II K 102/25

Sygn. akt II K 102/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 grudnia 2025 roku Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia Leszek Osiński Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Romanowska w obecności oskarżyciela Asesora Prokuratury Rejonowej Michała Frela po rozpoznaniu w dniu 7 października 2025 roku, 13 listopada 2025 roku, 24 listopada 2025 roku, 4 grudnia 2025 roku sprawy T. O. syna O. i N. z domu M. (...) . (...) w N. oskarżonego o to, że: w nocy z 13/14 grudnia 2024 roku w (...) , na ulicy (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z O. D. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, podszedł do idących ulicą pokrzywdzonych O. O. oraz R. D. i grożąc natychmiastowym użyciem przemocy, zażądał wydania przez obu pokrzywdzonych kwot po 50 złotych, a następnie uderzył O. O. pięścią w twarz, czym doprowadził pokrzywdzonego do stanu bezbronności, zaś w tym czasie O. D. usiłował zabrać w celu przywłaszczenia zegarek marki V. (...) o wartości 787 złotych, jednak czynu nie dokonał z uwagi na opór pokrzywdzonego, zaś w wyniku zdarzenia O. O. odniósł obrażenia ciała w postaci rany okolicy prawego łuku brwiowego i brzegu dolnego prawego oczodołu skutkujących naruszeniem czynności narządu ciała na okres poniżej dni siedmiu, a także poniósł szkodę w wysokości 420 złotych wskutek zniszczonych w trakcie zdarzenia okularów, tj. o przestępstwo z art. 13 §1 kk w zw. z art. 280 §1 kk w zb. z art. 157 §2 kk w zb. art. 288 §1 kk w zw. z art. 11 §2 kk ORZEKA: I. 
        uznaje oskarżonego T. O. za winnego tego, że w nocy z 13/14 grudnia 2024 roku w (...) , na ulicy (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z O. D. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, podszedł do idących ulicą pokrzywdzonych O. O. oraz R. D. i grożąc natychmiastowym użyciem przemocy, zażądał wydania przez obu pokrzywdzonych kwot po 50 złotych, a następnie uderzył O. O. pięścią w twarz, czym doprowadził pokrzywdzonego do stanu bezbronności, zaś w tym czasie O. D. usiłował zabrać w celu przywłaszczenia zegarek marki V. (...) o wartości 787 złotych, jednak czynu nie dokonał z uwagi na opór pokrzywdzonego, zaś w wyniku zdarzenia O. O. odniósł obrażenia ciała w postaci rany okolicy prawego łuku brwiowego i brzegu dolnego prawego oczodołu skutkujących naruszeniem czynności narządu ciała na okres poniżej dni siedmiu, tj. popełnienia przestępstwa z art. 13 §1 kk w zw. z art. 280 § 1 kk w zb. z art. 157 §2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i za to w myśl art. 11 § 3 kk na podstawie art. 280 § 1 kk w zw. z art. 14 § 1 kk w zw. z art. 60 § 2 pkt 1 i § 6 pkt 3 kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; II. 
        na mocy art. 69 § 1 i 2 kk w zw. z art. 70 § 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata; III. 
        na mocy art. 72 § 1 pkt 4 kk zobowiązuje oskarżonego w okresie próby do wykonywania pracy zarobkowej; IV. 
        na mocy art. 46 § 1 kk zobowiązuje oskarżonego T. O. do zapłaty na rzecz pokrzywdzonego R. D. kwoty 7.000 (siedem tysięcy) złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; V. 
        uznaje oskarżonego T. O. za winnego tego, że w nocy z 13/14 grudnia 2024 roku w (...) na ulicy (...) dokonał umyślnego zniszczenia mienia w postaci okularów, działając na szkodę O. O. , gdzie wysokość szkody wyniosła 420 (czterysta dwadzieścia) złotych, tj. za winnego popełnienia wykroczenia z art. 124 § 1 kw i za to na mocy art. 124 § 1 kw w zw. z art. 24 § 1 i 3 kw wymierza mu karę grzywny w wymiarze 840 (osiemset czterdzieści) złotych; VI. 
        na mocy art. 124 § 4 kw zobowiązuje oskarżonego T. O. do zapłaty na rzecz pokrzywdzonego O. O. kwoty 420 (czterysta dwadzieścia) złotych tytułem równowartości wyrządzonej szkody; VII. 
        zasądza od oskarżonego kwotę 264 (dwieście sześćdziesiąt cztery) złotych tytułem opłaty sądowej oraz obciąża go wydatkami poniesionymi w sprawie w wysokości 177 zł (sto siedemdziesiąt siedem złotych); UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 102/25 (sprawa wyłączona ze sprawy II K 67/25) Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1.USTALENIE FAKTÓW 0.1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. T. O. Czyny przypisane: 1. art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk 2. art. 124 § 1 kw Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty 1. Żądanie wydania pieniędzy i spowodowanie naruszenia czynności narządu ciała na okres poniżej dni siedmiu w wyniku zdarzenia w nocy z 13/14 grudnia 2024 roku zeznania pokrzywdzonego O. O. k. 125 akt sprawy II K 102/25 k. 3-3v., oraz k. 61v.-62v. akt sprawy II K 67/25 zeznania pokrzywdzonego R. D. k. 126 akt II K 102/25 k. 13v.-14 akt sprawy II K 67/25 protokoły wyjaśnień świadka O. D. złożone w sprawie II K 67/25 w charakterze oskarżonego k. 18 k. 124 k. 245v. wyjaśnienia oskarżonego T. O. k. 115 - 116 akt sprawy II K 102/25 k. 134 akt sprawy II K 67/25 dokumentacja fotograficzna pokrzywdzonego O. O. dokumentacja fotograficzna karty czynności lekarskich zawarta w aktach sprawy II K 67/25 k. 9-10 k. 11-12 opinia sądowo-lekarska biegłego lekarza medycyny sądowej F. L. - akta sprawy II K 67/25 k. 51-53 2. Zniszczenie okularów pokrzywdzonego O. O. zeznania pokrzywdzonego O. O. - akta sprawy II K 67/25 k. 3v. faktura VAT za okulary - akta sprawy II K 67/25 k. 63 3. Uprzednia niekaralność oskarżonego T. O. , jego sytuacja życiowa, opinia środowiskowa oskarżonego karta karna - akta sprawy II K 67/25 k. 197 dane osobopoznawcze - akta sprawy II K 67/25 k. 174 opinia ze szkoły, opinia z pracy, zaświadczenie o przyjęciu na studia- akta sprawy II K 67/25 k. 112-113 k. 123 0.1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. T. O. 1. art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 1. Kwestionowanie zamiaru dokonania rozboju przez oskarżonego T. O. wyjaśnienia oskarżonego T. O. k. 115 - 116 akt sprawy II K 102/25 1.OCena DOWOdów 0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1 zeznania pokrzywdzonego O. O. Zeznania pokrzywdzonego O. O. nie budzą wątpliwości, stanowiąc ważne źródło ustaleń faktycznych w sprawie. W świetle zeznań pokrzywdzonego nie ulega wątpliwości, iż oskarżony T. O. oraz współoskarżony O. D. (skazany w sprawie II K 67/25) byli prowodyrami całego zajścia. Podeszli do pokrzywdzonych, gdzie podczas krótkiej wymiany zdań O. D. zażądał od pokrzywdzonych kwot po 50 złotych. T. O. był wówczas razem z nim, słyszał słowa swojego kolegi, przybrał już wtedy postawę konfrontacyjną ("skakał jak bokser" wokół pokrzywdzonych - k. 3). W trakcie rozmowy z ust O. D. padły słowa "po pięćdziesiąt złotych to was puścimy" (k. 3). Kiedy O. O. oświadczył, iż nie posiadają gotówki, wówczas O. D. - nadal w obecności i przy aprobacie T. O. - zażądał przelewu. Zachęcał przy tym T. O. do pobicia pokrzywdzonych ("to co, klepanka?", "taniec" - k. 3). Wtedy pokrzywdzeni podjęli decyzję o próbie ucieczki. R. D. zdołał to uczynić, natomiast O. O. został wówczas uderzony z pięści w twarz przez T. O. . Upadł na ziemię, T. O. zamierzał go wówczas kopnąć, na co zareagował O. D. - krzyknął, aby ten nie kopał leżącego. Jeszcze wówczas O. D. próbował w obecności T. O. ściągnąć z nadgarstka O. O. zegarek (k. 3v.). Zeznania te sąd uznał za wiarygodne, są one zbieżne z zeznaniami drugiego z pokrzywdzonych, R. D. . W sposób dokładny i wyważony wskazują na sekwencję zdarzeń podczas incydentu w nocy z 13/14 grudnia 2024 roku. Jednoznacznie wskazują przy tym, iż zaczepienie i żądanie pieniędzy od pokrzywdzonych było wspólną inicjatywą oskarżonych O. D. i T. O. . T. O. był aktywnym uczestnikiem zdarzenia, swoim zachowaniem wywierał presję na pokrzywdzonych, dając do zrozumienia, iż niespełnienie żądania wydania pieniędzy lub zrobienia przelewu spowoduje ich pobicie. Tak się zresztą ostatecznie stało, pokrzywdzony O. O. nie zdołał bowiem uciec - został uderzony z pięści w twarz przez T. O. . W wyniku uderzenia upadł na ziemię, a T. O. zamierzał kontynuować bicie. Jeszcze wówczas O. D. usiłował ściągnąć z nadgarstka pokrzywdzonego zegarek. T. O. widział to i w pełni aprobował zachowanie swojego kolegi. Podkreślić należy, iż ustaleniom tym nie oponował O. D. , który dobrowolnie poddał się karze w sprawie II K 67/25. Odwagi do przyznania się do tego czynu nie miał natomiast T. O. . zeznania pokrzywdzonego R. D. Przebieg zdarzeń przedstawiony przez O. O. potwierdził drugi z pokrzywdzonych, R. D. . Wskazał, iż oskarżeni biegli za nimi, gdy ich dogonili wywiązała się rozmowa. Wówczas O. D. zażądał od pokrzywdzonych 100 złotych. Dokładna relacja pokrzywdzonego wskazuje na treść słów O. D. ("żebyśmy dali im 100 złotych" - k. 13v.). Potem zaś pojawiło się żądanie przelewu R. . Również pokrzywdzony R. D. akcentował, że podczas rozmowy T. O. przybrał postawę konfrontacyjną, "obchodził" ich. Pokrzywdzony wyraził przekonanie, iż było to związane z możliwością ataku jeśli napastnicy nie dostaną żądanych pieniędzy. W zeznaniach tych wyraźnie zarysowuje się współpraca oskarżonych podczas ocenianego incydentu. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania powyższych zeznań, są one logiczne i zgodne z relacją O. O. . Nie kwestionował ich również O. D. . W sposób obiektywny, wolny od celowego obciążania oskarżonych, wskazują na przebieg zdarzeń. protokoły wyjaśnień świadka O. D. złożone w sprawie II K 67/25 w charakterze oskarżonego Jak już wskazano powyżej, O. D. w sprawie II K 67/25 tutejszego sądu przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wystąpił o wymierzenie mu kary bez przeprowadzenia dalszego postępowania dowodowego. Tak też się stało. W swoich wyjaśnieniach O. D. nie kwestionował ustaleń aktu oskarżenia, ani swojej roli w przedmiotowym zdarzeniu. Jego relacja koreluje z zeznaniami pokrzywdzonych, tworząc z nimi całościowy obraz przebiegu zdarzeń. Brak podstaw do kwestionowania tej relacji. W toku obecnego procesu protokoły wyjaśnień O. D. zostały odczytane na podstawie art. 391 § 2 kpk . O. D. przebywa bowiem za granicą i jego bezpośrednie przesłuchanie nie było możliwe. wyjaśnienia oskarżonego T. O. Sąd częściowo dał również wiarę wyjaśnieniom oskarżonego T. O. . Oskarżony nie kwestionował wszak, iż wraz z O. D. zainicjował incydent z udziałem pokrzywdzonych. Nie kwestionował także faktu swej agresji i uderzenia O. O. . Swoje zachowanie przypisywał nadużyciu alkoholu. Wyraził przy tym ubolewanie i przeprosił pokrzywdzonych. W tym zakresie sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania wyjaśnień. Są one zbieżne z relacjami pokrzywdzonych. W sprawie nie budziło wszak wątpliwości, iż to O. D. i T. O. dogonili, a następnie zaczepili pokrzywdzonych. W czasie zdarzenia oskarżony był pobudzony, dążył do konfrontacji, a w efekcie uderzył pięścią w twarz pokrzywdzonego O. O. . dokumentacja fotograficzna pokrzywdzonego O. O. dokumentacja fotograficzna karty czynności lekarskich zawarta w aktach sprawy II K 67/25 Dopełnienie obrazu zdarzeń stanowi dokumentacja fotograficzna przedstawiona w aktach sprawy. Wskazuje ona na stan pokrzywdzonego O. O. tuż po zdarzeniu. Analiza dokumentacji w tym zakresie wskazuje na siłę uderzenia, w wyniku którego doszło do powstania otwartej rany powieki i okolicy oczodołowej (dokumentacja fotograficzna czynności lekarskich). Dokumentacja ta przekonuje, iż uderzenie zadane przez T. O. było zadane ze znaczną siłą, powodując upadek pokrzywdzonego oraz rozległą ranę. Antycypując rozważania dotyczące konsekwencji prawnych tego zdarzenia, już w tym miejscu należy wskazać, iż zachowanie oskarżonego było niezwykle niebezpieczne i mogło spowodować obrażenia dużo poważniejsze niż ostatecznie stwierdzone w opinii biegłego. Nie sposób zatem przyjąć, aby w realiach niniejszej sprawy zasadnym było forsowane przez obronę warunkowe umorzenie postępowania karnego. Przedłożona dokumentacja fotograficzna nie stanowiła przedmiotu sporu w sprawie. Wskazywała na stan pokrzywdzonego tuż po zdarzeniu oraz na czynności i rozpoznanie lekarskie poczynione podczas jego pobytu w poradni chirurgicznej. opinia sądowo-lekarska biegłego lekarza medycyny sądowej F. L. - akta sprawy II K 67/25 Wnioski opinii również nie stanowiły przedmiotu sporu w przedmiotowej sprawie. Zostały zaakceptowane przez strony. Nie ulega wątpliwości, iż obrażenia doznane przez pokrzywdzonego O. O. były wynikiem zachowania oskarżonego T. O. . Nie kwestionowano także okresu naruszenia czynności narządu ciała. Opinia została sporządzona przez biegłego posiadającego wieloletnie doświadczenie w opiniowania w tego typu sprawach. Biegły dysponuje rozległą wiedzą specjalistyczną. W opinii wskazano na proces opiniowania i wynikające z niego, logiczne wnioski. Brak podstaw do ich zakwestionowania. 1.1.1 zeznania pokrzywdzonego O. O. W trakcie incydentu z 13/14 grudnia 2024 roku oskarżony T. O. uderzył pięścią w twarz pokrzywdzonego O. O. . W wyniku uderzenia doszło do zniszczenia okularów pokrzywdzonego. Była to okoliczność niekwestionowana przez oskarżonego. O. O. złożył na tę okoliczność stosowne zeznania i przedłożył fakturę za zakup okularów. Jego zeznania w tym zakresie są wiarygodne. Każą przy tym zwrócić uwagę na to, iż oskarżony T. O. nie miał żadnych skrupułów żeby uderzyć osobę w okularach, co w konsekwencji mogło doprowadzić do tragicznych wręcz skutków. Okulary zostały bowiem potłuczone. Oskarżony nie zdobył się przy tym na refleksję, że odłamki szkła mogły uszkodzić oczy pokrzywdzonego. faktura VAT za okulary - akta sprawy II K 67/25 Przedłożona faktura VAT wskazuje na wartość zniszczonego mienia (420 złotych), co ostatecznie doprowadziło do zmiany kwalifikacji prawnej czynu. 1.1.1 karta karna - akta sprawy II K 67/25 T. O. nie był dotychczas karany, co stwierdzono na podstawie informacji z Krajowego Rejestru Karnego. Okoliczność ta pozostawała poza sporem w przedmiotowej sprawie. dane osobopoznawcze - akta sprawy II K 67/25 Przedstawione dane osobopoznawcze pozwoliły na poznanie sytuacji życiowej, zawodowej i materialnej oskarżonego. Ustalenia tam poczynione nie były kwestionowane przez strony. opinia ze szkoły, opinia z pracy, zaświadczenie o przyjęciu na studia- akta sprawy II K 67/25 W toku procesu obrona przedłożyła opinie ze szkoły i z zakładu pracy oskarżonego oraz zaświadczenie o przyjęciu go na studia. Na tej podstawie ustalono, iż oskarżony cieszy się pozytywną opinią środowiskową. W zakładzie pracy postrzegany jest jako sumienny pracownik. Chęć podwyższenia swoich kwalifikacji i poziomu wiedzy w ramach planowanych studiów wskazuje zaś na pozytywne zmiany w życiu oskarżonego. Okoliczności te uwzględniono przy rozstrzygnięciu o konsekwencjach prawnych popełnionego czynu. 0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.2.1 wyjaśnienia oskarżonego T. O. Oskarżony kwestionował w swych wyjaśnieniach tezę postawioną w akcie oskarżenia wskazującą na wyczerpanie jego zachowaniem znamion przestępstwa rozboju. Wskazał przy tym, iż nie chciał nikogo okraść, był po wypłacie, posiadał pieniądze. Przyznał się przy tym do uderzenia O. O. , spowodowania u niego obrażeń ciała oraz zniszczenia okularów. Wyjaśnieniom oskarżonego w tym zakresie przeczy pozostały materiał dowodowy, w tym wyjaśnienia drugiego z oskarżonych O. D. . W świetle zeznań pokrzywdzonych wyjaśnień T. O. nie można uznać za wiarygodne. Przekonują one, że oskarżony był aktywnym i świadomym uczestnikiem zdarzenia. Doskonale słyszał żądania O. D. , swoim zachowaniem wywierał na pokrzywdzonych presję prowadzącą do spełnienia tych żądań. Nie ulega wątpliwości, iż jego konfrontacyjną postawę należy powiązać z zachowaniem drugiego ze sprawców. Pokrzywdzeni zostali zastraszeni, wiedzieli, co może ich spotkać jeśli nie wydadzą żądanych pieniędzy lub nie wykonają przelewu. W toku zdarzenia doszło zresztą do pewnego rodzaju porozumienia pomiędzy sprawcami. O. D. zwrócił się wszak do T. O. , wskazując na konieczność, czy też możliwość "klepanka", "tańca" z pokrzywdzonymi. Relację na ten temat przedstawili obaj pokrzywdzeni. Oczywiście, wiązało się to z wysuniętym żądaniem wydania pieniędzy. Wydaje się, iż kwestionowanie udziału w usiłowaniu rozboju opiera się w tym wypadku na nieporozumieniu. Oczywistym jest, iż oskarżony nie wypowiedział wprost żądania wydania pieniędzy. Uczynił to drugi ze sprawców. Możliwość przypisania czynu w przypadku współsprawstwa nie jest jednak warunkowana wynikiem ustalenia, iż każdy ze współsprawców wypełnił we własnym zakresie zespół wszystkich znamion czynu zabronionego. 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I T. O. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Mając na uwadze przedstawiony powyżej materiał dowodowy, sąd w punkcie I wyroku uznał oskarżonego T. O. za winnego popełnienia czynu z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 1 kk w zb. z art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk . Z kwalifikacji prawnej czynu wyeliminowano art. 288 § 1 kk , zmieniając w tym zakresie opis czynu. Przyjęcie kwalifikacji z art. 288 § 1 kk nie było możliwe ze względu na wartość zniszczonej rzeczy, tj. okularów (420 złotych). Dla oddania pełnej zawartości kryminalnej czynu oskarżonego przyjęto wobec tego, iż czyn wypełniał jednocześnie znamiona przestępstwa i wykroczenia umyślnego zniszczenia cudzej rzeczy ( art. 124 § 1 kw). Kierując się treścią art. 10 § 1 kw sąd orzekł w przedmiocie wykroczenia. Podkreślić należy przy tym, iż ze względu na termin przedstawienia zarzutu oskarżonemu, karalność wskazanego wykroczenia nie uległa przedawnieniu ( art. 45 § 1 kw). Wracając do głównego nurtu rozważań, należało już na wstępie podkreślić, iż w istocie stan faktyczny sprawy nie budził zasadniczego sporu stron. Spór dotyczył natomiast kwalifikacji prawnej czynu opisanego w akcie oskarżenia i zarzucanego T. O. . Jeszcze raz w tym miejscu należy wobec tego przypomnieć, iż oskarżony kwestionował udział w usiłowaniu dokonania przestępstwa rozboju. Wyjaśnił, iż nie zamierzał nikogo okraść, nie zależało mu na pieniądzach żądanych od pokrzywdzonych przez współsprawcę O. D. . T. O. był wówczas po wypłacie, posiadał pieniądze na własne potrzeby. Na tej podstawie stanowisko obrony zmierzało do wykazania, iż oskarżony nie uczestniczył w przestępstwie rozboju, dokonał jedynie uszkodzenia ciała pokrzywdzonego w wyniku uderzenia go pięścią w twarz. W przekonaniu sądu argumentacja ta nie oddaje całościowego obrazu zachowania oskarżonego w przedmiotowej sprawie i wymaga szerszego komentarza. Na wstępie należy wskazać na okoliczności, które wątpliwości nie budzą. Chodzi mianowicie o wspomniany fakt uderzenia pokrzywdzonego w twarz i spowodowanie u niego obrażeń opisanych w opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej. Kwalifikacja prawna w tym zakresie przyjęta w akcie oskarżenia, tj. art. 157 § 2 kk nie budzi wątpliwości. Charakter obrażeń oraz ich skutki zostały przedstawione w opinii biegłego, którą sąd uznał za w pełni wiarygodną, a żadna ze stron jej nie kwestionowała. Kwalifikacja prawna czynu z art. 157 § 2 kk ujęta została w ramach konstrukcji kumulatywnej kwalifikacji prawnej czynu ( art. 11 § 2 kk ). Odnosząc się natomiast do kwestii zakwalifikowania zachowania oskarżonego w pozostałej części, sąd podzielił stanowisko oskarżyciela publicznego. Argumentacja przedstawiona w wystąpieniu obrony nie oddaje - w ocenie sądu - całości zawartości kryminalnej czynu oskarżonego. W przekonaniu sądu, w realiach niniejszej sprawy nie można mówić, iż oskarżony T. O. nie brał udziału w przestępstwie usiłowania dokonania rozboju wspólnie i w porozumieniu z O. D. . Wskazując za powszechnie przyjętym poglądem doktryny, istota współsprawstwa oparta jest "na porozumieniu wspólnego wykonania czynu zabronionego przez dwie co najmniej osoby, z których każda odgrywa istotną rolę w procesie realizacji ustawowych znamion czynu zabronionego" (zob. A. Wąsek, KK. Komentarz, t. 1, 1999, s. 235 i n.). Podobnie tę kwestię widzi P. (...) (w: A. Zoll, KK. Komentarz. Część ogólna, t. 1, 2012, s. 253), pisząc, że "istota współsprawstwa zasadza się na stworzeniu podstaw do przypisania każdemu ze współsprawców całości popełnionego wspólnie przez kilka osób przestępstwa, a więc także tego, co zostało realizowane przez innych współdziałających, przy czym każdy ze współsprawców ponosi odpowiedzialność tak jak gdyby sam "wykonał" czyn zabroniony (a więc zrealizował jego znamiona w całości własnoręcznie), niezależnie od odpowiedzialności pozostałych współdziałających". Oznacza to, że każdy ze współsprawców ponosi odpowiedzialność za całość popełnionego przestępstwa, a więc także i w tej części, w której znamiona czynu zabronionego zostały wypełnione zachowaniem innego (innych) współsprawcy (współsprawców) - post. SN z 1.3.2005 r. (III KK 249/04, OSNKW 2005, Nr 7-8, poz. 63); wyr. SA we Wrocławiu z 9.3.2017 r. (II AKa 28/17, OSA 2017, Nr 6, poz. 13, s. 31). W takim też kierunku wypowiedział się SN w wyr. z 13.5.2008 r. (IV KK 489/07, BPK 2008, Nr 10, s. 8), twierdząc, że "wymagalne nie jest (...) wspólne dokonanie poszczególnych czynności czasownikowych, lecz realizacja zespołu znamion przestępstwa z objęciem zamiarem całości zdarzenia jak za działanie własne (niezależnie od odpowiedzialności współsprawcy za rozmiary jego własnego ekscesywnego działania). Każda z osób obejmuje swoim zamiarem realizację wszystkich znamion czynu przestępczego (pod. za: Art. 18 KK T. I red. Królikowski/Zawłocki 2021, wyd. 5/ T. L. , L. M. / U. /dostęp elektr.). Przekładając powyższe na realia niniejszej sprawy, należało wskazać, iż żaden ze sprawców nie wypełnił samodzielnie zespołu znamion czynu z art. 280 § 1 kk . Fakt ten nie budzi wątpliwości. Dopiero całościowa ocena ich wspólnego zachowania pozwala na przyjęcie takiej kwalifikacji w ramach przyjętego porozumienia. Opis ten został szczegółowo przedstawiony przez pokrzywdzonych i nie nasuwa wątpliwości. To O. D. był osobą żądającą wydania pieniędzy, wskazując na możliwe konsekwencje ich niewydania ("klepanko", "tanie"). Czynił to w obecności i przy oczywistej aprobacie T. O. . W tym czasie zachowanie T. O. , również opisane przez pokrzywdzonych, jednoznacznie wskazywało na groźbę użycia przemocy (przyjęcie postawy bokserskiej, pobudzenie, "obchodzenie" pokrzywdzonych), co zresztą zostało następnie wprowadzone w czyn podczas próby ucieczki pokrzywdzonych. Wówczas to T. O. zadał cios w twarz O. O. , uniemożliwiając mu ucieczkę. Kiedy pokrzywdzony upadł na ziemię, O. D. usiłował zdjąć mu zegarek, a T. O. zamierzał go kopnąć. Nie uczynił tego ze względu na komendę ze strony O. D. . W ocenie sądu okoliczności te, a ściślej mówiąc - zachowania oskarżonych - nie mogą być oceniane w sztucznej, proponowanej przez obrońcę, izolacji. Stanowią one swego rodzaju kontinuum, z logicznym ciągiem przyczynowo-skutkowym. W tym stanie rzeczy kluczowego znaczenia nabiera zdekodowanie elementów współsprawstwa przypisywanego oskarżonemu T. O. . Także i w tym zakresie sięgnąć należy do dorobku doktryny, wskazującego na dwa elementy konstytutywne wspomnianej konstrukcji: 1. wspólne wykonanie czynu zabronionego (element przedmiotowy); 2. porozumienie sprawców (element podmiotowy). Wydaje się, iż kwestionowanie przez obronę udziału w przestępstwie rozboju oparto na odrzuceniu tezy dotyczącej istnienia porozumienia sprawców. Wykazano bowiem, iż ujmowane całościowo zachowanie obu sprawców jednoznacznie wskazuje na realizację znamion usiłowania rozboju. Czynności podejmowane przez O. D. i T. O. wzajemnie się uzupełniały. Ta komplementarność zachowania sprawców wskazuje na istnienie porozumienia. Należy przy tym wskazać jednoznacznie, iż ustawa nie wprowadza żadnych dodatkowych warunków dotyczących formy porozumienia. Może ono dojść do skutku w każdej formie, nawet w sposób dorozumiany (wyr. SN z 12.12.2002 r., III KKN 371/00 , Prok. i Pr. - wkł. 2003, Nr 7-8, poz. 2; wyr. SN z 15.5.2001 r., V KKN 730/98, Prok. i Pr. - wkł. 2001, Nr 10, poz. 1; wyr. SA w Krakowie z 13.11.2017 r., II AKa 176/17 , KZS 2018, Nr 1, poz. 51). Nie można jednak mówić o porozumieniu, a zatem i o współsprawstwie wówczas, gdy w toku wykonania przestępstwa sprawca nie zauważył wspierającej go czynności innego sprawcy albo ją odrzucił jako mu obojętną lub niepotrzebną (wyr. SA w Lublinie z 19.6.2008 r., II AKa 91/08, Legalis). W konsekwencji można uznać, że "istotą współsprawstwa jest wyraźne lub milczące porozumienie współsprawców , zawarte przed popełnieniem przestępstwa lub w jego trakcie - muszą więc oni działać wspólnie i w porozumieniu (...). Każda z osób obejmuje swoim zamiarem realizację wszystkich znamion czynu przestępczego" (wyr. SN z 13.5.2008 r., IV KK 489/07, BPK 2008, Nr 10, s. 8; wyr. SN z 22.2.1972 r., II KR 107/71, Legalis). Jak trafnie podnosi się w literaturze (por. A. Wąsek, Współsprawstwo, s. 52), "porozumienie (...) spaja poszczególne zachowania się sprawców w jedność. L. podstawę współsprawstwa i jednocześnie wyznacza jego granice", zaś "tym co rozszerza odpowiedzialność karną współsprawcy poza granice tego, co sam uczynił, jest świadomość i wola realizacji treści porozumienia" (pod. za: Art. 18 KK T. I red. Królikowski/ M. 2021, wyd. 5/ T. L. , L. M. / U. /dostęp elektr.). Szerokie przytoczenie poglądów doktryny w tym wypadku jawiło się jako konieczne dla wykazania prawidłowości przyjętej kwalifikacji prawnej czynu z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 1 kk . W ich świetle oczywistym jest, iż in concreto nie jest konieczne ustalenie, iż współsprawcy uprzednio szczegółowo zaplanowali, omówili i podzielili role w planowanym przestępstwie. Do zawarcia takiego porozumienia może dojść bowiem już w trakcie rozpoczęcia pochodu przestępstwa (iter delicti). Tak też się stało w przedmiotowej sprawie. T. O. doskonale zdawał sobie sprawę z treści żądania wypowiadanego przez O. D. (wydanie pieniędzy, bądź wykonanie przelewu), aprobował to zachowanie. Swoim zachowaniem wspierał wypowiedź kolegi, przyjmując postawę wskazującą na bezpośrednią, natychmiastową możliwość użycia przemocy. Towarzyszyło temu zresztą werbalizowanie możliwego użycia przemocy (wspomniane już "klepanko", "taniec"). Jak już sygnalizowano, w efekcie do użycia przemocy wobec osoby doszło, T. O. uderzył wszak O. O. , a następnie chciał go kopnąć. Doprowadził tym samym pokrzywdzonego przemocą do stanu bezbronności. Również i wówczas aprobował stan, w którym O. D. usiłował ściągnąć zegarek z nadgarstka pokrzywdzonego. W ocenie sądu okoliczności te stanowią klasyczny wręcz przykład sytuacji, która wpisuje się w konstrukcję współsprawstwa. Odrzucić przy tym należy forsowaną przez obronę tezę o tzw. przestępstwie sekundowym, wynikającym z dynamiki sytuacji, a po części też stanu nietrzeźwości oskarżonego. Oskarżony miał pełną świadomość zachowania O. D. , wspomagał go swoim zachowaniem, tym samym aktywnie uczestnicząc w podjętym pochodzie przestępstwa. Czyn ten traktował jako swój (animo auctoris), popełniany wraz z kolegą O. D. . W przekonaniu sądu odmienne zapatrywania rażą sztucznością i abstrahują od realiów zdarzenia. Jeszcze raz w tym miejscu należy stanowczo wskazać, iż od początku zajścia T. O. wiedział o żądaniu wystosowanym przez O. D. , zareagował na jego groźby pod adresem pokrzywdzonych, finalnie stosując przemoc wobec osoby i doprowadzając O. O. do stanu bezbronności. Jego zachowanie, oceniane wespół z zachowaniem O. D. wypełniało zatem znamiona czynu z art. 280 § 1 kk . Pochód przestępstwa zakończono na fazie usiłowania. Pokrzywdzony R. D. zdołał bowiem uciec, a pokrzywdzony O. O. nie posiadał przy sobie gotówki. Zdecydowanie odmówił także wykonania przelewu, stawiał opór przy próbie ściągnięcia z jego nadgarstka zegarka. W przedmiotowej sprawie nie doszło tym samym do zaboru cudzej rzeczy (kradzieży). Stąd też należało zaaprobować kwalifikację usiłowania z art. 13 § 1 kk . ☐3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☒3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem V T. O. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej W punkcie V wyroku sąd uznał oskarżonego za winnego popełnienia wykroczenia polegającego na umyślnym zniszczeniu okularów pokrzywdzonego O. O. , gdzie wartość zniszczonego mienia wyniosła 420 złotych. Czyn ten należało zakwalifikować z art. 124 § 1 kw. Sąd zważył w związku z tym, iż w akcie oskarżenia nie przedstawiono takiego zarzutu, opisując zniszczenie mienia w ramach przestępstwa usiłowania rozboju. Niewątpliwie bowiem uderzenie O. O. było środkiem prowadzącym do dokonania rozboju. Oskarżyciel publiczny prezentując takie opis czynu, wskazał na zniszczenie mienia, dokonując następnie jego kwalifikacji prawnej - w ramach konstrukcji z art. 11 § 2 kk - również z art. 288 § 1 kk . Ze względu na wartość zniszczonego mienia (420 złotych) nie było to możliwe. Należało zatem przyjąć, iż czyn oskarżonego wyczerpywał zarówno znamiona przestępstwa, jak i wykroczenia. Zastosowanie znajduje tu zatem art. 10 § 1 kw nakazujący orzekanie za przestępstwo i za wykroczenie. Rozwiązanie takie oddaje w pełni zawartość kryminalną czynu, ocenianą nie tylko z punktu widzenia czynu stanowiącego przestępstwo, ale również wykroczenie. Wracając do meritum, oskarżony nie kwestionował, iż uderzył pokrzywdzonego pięścią w twarz. Uprzednio przez pewien czas przyglądał się pokrzywdzonemu, uderzenie nastąpiło bowiem dopiero po odmowie wydania pieniędzy i przy próbie ucieczki. W czasie zajścia oskarżony widział pokrzywdzonego, miał zatem wiedzę, iż ten ma założone okulary. Zadając cios w twarz, musiał zatem przewidywać możliwość ich zniszczenia i godzić się na to ( art. 6 § 1 kw). To zaś przesądza, że jego czyn miał charakter umyślny. ☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności T. O. I I Uznając oskarżonego za winnego popełnienia czynu przypisanego mu w punkcie I wyroku, sąd po myśli art. 11 § 3 kk na podstawie art. 280 § 1 kk w zw. z art. 14 § 1 kk w zw. z art. 60 § 2 pkt 1 i § 6 pkt 3 kk wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności. W przekonaniu sądu wymierzona kara - tak co rodzaju, jak i wymiaru - jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Będzie zarazem wystarczająca, aby uzyskać efekt resocjalizacyjny i prewencyjny wobec oskarżonego. Wymierzając karę, sąd miał na uwadze, iż czyn z art. 280 § 1 kk , stanowiący podstawę jej wymiaru ( art. 11 § 3 kk ) jest zagrożony karą pozbawienia wolności od lat 2 do 15. W przekonaniu sądu wymierzenie takiej kary, nawet w najniższym możliwym ustawowym wymiarze, byłoby niewspółmiernie surowe w kontekście okoliczności w trakcie postępowania. Zważyć wszak należy, iż oskarżony przyznał się do udziału w incydencie stanowiącym podstawę aktu oskarżenia, wyraził z tego powodu żal i skruchę. Przeprosił pokrzywdzonych za swoje zachowanie (k. 126). Skontaktował się ponadto z pokrzywdzonym O. O. , przeprosił go pisemnie, przeprosiny zostały przyjęte. Zapłacił na rzecz pokrzywdzonego uzgodnioną z nim kwotę 30.000 złotych, co według oświadczenia O. O. rekompensowało w całości jego roszczenia w sprawie (k. 96-97). Należało w związku z tym stwierdzić, iż w sprawie zostały spełnione warunki do nadzwyczajnego złagodzenia kary określone w art. 60 § 2 pkt 1 kpk - skarżony pojednał się z pokrzywdzonym, a szkoda została naprawiona w całości. Sąd zważył także, że oskarżony prowadzi obecnie ustabilizowany tryb życia, pracuje zawodowo. Nie był uprzednio karany. Jego zachowanie w dniu zdarzenia należy wiązać z nadużyciem alkoholu, a nie z procesem demoralizacji. Cieszy się dobrą opinią środowiskową (k. 113, k. 123). Kontynuuje naukę na (...) w N. na kierunku zarządzanie (k. 112). Oskarżony obecnie przestrzega porządku prawnego. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, iż orzeczenie kary pozbawienia wolności przewidzianej w ustawowym zagrożeniu w art. 280 § 1 kk byłoby niewspółmiernie surowe. Stąd też sąd wymierzył wobec oskarżonego karę nadzwyczajnie złagodzoną. Jej wymiar pozwala - przy następczym uwzględnieniu uprzedniej niekaralności oraz przy uwzględnieniu warunków i właściwości osobistych oskarżonego - na warunkowe zawieszenie jej wykonania na okres próby. Sąd zważył zarazem, iż czyn popełniony przez oskarżonego nie mógł pozostać bezkarny, co proponował w ramach swego wystąpienia obrońca. Warunkowe umorzenie postępowania karnego, nawet przy proponowanej zmienionej kwalifikacji prawnej czynu, byłoby rozstrzygnięciem niesprawiedliwym i całkowicie abstrahującym od realiów niniejszej sprawy. Bagatelizowałoby także wagę czynu, który wiązał się z zadaniem znacznego bólu, cierpienia, a jego konsekwencje mogły prowadzić do trwałego uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego. Dodać trzeba w tym miejscu, iż pokrzywdzony wymagał specjalistycznego leczenia i zabiegu korygującego powstałe zeszpecenie twarzy. Nie trzeba przy tym wielkiej wyobraźni, by uzmysłowić sobie możliwe konsekwencje brutalnego zachowania oskarżonego, który zadał pokrzywdzonemu uderzenie pięścią w twarz. Nie sposób zatem przyjąć, iż wina i społeczna szkodliwość tego czynu nie były znaczne, co stwarza możliwość warunkowego umorzenia postępowania karnego ( art. 66 § 1 kk ). Zachowanie oskarżonego było czynem brutalnym, cynicznym, wynikającym z poczucia przewagi fizycznej, bandyckim. Nie może wobec tego prowadzić - mimo późniejszych zabiegów oskarżonego - do warunkowego umorzenia postępowania. T. O. II I Jak już sygnalizowano powyżej, wymierzenie oskarżonemu kary nadzwyczajnie złagodzonej w wymiarze 1 roku pozwoliło na warunkowe zawieszenie jej wykonania na okres próby. Sąd pozostaje przy tym w przekonaniu, iż zachowanie z dnia zdarzenia miało w życiu oskarżonego charakter incydentalny. Oskarżony ma obecnie świadomość naganności swojego postępowania, wyciągnął zeń krytyczne wnioski. Wyraził skruchę i żal, przeprosił pokrzywdzonego i naprawił szkodę. W trakcie postępowania zdawał sobie sprawę z możliwych konsekwencji swojego postępowania, był autentycznie przejęty losami sprawy. Jego warunki i właściwości osobiste pozwalają na postawienie wobec niego pozytywnej prognozy kryminologicznej. W ocenie sądu sama możliwość zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności będzie dostatecznym hamulcem powstrzymującym go przed popełnieniem przestępstwa w przyszłości. Oskarżony, o czym była już mowa, prowadzi obecnie ustabilizowany tryb życia, pracuje, kontynuuje naukę, cieszy się dobrą opinią środowiskową. To zdaniem sądu daje rękojmię jego zachowania zgodnego z prawem w przyszłości. Z tego też względu na mocy art. 69 § 1 i 2 kk w zw. z art. 70 § 1 kk sąd warunkowo zawiesił wobec niego wykonanie kary pozbawienia wolności na trzyletni okres próby. Próba to czas, w którym oskarżony będzie miał możliwość dowieść, iż postawiona wobec niego prognoza kryminologiczna okazała się słuszna. T. O. III I Na podstawie art. 72 § 1 pkt 4 kk orzeczono wobec oskarżonego obowiązek wykonywania pracy zarobkowej. Jest to element wzmacniający probacyjną stronę zapadłego orzeczenia. Oskarżony jest osobą młodą, winien uczyć się odpowiedzialności i samodzielności. Temu służy realizacja orzeczonego obowiązku. T. O. IV I W przedmiotowej sprawie nie można zapominać, iż czyn z punktu pierwszego aktu oskarżenia sytuowany był wobec jeszcze jednego pokrzywdzonego, R. D. . Był on również ofiarą zachowania sprawców, w tym oskarżonego. Co prawda, ze względu na swoją ucieczkę, nie doznał on żadnych obrażeń ciała, to jednak zachowanie oskarżonego i osoby z nim współdziałającej, wywołało w nim poczucie zagrożenia, strach i obawę o własne życie. Z tego też powodu krzywdzie w ten sposób wyrządzonej również należało zadośćuczynić. Warto w tym miejscu podkreślić, iż obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę na rzecz pokrzywdzonego R. D. został także orzeczony wobec współsprawcy O. D. (pkt IV wyroku w sprawie II K 67/25). W związku z tym na mocy art. 46 § 1 kk zobowiązano oskarżonego do zapłaty na rzecz pokrzywdzonego R. D. kwoty 7.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Kwota zadośćuczynienia jest w tym wypadku niższa niż w odniesieniu do kwoty zapłaconej pokrzywdzonemu O. O. , ale i ból, trauma i konsekwencje zdrowotne w przypadku O. O. były dużo poważniejsze. T. O. V V Uznając oskarżonego za winnego popełnienia wykroczenia z art. 124 § 1 kw, sąd na mocy tego przepisu w związku z art. 24 § 1 i 3 kw wymierzył mu karę grzywny w kwocie 840 złotych. Kwota grzywny nie jest przypadkowa. Stanowi dwukrotność zniszczonego mienia, stanowiąc czytelny sygnał, iż zachowanie oskarżonego spotkało się ze zdecydowaną reakcją ze strony sądu. Kara stanowi trafną reakcję na zachowanie oskarżonego, oddając stopień winy i społeczną szkodliwość czynu. T. O. VI V Na podstawie art. 124 § 4 kw zobowiązano oskarżonego do zapłaty na rzecz pokrzywdzonego O. O. kwoty 420 złotych tytułem równowartości zniszczonego mienia. Akt ten nie powinien budzić wątpliwości. Oskarżony podczas zdarzenia umyślnie zniszczył okulary pokrzywdzonego, zadając mu cios w twarz. Z tego też względu szkodę w tym zakresie należy naprawić. 1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 1.inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności VII O kosztach procesu orzeczono po myśli art. 627 kpk , zasadzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 264 złote tytułem opłaty i obciążając go wydatkami w sprawie w kwocie 177 złotych. Rozstrzygnięcie w tym zakresie uwzględnia wynik procesu, w którym sprawstwo i wina oskarżonego zostały dowiedzione. Winien on zatem zapłacić koszty procesu. Oskarżony pracuje, uzyskując stały comiesięczny dochód. Wobec tego zapłata kosztów nie narazi go na istotny uszczerbek w utrzymaniu. 1.Podpis