II GZ 98/26

II GZ 98/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-03-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-02-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Wojciech Maciejko /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6204 Środki farmaceutyczne i  materiały medyczne oraz nadzór farmaceutyczny
Hasła tematyczne
Przywrócenie terminu
Sygn. powiązane
V SA/Wa 2507/25 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2025-10-24
Skarżony organ
Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 86 § 1, art. 87 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. S.A. w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 2507/25 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi A. S.A. w P. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 17 lipca 2025 r., Nr [...] w przedmiocie zobowiązania do pokrycia kosztów badań jakościowych produktu leczniczego i kosztów pobrania próbki postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 19 grudnia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 2507/25, odmówił A. S.A. w P. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniesionej przez tę spółkę skargi na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z 17 lipca 2025 r. w przedmiocie zobowiązania do pokrycia kosztów badań jakościowych i kosztów pobrania próbki produktu leczniczego.
Przedstawiając stan sprawy, Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału V z 20 sierpnia 2025 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia poprzez nadesłanie: oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego uprawniającego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz złożenia dokumentu potwierdzającego umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego, tj. np. odpisu pełnego z KRS w oryginale lub uwierzytelnionej kopii.
Wezwanie powyższe mimo dwukrotnego awizowania w dniu 12 września 2025 r. i 22 września 2025 r. nie zostało przez pełnomocnika skarżącej odebrane, w związku z czym na mocy art. 73 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), przesyłkę pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia z dniem 26 września 2025 r.
Postanowieniem z 24 października 2025 r., sygn. akt: V SA/Wa 2507/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę wobec nieuzupełnienia w terminie jej braków formalnych.
Odpis powyższego postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 5 listopada 2025 r.
Pismem z 12 listopada 2025 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu podniósł, że nie miał wiedzy o próbie doręczenia mu przesyłki poleconej z sądu, gdyż nie otrzymał awizo. Wskazał również, że adnotacje na kopertach czynione przez pracowników Urzędu Pocztowego nr [...] często nie oddają stanu faktycznego i tak stało się w niniejszej sprawie, gdyż pełnomocnik nie został należycie zawiadomiony o przesyłce. Zaznaczył, że w okresie, w którym miała zostać awizowana przesyłka (zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi) odbierał inną korespondencję, w tym również z WSA w Warszawie do sprawy sygn. akt: V SA/Wa 2498/25. Pełnomocnik skarżącej podkreślił, że nie został prawidłowo poinformowany o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej, wobec czego bez własnej winy nie mógł dokonać czynności polegającej na przedłożeniu pełnomocnictwa i odpisu pełnego z KRS. Do pisma załączono m.in. kopie kopert zawierających przesyłki skierowane do pełnomocnika, kopie zawiadomień o przesyłkach poleconych (awiza) oraz wydruki z systemu śledzenia przesyłek P. S.A.
Pismem z 1 grudnia 2025 r. pełnomocnik skarżącej złożył wniosek dowodowy dla wykazania praktyki Urzędu Pocztowego w zakresie oznaczenia jako "awizowano powtórnie" listów poleconych, bez faktycznego awizowania i nawet jeszcze zanim nastąpi termin powtórnej awizacji. Do pismo załączono odpis koperty przesyłki poleconej nr [...] adresowanej do pełnomocnika skarżącej i wydruk z systemu śledzenia przesyłek jako dowód, że już w momencie doręczenia przesyłka była oznaczona jako "awizowano powtórnie" z dwudniowym wyprzedzeniem przed upływem terminu ponownej awizacji i bez faktycznego dokonania tej czynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., stwierdził na wstępie, że w sprawie spełniony został warunek wynikający z art. 87 § 1 i 4 p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącej dowiedział się z postanowienia z 24 października 2025 r. (doręczonego mu w dniu 5 listopada 2025 r.) o odrzuceniu skargi, na skutek nieuzupełnienia braków formalnych skargi i złożył (nadał na P. S.A.) w dniu 12 listopada 2025 r. wniosek o przywrócenie terminu. Pełnomocnik skarżącej dokonał czynności, których nie dokonał w terminie.
Dalej, Sąd pierwszej instancji wywiódł, że jak wynika z adnotacji naniesionych przez pracownika operatora pocztowego na kopercie zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi (k. 40 akt sądowych) przesyłka nr [...], wobec niezastania odbiorcy została dwukrotnie awizowana. Świadczy o tym znajdująca się na kopercie pieczęć "Awizowano mieszkanie zamknięte" z naniesieniem daty (12 września 2025 r.) i podpisu pracownika oraz wzmianka o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej i umieszczeniu powiadomienia o powyższym w skrzynce oddawczej. Wobec niepodjęcia przesyłki, została ona powtórnie awizowana w dniu 22 września 2025 r. o czym świadczy umieszczona na kopercie pieczęć "awizowano powtórnie" ze wskazaniem daty i podpisem pracownika. Z przedstawionej analizy nie wynika, ażeby zaistniała jakakolwiek okoliczność, na podstawie której można byłoby powziąć wątpliwość, co do nieprawidłowego działania pracownika poczty polskiej doręczającego przesyłkę i tym samym podważenia skuteczności jej doręczenia. A pełnomocnik strony skarżącej nie uprawdopodobnił okoliczności, że awizo nie zostało pozostawione w skrzynce oddawczej.
W ocenie WSA, okoliczności podniesione przez pełnomocnika skarżącej we wniosku nie są okolicznościami, które uzasadniałyby przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej. Wszystkie czynności podjęte przez doręczyciela przy próbie dostarczenia przesyłki sądowej nr [...] zostały odnotowane na kopercie. W takim przypadku uznaje się, że przesyłkę skutecznie doręczono w dniu 26 września 2025 r.
W ocenie Sądu, przesyłka, zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi została prawidłowo doręczona w trybie doręczenia zastępczego z art. 73 p.p.s.a. i nie doszło do braku pozostawienia awiza, jak twierdzi wnioskujący. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 17 ustawy z 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 366) potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez operatora wyznaczonego oraz wydruk potwierdzenia nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego pobrane samodzielnie z systemu teleinformatycznego operatora wyznaczonego służącego do nadawania rejestrowanych przesyłek pocztowych lub przekazów pocztowych mają moc dokumentów urzędowych. Adnotacje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru korzystają więc z domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego i może je podważyć tylko wskazanie okoliczności podważających to domniemanie w szczególności złożenie reklamacji, która uwzględnia wadliwość doręczenia przesyłki.
Zdaniem WSA, pełnomocnik skarżącej nie obalił skutecznie domniemania doręczenia wezwania. Nie uprawdopodobnił okoliczności niedoręczenia mu zawiadomień o przesyłce zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. Pełnomocnik skarżącej nie skorzystał z możliwości przeprowadzenia procedury reklamacyjnej przesyłki z art. 92 ww. ustawy Prawo pocztowe, jako jednej z możliwości służących obaleniu domniemania doręczenia przesyłki. Szczególnie wobec wątpliwości pełnomocnika do co praktyki Urzędu Pocztowego nr [...] dotyczącego przedterminowego ostemplowywania listów poleconych jako "awizo powtórne", przed ich faktyczną próbą doręczenia.
WSA za niewystarczające uznał twierdzenia pełnomocnika skarżącej o nieotrzymaniu zawiadomień o przesyłce poleconej, czy nieprawidłowym wykonywaniu obowiązków przez doręczyciela również przy innych przesyłkach do niego kierowanych.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, zarówno treść wniosku o przywrócenie terminu, jak i towarzyszące mu okoliczności, nie obalały domniemania prawidłowości doręczenia zastępczego ani też braku winy pełnomocnika w niedochowaniu terminu do usunięcia braków formalnych skargi.
Zażalenie na to postanowienie wniosła skarżąca reprezentowana przez swojego pełnomocnika, zaskarżając to orzeczenie w całości i wnosząc o jego zmianę i przywrócenie terminu na uzupełnienie braków formalnych skargi, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono ponownie okoliczność, że w ciągu 4 tygodni od doręczenia pełnomocnikowi skarżącej postanowienia o odrzuceniu skargi z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych, trzykrotnie zaistniało zdarzenie, w którym przesyłka sądowa adresowana do pełnomocnika skarżącej została oznaczona na kopercie jako "awizowana powtórnie" w określonej dacie – wbrew faktom, tj. wcześniejszemu ich odebraniu przez pełnomocnika. W treści zażalenia przywołano numery przesyłek. Autor zażalenia wskazał, że wiarygodności tych twierdzeń i dowodów WSA w Warszawie nie kwestionuje, jednak uznal je za niewystarczające dla potrzeb stosowania art. 86 § 1 p.p.s.a.
Ponadto, skarżąca wniosła o dopuszczenie uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci koperty w której skarżącej doręczono objęte niniejszym zażaleniem postanowienie WSA w Warszawie, dla wykazania, że również i na tej kopercie poczyniona została przez Urząd Pocztowy adnotacja: "Awizowano powtórnie dnia 13-01-2026", podczas gdy ze znajdującego się w aktach sądowych potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, że przesyłka ta została doręczona 12 stycznia 2026 r., a zatem dla uprawdopodobnienia, że do powtórnej awizacji korespondencji sądowej w sprawie faktycznie nie dochodzi, a mimo to przesyłki określane są jako "awizowane powtórnie".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Zdaniem NSA, kontrolowane postanowienie jest zgodne z prawem, a wniesione zażalenie należy uznać za nieuzasadnione.
Za trafną bowiem należy przyjąć ocenę dokonaną przez Sąd pierwszej instancji, że skarżąca nie sprostała obowiązkowi uprawdopodobnienia przesłanki braku winy, o którym mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a.
W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że argumentacja skarżącej wskazana we wniosku o przywrócenie terminu i powtórzona w zażaleniu w istocie zmierza do kwestionowania prawidłowości doręczenia zastępczego wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. Ta argumentacja powinna być zatem podniesiona w zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu skargi, którego jednak skarżąca nie wniosła.
Podniesione w sprawie okoliczności nie mogły zostać uwzględnione w zakresie złożonego wniosku o przywrócenie terminu.
Jak prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji, zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji ma moc dokumentu urzędowego, a zatem stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się na kopercie zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi (k. 40 akt WSA) wynika data awizowania (12 września 2025 r.), placówka pocztowa, w której pozostawiono korespondencję (UP Warszawa [...]) oraz miejsce pozostawienia awizo (oddawcza skrzynka pocztowa). Ponadto wskazano tam, że zwrot korespondencji nastąpił 30 września 2025 r. oraz zamieszczono podpis doręczającego/wydającego. Dodatkowo na kopercie zaznaczono kolejną datę awizowania (tj. 22 września 2025 r.)
W tej sytuacji, za wystarczający dowód w sprawie nie można uznać oświadczenia pełnomocnika skarżącej o braku pozostawienia awiza.
WSA w Warszawie trafnie też zauważył, że wobec wątpliwości pełnomocnika co do sposobu wydawania korespondencji nie skorzystał on z procedury reklamacyjnej przesyłki, jako jednej z możliwości służących obaleniu domniemania jej doręczenia.
W związku z powyższym należało uznać, że operator pocztowy w sposób prawidłowy dokonał doręczenia "zastępczego" przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Mając na uwadze powyższe, za prawidłową uznać należy ocenę wniosku skarżącej o przywrócenie uchybionego terminu, jakiej dokonał Sąd pierwszej instancji stwierdzając, że przedstawione przez stronę okoliczności nie mogą usprawiedliwić braku jej winy w uchybieniu terminu, o którym mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a. Oceny tej nie zmienia argumentacja podniesiona w zażaleniu.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.