II GZ 907/14

II GZ 907/14 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2015-01-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-12-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Gabriela Jyż /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Prawo pomocy
Sygn. powiązane
II SA/Rz 1072/14 - Postanowienie WSA w Rzeszowie z 2015-03-30
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 246 par. 2 pkt 2, art. 245 par. 3.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia C. G. Spółki z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rz. z dnia 20 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 1072/14 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi C. G. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gry hazardowej bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie
Uzasadnienie
Objętym zażaleniem postanowieniem z dnia 20 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rz. odmówił C. G. spółce z o.o. w W. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi tej spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gry hazardowej bez zezwolenia.
Sąd I instancji wskazał, że skarżąca spółka we wniesionej skardze sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie jej od kosztów sądowych. Z treści wniosku wynikało, że skarżąca spółka obecnie nie posiada żadnych środków finansowych, które pozwoliłyby jej pokryć koszty opłaty od skargi. Zamknięte zostały należące do spółki salony gier, a znajdujące się w nich automaty ze znajdującą się w niech gotówką zostały zabezpieczone. Wysokość kapitału zakładowego, majątku lub środków finansowych wynosił 4.000.000 złotych, wartość środków trwałych to kwota 5.841.741,70 złotych zaś wartość zysków lub strat za ostatni rok obrotowy według bilansu wynosił 4.341.561,56 złotych. W toku postępowania strona podnosiła, że przy ocenie jej możliwości finansowych należało wziąć przede wszystkim pod uwagę bilans sporządzony na dzień 30 czerwca 2013 r. i wynikającą z niego ujemną wartość kapitału własnego wynoszącego 25.801.177,15 złotych, a także stan środków pieniężnych w kasie i na rachunku wynoszący na dzień 31 marca 2013 r., 1.239,20 złotych jak również stratę netto w kwocie 3.600.963,04 złotych. Skarżąca podniosła także, że prowadzone są wobec niej postępowania egzekucyjne.
Sąd I instancji odmawiając przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie stwierdził, że skarżąca nie wykazała, iż nie posiada dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania sądowego. W ocenie Sądu oświadczenia spółki były zbyt ogólne i nie przedstawiały pełnego obrazu jej możliwości płatniczych. Sąd podkreślił ponadto, że pomimo wezwania do uzupełnienia wniosku strona nie wywiązał się z tego obowiązku jak również we wniesionym od postanowienia referendarza sprzeciwie nie przedłożyła wymienionych w wezwaniu dokumentów ani wyjaśnień. Odnosząc się do twierdzeń skarżącej spółki o braku zysku oraz zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej, Sąd I instancji stwierdzi, że nie zostały one poparte żadnymi dowodami umożliwiającymi ich weryfikację, czym strona uniemożliwiła dokonanie oceny jej rzeczywistych możliwości płatniczych.
C. G. Spółka z o.o. w W. zażaleniem zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), poprzez błędną ocenę dołączonych do wniosku dokumentów i nieuprawnione przyjęcie, że skarżąca nie wykazała, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.
Podnosząc te zarzuty spółka wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, albowiem ocena wniosku skarżącej o przyznanie jej prawa pomocy, jakiej dokonał Sąd I instancji była prawidłowa.
Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 p.p.s.a. osobie prawnej prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, a więc obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Przywołana treść art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. wyraźnie wskazuje, że to na stronie domagającej się przyznania jej prawa pomocy ciąży obowiązek wykazania swojej sytuacji materialnej i możliwości płatniczych dające podstawy do uznania, że nie jest ona w stanie partycypować w ponoszeniu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w pełnej wysokości.
Jak trafnie stwierdził Sąd I instancji oświadczenia skarżącej spółki zawarte we wniosku o zwolnieni jej od kosztów sądowych, dotyczące jej bieżącej sytuacji finansowej nie zostały poparte jakimikolwiek dokumentami, na podstawie których można było dokonać oceny zasadności żądania udzielenia prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżąca uchyliła się również od nałożonego na nią wezwaniem z dnia 2 października 2014 r. obowiązku przedłożenia wymienionych w nim dokumentów mających na celu zobrazowanie jej rzeczywistej sytuacji majątkowej i zdolności poniesienia kosztów sądowych. Złożone w odpowiedzi na wezwanie oświadczenia, w tym o załączeniu deklaracji VAT oraz bilansu, o wypowiedzeniu przez bank umowy rachunku i prowadzenia przeciwko skarżącej licznych postępowań egzekucyjnych nie zostało poparte jakimkolwiek dokumentem. Również wniesiony od postanowienia z dnia 31 października 2014 r. sprzeciw pozbawiony był, mimo obszernego uzasadnienia, dokumentów źródłowych mających przemawiać za zasadnością stanowiska strony.
W takim stanie sprawy zasadnie Sąd I instancji uznał, że strona uniemożliwiła dokonanie oceny jej rzeczywistych możliwości płatniczych, a w konsekwencji nie wykazała, że nie posiada dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania wywołanego jej skargą.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparci o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.