II K 1005/15

Sygn. akt II K 1005/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 września 2016 roku Sąd Rejonowy w Bełchatowie, II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Bartosz Paszkiewicz Protokolant: st. sekr. sąd Renata Snopek Przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Bełchatowie Katarzyny Jarząbkowskiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2016 roku, 18 marca 2016 roku, 6 maja 2016 roku, 27 maja 2016 roku, 29 czerwca 2016 roku, 22 września 2016 roku sprawy z oskarżenia publicznego przeciwko T. P. , urodzonemu (...) w B. , synowi L. i J. oskarżonemu o to, że w dniu 02 lutego 2015 roku w W. woj. (...) będąc przedstawiciel firmy (...) z/s w K. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadził w błąd K. W. – (...) Sp. z o.o. z/s w W. co do zamiaru zapłaty za zakupiony towar w postaci folii belowanej na kwotę 23.128,00 zł poprzez przesłanie za pomocą sieci teleinformatycznej z konta pocztowego (...) podrobionego potwierdzenia wpłaty gotówkowej nr (...) z dnia 02.02.2015r. na w/w kwotę, który miał stanowić potwierdzenie zapłaty za wyżej zakupiony towar, podczas gdy wpłata nie została dokonana w rzeczywistości, czym doprowadził spółkę (...) Sp. z o.o. z/s w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem na kwotę 23.128,00 zł tj. o czyn z art. 286 § 1 kk i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. orzeka 1. oskarżonego T. P. uznaje za winnego tego, że w dniu 02 lutego 2015 roku w W. woj. (...) będąc przedstawiciel firmy (...) z/s w K. działając z góry powziętym zamiarem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadził w błąd K. W. – (...) Sp. z o.o. z/s w W. co do zamiaru zapłaty za zakupiony towar w postaci folii belowanej na kwotę 23.128,00 zł poprzez przesłanie za pomocą sieci teleinformatycznej z konta pocztowego (...) podrobionego potwierdzenia wpłaty gotówkowej nr (...) z dnia 02.02.2015r. na w/w kwotę, który miał stanowić potwierdzenie zapłaty za wyżej zakupiony towar, podczas gdy wpłata nie została dokonana w rzeczywistości, czym doprowadził spółkę (...) Sp. z o.o. z/s w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem na kwotę 23.128,00 zł tj. czynu wypełniającego dyspozycję art. 286 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za tak opisany czyn na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 33 § 2 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz grzywny 100 (sto) stawek dziennych po 10 (dziesięć) złotych każda; 2. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonemu na okres 3(trzech) lat próby; 3. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego T. P. obowiązek zapłaty na rzecz (...) Sp. z o.o. z/s w (...) 23.128,00 (dwadzieścia trzy tysiące sto dwadzieścia osiem) złotych tytułem obowiązku naprawienia szkody; 4. zasądza od oskarżonego na rzecz (...) Sp. z o.o. z/s w W. kwotę 1680 (tysiąc sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem poniesionych kosztów w sprawie w tym z tytułu ustanowienia pełnomocnika; 5. wymierza oskarżonemu 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych opłaty i zasądza od niego na rzecz Skarbu Państwa 70 (siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu poniesionych w sprawie wydatków. Sygn. akt II K 1005/15 UZASADNIENIE W 2009 r. T. P. poznał A. Z. , która prowadziła firmę (...) z siedzibą w K. . Na początku działalności firma zajmowała się branżą hotelową. Następnie przedmiotem działalności gospodarczej stały się odpady. T. P. był zatrudniony w firmie (...) . Miał pełnomocnictwo do reprezentowania firmy w kontaktach z klientami jak i z organami skarbowymi. Obecnie A. Z. i T. P. są małżeństwem. (dowód: wyjaśnienia T. P. k. 156-158, k. 283 odw – 284) Postanowieniem z dnia 06 listopada 2014r. sygn. akt VII Gzd (...) Sąd Rejonowy w (...) zakazał A. Z. prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek na okres 5 lat. W dniu 21 stycznia 2015 roku firma (...) została wykreślona (...) . Pomimo wykreślenia z rejestru i zakazu prowadzenia działalności gospodarczej A. Z. i T. P. nadal prowadzili firmę. (dowód: odpis postanowienia k. 221, wypis z (...) k. 165, wyjaśnienia T. P. k. 284) K. W. od 2009 roku pełni funkcję Dyrektora Zakładu spółki (...) w W. . Spółka zajmowała się produkcją regranulatu, belowaniem odpadów i sprzedażą surowca. W przedmiotowej firmie istniały dwie formy płatności – przelew z odroczonym terminem płatności dla stałych klientów oraz potwierdzenie zapłaty po załadowaniu towaru dla nowych klientów. W dniu 30 stycznia 2015r. do firmy (...) z numeru (...) zadzwonił T. P. , który mówił niewyraźnie i przedstawił się jako P. . Zapytał o dany rodzaj towaru i poprosił o przesłanie jego zdjęć drogą e-mail. Zdjęcia zostały wysłane na adres email (...) pl. (...) podał również telefon kontaktowy (...) . Po krótkim czasie T. P. znowu zadzwonił i powiedział, że towar mu się podoba i złoży zamówienie. Po zakończonej rozmowie K. W. emailem dostał zamówienie na towar, żądane dokumenty, a następnie awizację samochodu ciężarowego o nr rej (...) . (dowód: zeznania K. W. k. 50-51 ze zb. C, k.211- 212, korespondencja email wraz z załącznikami k 6-40) W dniu 02 lutego 2015 roku około godziny 9.20 T. P. udał się do Banku (...) w B. . O godzinie 09:24 podając się za J. L. dokonał przelewu na rzecz A. Z. w kwocie 50 zł. Otrzymał potwierdzenie przelewu, który to dokument stanowił wzór do podrobienia potwierdzenia przelewu na rzecz spółki (...) . (dowód: potwierdzenie przelewu na rzecz A. Z. k. 135, potwierdzenie przelewu na rzecz (...) k. 22, Pismo z (...) k. 238, wyjaśnienia T. P. k. 283 odw-284, nagranie z monitoringu k. 222) T. A. prowadzi działalność gospodarczą polegającą na transporcie międzynarodowym. Dysponuje ciągnikiem siodłowym o nr rej (...) i przyczepą (...) . W dniu 02 lutego 2015 roku zatrudniony u niego J. N. udał się do W. , do Spółki (...) . K. W. kazał załadować samochód towarem, a następnie polecił wysłanie księgowej na adres (...) faktury na kwotę 23.128, 00 zł. Po upływie około godziny księgowa powiedziała, że przyszło potwierdzenie zapłaty za przedmiotowy towar. K. W. wypuścił więc „ciężarówkę” za bramę. J. N. przetransportował przesyłkę do B. na ul. (...) . T. A. dostał zlecenie z ekspedycji (...) . Nigdy nie współpracował z firmą (...) . Przelew za wykonaną usługę transportową wykonał R. F. . (dowód: zeznania T. A. k. 213, k 96 odw. ze zb. C, zeznania J. N. k. 284 w zw. z k. 82-83 zb C, protokół oględzin monitoringu k. 54-55, zeznania K. W. k. 50-51 ze zb. C, k.211- 212, korespondencja email wraz z załącznikami k 6-40). Spółka (...) , czekała na wpłatę kwoty 23.128,00 do dnia 10 lutego 2015r. Następnie kilkukrotnie kontaktowano się za pomocą poczty email z firmą (...) w celu wyjaśnienia sprawy. Wysyłano wezwania do zapłaty. T. P. nie odbierał telefonu, który podał do kontaktu. Następnie kontakt urwał się całkowicie. K. W. kontaktował się z (...) celem wyjaśnienia sytuacji. Okazało się, że potwierdzenie zapłaty było sfałszowane. W (...) nie zarejestrowano takiej transakcji. Ponadto potwierdzenie zapłaty nie miało podstawowych danych (jak choćby informacji o prowizji) świadczących o jego prawdziwości. K. W. czytał też opinie internetowe o firmie (...) , gdzie internauci ostrzegali, że nie płaci ona za swoje zobowiązania. (dowód: zeznania K. W. k. 50-51 ze zb. C, k.211- 212, korespondencja email wraz z załącznikami k 6-40, wydruk ze strony (...) .pl k. 48-49, zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa z (...) k. 64-65, zeznania B. P. k. 66-67 ze zb c, k. 212-213). T. P. wynajmuje dom od A. W. w B. przy ul. (...) od 2013 r. Mieszkał tam tylko z synem. Jest tam łącze internetowe z firmy (...) , z którego korzysta tylko oskarżony. Korespondencję firmy (...) dotyczącą zamówienia towaru, która zawierała skan podrobionego potwierdzenia zapłaty na kwotę 23.128,00 zł wysłano z adresu e -mail (...) w dniu 02.02.2015 r. z adresu IP (...) . Adres IP (...) zarejestrowany jest na A. W. , B. ul. (...) . (dowód: pismo od nazwa.pl k. 104, pismo z D. k. 137, wyjaśnienia T. P. k. 158, 283 odw.) T. P. jest żonaty. Ma na utrzymaniu trójkę dzieci w tym dwoje dorosłych. Nie był leczony psychiatrycznie ani neurologicznie. Był karany. (dowód: oświadczenie T. P. k. 283, karta karna k. 218) T. P. w toku postępowania nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. Stwierdził, że nie wie kiedy firma (...) została wykreślona z (...) , ale w 2015 r. jeszcze działała. Nie kojarzył spółki (...) , ale nie wykluczał, że mógł z nimi współpracować. Korespondencję emailową z firmą (...) prowadziła M. K. prawnik firmy (...) . W lutym 2015 r. firma (...) prosperowała normalnie. Nie kojarzył komu polecił dokonać wpłaty w banku na rzecz (...) Nie kojarzył by Pan K. W. do niego wydzwaniał. Nie wiedział nic o wezwaniach do zapłaty. Ostatecznie podał, że jeżeli chodzi o pieniądze to on może zapłacić, gdyż jest majętnym człowiekiem. (dowód: wyjaśnienia oskarżonego k. 156-158) Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie w sposób jednoznaczny i oczywisty wskazuje, że oskarżony T. P. dopuścił się zarzucanego mu czynu. Dowody w sposób niebudzący wątpliwości wykazują zamknięty ciąg poszlak, który nie daje podstaw do przyjęcia jakiejkolwiek innej wersji wydarzeń. Przede wszystkim Sąd opierał się tu na zeznaniach K. W. , który wskazał w sposób przekonujący i wiarygodny jak wyglądało zamówienie towaru ze Spółki (...) na rzecz firmy (...) . Zresztą jego depozycje potwierdzone są korespondencją mailową wraz załącznikami, której prawdziwość nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Załączony skan przelewu na kwotę 23.138,00 oceniony przez niezależnego, świadka pracownika Banku (...) jest ewidentnym dowodem na posłużenie się podrobionym potwierdzeniem zapłaty. Pisma z firmy (...) oraz D. w sposób jednoznaczny wskazują, że korespondencja mailowa z firmą (...) prowadzona była z jednego adresu IP. (...) zarejestrowanego na A. B. ul. (...) . A. W. , co przyznał T. P. wynajmuje mu od 2013r. dom na ul. (...) gdzie zamieszkuje z synem. Tylko on korzysta z tego łącza internetowego. Sąd opierał się także na odpisie orzeczenia Sądu Rejonowego w (...) , karcie karnej, wydrukach z (...) , których treść nie budzi żadnych wątpliwości. Zeznania T. A. i J. N. były istotne dla ustalenia, że nie mieli oni nic wspólnego z firmą (...) . Zamówienie na przewóz dostali bowiem z portalu spedycyjnego. Wynagrodzenie otrzymali również stamtąd. Depozycje A. Z. nie mogły być brane pod uwagę gdyż jako obecna żona oskarżonego odmówiła składania zeznań. W związku z powyższym Sąd uznał, że linia obrony oskarżonego nie wytrzymuje krytyki. Ciąg zdarzeń ustalony za pomocą w/w dowodów w sposób dobitny wskazuje, że oszustwa na szkodę Spółki (...) dopuścił się T. P. . W tym miejscu Sąd wskaże przedmiotową sekwencję wydarzeń, która dowodzi winy oskarżonego. - po pierwsze postanowieniem z dnia 6 listopada 2014r. Sąd Rejonowy w (...) zakazał A. Z. prowadzenia działalności gospodarczej. Firma (...) została wykreślona z (...) z dniem 21 stycznia 2015r. Sąd w tym zakresie opierał się nie kwestionowanych przez strony dokumentach. Nie dał więc wiary wyjaśnieniom oskarżonego, który twierdził, że firma (...) w lutym 2015 roku funkcjonowała normalnie. Nie jest bowiem możliwe, żeby oskarżony o tym fakcie nie wiedział. Tym bardziej, że z załączonej do akt korespondencji mailowej z lutego 2015 r. wynika wprost, że T. P. umyślnie załączył nieaktualny wydruk z (...) (stan na 28.11.2012r), który wskazywał, że firma (...) nie została wykreślona z rejestru. Wystarczy porównać wydruki z karty 11 i 165-166r. Sąd jest przekonany, że oskarżony umyślnie wysłał wydruk ze stanem na dzień 28.11.2012r. bo dobrze wiedział, że gdyby załączył aktualny wydruk wyszłoby na jaw, że firma (...) nie prowadzi już działalności gospodarczej; - po drugie T. P. dzwoniąc do K. W. umyślnie mówił niewyraźnie przedstawiając się jako P. . Sąd nie ma żadnych podstaw by nie dawać wiary świadkowi K. W. . Trudno też uwierzyć w wyjaśnienia oskarżonego, że nie kojarzył transakcji ze spółką (...) i rozmów z K. W. . W toku przesłuchania kiedy wskazywano kolejne dowody zadziwiająco pamięć mu wracała. Zaczął pamiętać, że korespondencję emailową prowadziła M. K. – prawnik firmy (...) , próbując zdaniem Sadu zrzucić winę na inną osobę. Trudno bowiem uwierzyć, że zamówieniami dla innej firmy zajmował się prawnik. Nadto T. P. twierdził, że pieniądze były wpłacone, a jeżeli nie to jest majętnym człowiekiem i może zapłacić; - po trzecie cała korespondencja mailowa firmy (...) wysyłana z adresu e-mail (...) ze spółką (...) prowadzona była z numeru IP (...) zarejestrowanego na A. B. ul. (...) . Potwierdzają to wiarygodne pisma z firm (...) oraz D. . Natomiast T. P. przyznał, że od 2013r. wynajmuje przedmiotową nieruchomość od A. W. i tylko on korzysta z łącza internetowego o adresie IP (...) . Korespondują z tym depozycje A. W. . Skoro zatem emaile wysyłane były z przedmiotowego adresu IP (z którego od 2013r. korzysta wyłącznie T. P. ) nie mogła robić tego M. K. . Podpisywanie emaili w ten sposób było kolejnym oszukańczym zabiegiem T. P. ; - po czwarte to również z tego adresu IP wysłano potwierdzenie przelewu na kwotę 23.128,00zł. Transakcji takiej w ogólne nie było, co bezsprzecznie potwierdzają zeznania B. P. (pracownika (...) ) i zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa. Nie można tracić z pola widzenia faktu, że T. P. w dniu 02 lutego 2015r. około godziny 9.20 udał się do (...) celem dokonania przelewu na kwotę 50 zł. Wystarczy porównać to potwierdzenie zapłaty z godz. 9.24 k. 135 z potwierdzeniem wysłanym do (...) k. 22 by na pierwszy rzut oka stwierdzić, że dokument z karty 135 stanowił „bazę” podrobienia przelewu na rzecz (...) . Wskazuje na to ewidentnie stempel z datą, podpis osoby przyjmującej, wersja systemu wydrukowana na samym dole dokumentu, jak i przestawiony jedną cyfrą numer przelewu (...) -k.22, 58057/1 – k. 135. Co prawda brak jest dowodów na to, że oskarżony sam dopuścił się podrobienia dokumentu, ale niewątpliwie się nim posłużył. Załączony do akt monitoring w sposób niebudzący wątpliwości potwierdza, że o godz. 9.24 przelewu w (...) dokonywał T. P. , który rozpoznał się po odtworzeniu nagrania. Dokonując wpłaty podał się za J. L. co wynika z pisma (...) k. 238. Zatem był to kolejny zabieg oskarżonego w celu zatarcia śladów fałszywego przelewu. - po piąte dowód w postaci wydruków ze strony (...) wskazuje, że inni kontrahenci mieli również problemy z odzyskaniem pieniędzy od firmy (...) . Zatem jeszcze raz podkreślić należy, że wskazany wyżej zamknięty ciąg poszlak oparty na należycie ocenionych dowodach w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości wskazuje, że T. P. w dniu 02 lutego 2015 roku w W. woj. (...) będąc przedstawiciel firmy (...) z/s w K. działając z góry powziętym zamiarem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadził w błąd K. W. – (...) Sp. z o.o. z/s w W. co do zamiaru zapłaty za zakupiony towar w postaci folii belowanej na kwotę 23.128,00 zł poprzez przesłanie za pomocą sieci teleinformatycznej z konta pocztowego (...) podrobionego potwierdzenia wpłaty gotówkowej nr (...) z dnia 02.02.2015r. na w/w kwotę, który miał stanowić potwierdzenie zapłaty za wyżej zakupiony towar, podczas gdy wpłata nie została dokonana w rzeczywistości, czym doprowadził spółkę (...) Sp. z o.o. z/s w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem na kwotę 23.128,00 zł tj. Swoim zachowaniem dopuścił się czynu wypełniającego dyspozycję art. 286 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Przestępstwo oszustwa określone w art. 286 § 1 kk jest przestępstwem umyślnym, zaliczanym do tzw. celowościowej odmiany przestępstw kierunkowych. Charakterystyczny dla strony podmiotowej tego przestępstwa zamiar bezpośredni powinien obejmować zarówno cel działania sprawcy, jak i sam sposób działania zmierzającego do zrealizowania tego celu. Przypisanie przestępstwa z art. 286 § 1 kk wiąże się z wykazaniem, że sprawca obejmował swoją świadomością i zamiarem bezpośrednim kierunkowym wprowadzenie w błąd innej osoby oraz to, że doprowadza ją w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem - zob. postanowienie SN z 4 stycznia 2011 r., III KK 181/10, LexPolonica nr 2488743 (OSNKW 2011, nr 3, poz. 27). Wymóg kierunkowego działania sprawcy czynu z art. 286 § 1 k.k. podkreślał wielokrotnie Sąd Najwyższy, wyrażając m.in. pogląd, że przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. jako charakteryzujące się celem w postaci osiągnięcia korzyści majątkowej należy do tzw. przestępstw kierunkowych i może być popełnione tylko z zamiarem bezpośrednim. W ustalonych realiach tak zdefiniowany zamiar należy przypisać oskarżonemu. Wykorzystał on bowiem kilka „oszukańczych” zabiegów by wprowadzić w błąd K. W. i uzyskać towar, za który od początku nie miał zamiaru zapłacić. Świadczą o tym w sposób jednoznaczny wyżej wskazane dowody. W art. 270 § 1 k.k. przewidziano odpowiedzialność karną za trzy odmiany zabronionego zachowania: podrobienie dokumentu w celu użycia go za autentyczny, przerobienie dokumentu w celu użycia go za autentyczny oraz użycie podrobionego bądź przerobionego dokumentu jako autentycznego. W art. 270 § 1 k.k. obok podrobienia lub przerobienia dokumentu sankcjonowane jest użycie jako autentycznego podrobionego albo przerobionego dokumentu. Użycie polega na posłużeniu się dokumentem w związku z jego przeznaczeniem, a więc w celu skorzystania z wiążącego się z nim prawa bądź w celu wykazania innemu podmiotowi wynikających z treści dokumentu: dowodu prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne. Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 30 października 1997 r., II AKa 105/97, OSA 1998, z. 10, poz. 54, stwierdził, że: „Wypełnienie znamienia «jako autentycznego używa» w odniesieniu do podrobionego lub przerobionego dokumentu wymaga posłużenia się nim w okolicznościach zgodnych z jego przeznaczeniem – dla potwierdzenia okoliczności mającej znaczenie prawne”. Penalizowane w art. 270 § 1 k.k. użycie fałszywego dokumentu polega zatem na wykorzystaniu jego znaczenia dowodowego wobec odpowiedniego adresata i w odpowiednich okolicznościach. Ma to miejsce wówczas, gdy użycie dokumentu może wywołać skutki prawne. Niewątpliwie posłużenie się przez T. P. sfałszowanym potwierdzeniem przelewu takie skutki wywoływało. Ponieważ oskarżony swoim działaniem wypełnił znamiona dwóch przepisów ustawy sąd zastosował konstrukcję kumulatywnego zbiegu określonego w art. 11 k.k. Na marginesie zaznaczyć należy, że Sąd stosował ustawę obowiązującą w chwili popełnienia czynu gdyż była ona dla sprawcy w realiach tej sprawy korzystniejsza. Chodzi tu między innymi o łagodniejsze przesłanki warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Dlatego w podstawie prawnej skazania Sąd dał temu wyraz przez powołanie art. 4 § 1 k.k. Przy czym Sąd stoi na stanowisku, że powołanie art. 4 § 1 k.k. jedynie w podstawie skazania jest wystarczające by wskazać, że Sąd w całej rozciągłości stosuje ustawę dawniejszą jako korzystniejszą. Z tego względu zbędne jest powoływanie art. 4 § 1 k.k. przy każdym rozstrzygnięciu zawartym w wyroku. Czyn T. P. był zawiniony, karygodny i karalny. Nie zachodziły bowiem żadne okoliczności wyłączające winę czy karalność czynu. Jego stopień społecznej szkodliwości był wyższy niż znikomy. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 kk czynnikami limitującymi rozmiar sankcji karnej za popełnione przestępstwo są stopień winy i stopień społecznej szkodliwości czynu, których wymierzana w granicach sędziowskiego uznania kara nie powinna przekraczać. Wymierzając karę należy nadto mieć na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, a także potrzeby kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Stosownie do § 2 powołanego wyżej przepisu, uwzględnić należy w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego. Dokonując doboru reakcji karnej za osądzany czyn Sąd Rejonowy przede wszystkim oceniał by kara była adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Biorąc pod uwagę to, że oskarżony umyślnie, z pełną premedytacją, poprzez szereg „oszukańczych” zabiegów wprowadził błąd spółkę, która do dzisiaj nie odzyskała niemałej kwoty 23.128,00, do tego był karany Sąd wymierzył mu karę w granicach przewidzianych przez art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. czyli 1 rok pozbawienia wolności. Dotychczasowa historia życia T. P. , jego uprzednia karalność wskazuje, że kara łagodniejsza spowodowałaby poczucie bezkarności. Mimo to Sąd uważa, że wobec oskarżonego istnieje pozywana prognoza kryminologiczna dlatego zgodnie z art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 kk . wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności zawiesił oskarżonemu na okres 3 lat próby. W związku z tym, że czyn dokonany był w celu osiągnięcia korzyści majątkowej Sąd na podstawie art. 33 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych po 10 złotych każda uznając, że jest to adekwatne do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu. Na podstawie art. 46 § 1 kk . Sąd orzekł (na wniosek oskarżyciela posiłkowego) obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz (...) sp. z o.o. kwoty 23.128,00 zł. Kwota szkody nie budziła żadnych wątpliwości wobec tego wniosek należało w całości uwzględnić. Na koszty postępowania złożyły się wydatki wyłożone przez Skarb Państwa w związku z koniecznością, uzyskania karty karnej oraz ryczałty za doręczenia w obu fazach postępowania. Zgodnie z art. 627 k.p.k. Sąd zasądził od oskarżonego koszty sądowe uznając, że ich uiszczenie nie będzie dla T. P. zbyt uciążliwe. Opłatę wymierzono na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych . Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego poniesione wydatki w tym w szczególności z tytułu ustanowienia pełnomocnika w kwocie 1680 zł. Sąd posiłkował się rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu (Dz.U z 2013r., poz 461), z uwagi no to, że postępowanie przed Sądem zostało wszczęte przed 01.01.2016r.