II GZ 998/16

II GZ 998/16 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2016-10-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-09-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Robotowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
I SA/Gd 223/16 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2017-01-24
II GZ 99/16 - Postanowienie NSA z 2016-02-18
VIII SA/Wa 861/15 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2015-11-02
II GZ 651/16 - Postanowienie NSA z 2016-06-30
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 61 § 3, art. 193
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Robotowska po rozpoznaniu w dniu 12 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia H. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 223/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. C. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w pomniejszonej wysokości po wznowieniu postępowania postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, objętym zażaleniem postanowieniem z dnia 25 marca 2016 r., odmówił H. C. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w G. z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie uchylenia decyzji dotychczasowej i przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011.
I
H. C. wraz ze skargą na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w G. z [...] grudnia 2015 r. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Strona w żaden sposób nie uzasadniła złożonego wniosku.
WSA w Gdańsku, działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w skrócie: p.p.s.a., odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu podkreślił, że skarżący nie wykazał, że zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania decyzji. Jak uznał WSA do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym strony. W ocenie Sądu takich danych strona nie przedłożyła i tym samym nie można zweryfikować, jaki jest stan majątkowy skarżącego, a zatem czy wykonanie decyzji polegającej na przyznaniu zmniejszonej płatności, wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności tych nie można również stwierdzić na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy.
II
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego zmianę
i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił, mające istotny wpływ na jego treść, naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez jego błędne niezastosowanie w sprawie, podczas gdy w przedmiotowej sprawie zachodzi
w stosunku do skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, w oparciu o art. 196 p.p.s.a. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia zażalenia.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne.
Należy zauważyć, że sąd może na wniosek skarżącego, stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności. Powołany przepis przewiduje zamknięty katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co oznacza, że Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku wyłącznie wtedy, gdy poprzez wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skorzystanie z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07, publ. CBOSA). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących
o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 244). Ponadto wniosek powinien zostać poparty stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.
Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Twierdzenia skarżącego powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Tymczasem – jak zasadnie zauważył Sąd pierwszej instancji – skarżący na etapie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonego postanowienia może wywołać dla niego skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zarówno wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jak i zażalenie na postanowienie zostały sformułowane lakonicznie i w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawione przez skarżącego ogólnikowe stwierdzenia nie pozwalają na ocenę, czy w aktualnej sytuacji zachodzą przesłanki, o których mowa
w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.