II GZ 84/22

II GZ 84/22 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2022-04-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Wojciech Kręcisz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2483/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-11-23
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 61 § 3 i 5, art. 195 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2483/21 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem z 3 grudnia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 24831/21, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), odmówił S. S. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez niego decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy.
W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd I instancji podniósł, że skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający, że wykonanie decyzji organu spowoduje po jej stronie znaczną szkodę lub powstanie nieodwracalnych skutków na tyle, że konieczne jest wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Żaden argument strony nie został poparty stosowną dokumentacją źródłową. Sąd nie mógł zweryfikować, czy wykonanie objętej wnioskiem o wstrzymanie decyzji odbędzie się ze szkodą dla strony, musi mieć wiedzę na podstawie której oceni, czy szkoda taka ma miejsce i jaki jest jej rozmiar. Skoro strona prowadzi działalność gospodarczą, to logicznym jest że osiąga z tego tytułu dochody. Strona nie przedstawiła żadnych danych źródłowych potwierdzających wysokość osiąganych dochodów.
Zażalenie na powyższe postanownie złożył skarżący zaskarżając je w całości i wniósł o:
zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie, albowiem rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego, w szczególności dowodu z dokumentów przedłożonych do niniejszego zażalenia.
Na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm pisanych.
Ponadto wniósł na podstawie art. 106 par. 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. o dopuszczenie i przeprowadzenie następujących dowodów z dokumentacji w postaci:
a) potwierdzenia zaciągniętego limitu odnawialnego na kwotę 500 000 zł;
b) potwierdzenia posiadanego kredytu w Banku Spółdzielczym w Limanowej na kwotę 2 000 000 zł,
c) wykazu zysków i strat wraz UPO;
d) rachunek zysków i strat 1-11/2021;
e) listy płac pracowników;
f) informacji dodatkowej do bilansu oraz rachunku zysków i strat za 2020 rok;
g) sprawozdania finansowe;
h) PIT36 skarżącego za 2020 r. na okoliczność posiadanych przez skarżącego zobowiązań w instytucjach bankowych, osiąganych dochodach w latach 2020-2021r., wysokości wynagrodzeń pracowników.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił
1. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 133 par. 1 i 134 par. 1 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenia stanu faktycznego i uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie zaszła okoliczność uzasadniająca możliwość wyrządzeni wskutek wykonania decyzji znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków mimo wskazania przez skarżącego szeregu okoliczności uzasadniających powyższe oraz przedłożenia listy zatrudnionych pracowników;
2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 61 par. 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nie wstrzymanie wykonania decyzji mimo wystąpienia przesłanek
do wstrzymania wykonania decyzji.
W uzasadnieniu zażalenia Skarżący przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
W tzw. postępowaniu wpadkowym, wszczętym na skutek wniesienia przez stronę wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, o którym to wniosku mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny jest zobowiązany ocenić, czy zostały spełnione przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu w oparciu o analizę wniosku strony oraz dokumentów zebranych w aktach sprawy.
Powyższy obowiązek wynika z systemowego odczytania art. 133 § 1 w związku z art. 166 p.p.s.a. Na mocy tego ostatniego przepisu artykuły p.p.s.a. dotyczące wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych znajdują odpowiednie zastosowanie do postanowień tychże sądów. W myśl zaś art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Odpowiednie odczytanie ww. przepisu dla postępowania wpadkowego, które kończy się postanowieniem dotyczącym wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, polega na tym, że jako podstawę oceny sądu należy przyjąć akta sprawy, które dokumentują wszystkie ustalenia faktyczne poczynione w danym postępowaniu. Rozpoznając ww. wniosek wojewódzki sąd administracyjny nie może zatem pomijać w swoim rozumowaniu informacji zawartych w aktach sprawy. Ich pełna analiza jest warunkiem prawidłowej oceny stanu faktycznego, która znajduje swoje odzwierciedlenie w postanowieniu sądu.
Trafnie Sąd I instancji zauważył w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że to na wnioskującym o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności świadczących o możliwości zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Istotnie wniosek zawarty w skardze nie był należycie uzasadniony i na jego poparcie skarżący nie przedstawił stosownej dokumentacji, niemniej uczynił to w zażaleniu na postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, załączając stosowne dokumenty.
Stosownie zaś do treści art. 195 § 2 p.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych.
W literaturze przedmiotu podkreśla się, że dwustopniowość kontroli zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia silniej zaznacza się przy wnoszeniu zażalenia na postanowienie z racji wyposażenia WSA nie tylko w formalne, lecz także w merytoryczne kompetencje w sprawie zarzutów podnoszonych w zażaleniu (tak B. Adamiak, J. Borkowski, Metodyka pracy sędziego w sprawach administracyjnych, WK 2015).
Mając na uwadze powyższe oraz istotną w sprawie okoliczność, to jest złożoną przez skarżącego zarówno w toku postępowania przed Sądem I instancji, jak i do zażalenia dokumentację, wątpliwe wydaje się dokonanie przez Sąd I instancji szczegółowej analizy tej dokumentacji, wobec uprawnień autokontrolnych Sądu I instancji, określonych w art. 195 § 2 p.p.s.a.
Sąd I instancji, orzekając ponownie w sprawie z wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oceni, czy złożone w toku postępowania oraz dołączone do zażalenia dokumenty i powołana w nich argumentacja mogą mieć wpływ na udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Obowiązkiem Sądu jest bowiem odniesienie się do całokształtu zgromadzonej w aktach dokumentacji i na tej podstawie dokonanie oceny sytuacji strony w kontekście przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W zakresie wniosku o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego podnieść należy, że przepisy P.p.s.a. nie przewidują możliwości orzeczenia co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Zgodnie bowiem z art. 209 P.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Natomiast w niniejszej sprawie zostało rozpoznane zażalenie na postanowienie, a zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania zażaleniowego
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.