności rozpoznawanej sprawy. Tak więc o współsprawstwie możemy mówić nawet wtedy gdy współdziałający nie realizuje żadnego znamienia czasownikowego uzgodnionego czynu zabronionego, ale gdy wykonane przez niego wcześniej lub w trakcie trwania czynu czynności stanowią istotny wkład we wspólne przedsięwzięcie. W przedmiotowej sprawie, co prawidłowo wykazał Sąd, nie zdołano jednak ustalić jakie to konkretne czynności mieliby wykonać oskarżeni T. i P. współdziałając z A. F. (1) , czy miałyby one mieć miejsce przed czy w trakcie zdarzenia z dnia 16.12.2010 roku oraz czy czynności te stanowiły jakikolwiek ( nie mówiąc o istotnym ) wkład w to przedsięwzięcie. Wszystkie wątpliwości, które miały miejsce w tej sprawie, a to czy to oskarżeni namówili A. F. do popełnienia przestępstwa, czy to oni przywieźli go na miejsce przestępstwa, wreszcie czy to oni dostarczyli mu podrobione dokumenty, bądź instruowali go w jaki sposób ma postępować – zostały zgodnie z art. 5 § 2 k.p.k. rozstrzygnięte na korzyść oskarżonych, gdyż brak było środków dowodowych aby ocenić je inaczej. Wbrew zarzutowi zawartemu w apelacji przesłuchanie policjantów, którzy dokonali zatrzymania oskarżonych w pobliżu miejsca przestępstwa nie wpłynęłoby na rozstrzygnięcie w tej sprawie, bo przecież zostało ustalone, że funkcjonariusze przybyli tam po uzyskaniu informacji od pracownika banku gdzie mieli dokonać sprawdzenia osoby podającej się za J. Z. , którym bezsprzecznie był A. F. (1) . Natomiast fakt, że na przystanku w pobliżu banku znajdowali się oskarżeni T. i P. potwierdza jedynie okoliczność, że znali się oni z A. F. (1) , a to Sąd miał na względzie ustalając stan faktyczny w sprawie. Nie zmienia to jednak faktu, że rola oskarżonych w tym konkretnym przedsięwzięciu pozostaje nie do ustalenia, a to, że oskarżony P. P. był wcześniej kilkakrotnie karany za podobne przestępstwa nie może być jedynym dowodem na jego winę w tej sprawie. Dlatego też nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i podzielając w pełni ustalenia i argumentację Sądu Rejonowego zawartą w pisemnych motywach wyroku, Sąd Okręgowy utrzymał to orzeczenie w mocy, kosztami za postępowanie odwoławcze obciążając Skarb Państwa.