II GZ 760/25

II GZ 760/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-11-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-11-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Wojciech Kręcisz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne
Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone zarządzenie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 128 § 1 pkt 4, art. 125 § 1 pkt 1, art. 156 § 1 i § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1448
art. 29 ust. 1, art. 8, art. 29a
Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 września 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 184/25 w zakresie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia 3 stycznia 2025 r., nr NS SSD.906.2.2024.PKM w przedmiocie zakazu wprowadzenia do obrotu produktu postanawia: 1. sprostować oczywistą omyłkę pisarską w komparycji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 września 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 184/25, w ten sposób, że w wierszu piętnastym od góry w miejsce błędnego oznaczenia numeru zaskarżonej decyzji: "NS SSD.906.2.2024.AK.PKM" wpisać "NS SSD.906.2.2024.PKM"; 2. uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi; 3. zwrócić Łódzkiemu Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w Łodzi ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi uiszczony wpis od zażalenia w kwocie 100 (sto) złotych.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 września 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 184/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia 3 stycznia 2025 r., nr NS SSD.906.2.2024.PKM w przedmiocie zakazu wprowadzenia do obrotu produktu.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wyjaśnił, że pismem z dnia 13 lutego 2025 r. M. Sp. z o.o. w Ł. (dalej: skarżąca lub spółka) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi (dalej też jako: organ) z dnia 3 stycznia 2025 r. w przedmiocie zakazu wprowadzenia do obrotu produktu pn. "B." jako żywność specjalnego przeznaczenia medycznego.
Postanowieniem z dnia 10 lipca 2025 r. WSA w Łodzi zawiesił postępowanie w sprawie tej skargi do czasu uprawomocnienia się rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 4 czerwca 2025 r. w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2633/24 uchylił zaskarżony akt Głównego Inspektora Sanitarnego (dalej: GIS) z dnia 5 lipca 2024 r., nr BŻ.UE.442.129.20232, którym GIS poinformował spółkę o zakończeniu postępowania wyjaśniającego, w wyniku którego uznał, że produkt pod nazwą "B." nie spełnia definicji określonej w rozporządzeniu (UE) nr 609/2013 oraz wymagań ustalonych dla żywności specjalnego przeznaczenia medycznego w przepisach prawa żywnościowego, w szczególności w art. 2 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2016/128 z dnia 25 września 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 609/2013 w odniesieniu do szczegółowych wymogów dotyczących składu żywności specjalnego przeznaczenia medycznego oraz informacji na jej temat (Dz. U. UE. L. z 2016 r. Nr 25, str. 30 z późn. zm.).
Pismem z dnia 11 września 2025 r. Łódzki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Łodzi wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania, wskazując że Główny Inspektor Sanitarny sporządził i złożył w dniu 7 lipca 2025 r. skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z 4 czerwca 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 2633/24 w sprawie ze skargi spółki na akt GIS z 5 lipca 2024 r., a zatem wyrok WSA w Warszawie nie uprawomocnił się. Zdaniem organu tym samym ustała przyczyna zawieszenia postępowania w przedmiocie zakazu wprowadzenia do obrotu produktu pn. "B. w postaci kapsułek kwalifikowanego jako żywność specjalnego przeznaczenia medycznego.
Odmawiając uwzględnienia wniosku organu Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 128 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, w szczególności gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania – od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie; sąd może jednak i przedtem, stosownie do okoliczności, podjąć dalsze postępowanie. WSA w Łodzi wskazał, że skoro Naczelny Sąd Administracyjny nie zajął jeszcze stanowiska co do zgodności z prawem wyroku WSA w Warszawie z dnia 4 czerwca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 2633/24, to nie ustała jeszcze przyczyna, dla której postępowanie w niniejszej sprawie zostało zawieszone. Samo zawiadomienie Sądu przez wnioskodawcę o złożeniu przez GIS skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 4 czerwca 2025 r., nie jest, w ocenie WSA w Łodzi, wystarczające do uznania, że zaistniała przesłanka uzasadniająca podjęcie postępowania.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Sądu I instancji Łódzki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Łodzi wniósł, na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez podjęcie zawieszonego postępowania oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. przepisu art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 1 p.p.s.a. poprzez niepodjęcie postępowania pomimo ustania przyczyny zawieszenia, a mianowicie nieuprawomocnienie się wyroku WSA w Warszawie z 4 czerwca 2025 r. w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2633/24 w przedmiocie skargi M. sp. z o.o. na pismo Głównego Inspektora Sanitarnego z 5 lipca 2024 r. lecz błędne uznanie, że pomimo wniesienia przez GIS skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie, w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym należy oczekiwać na stanowisko NSA co do zgodności z prawem wyroku WSA w Warszawie z 4 czerwca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 2633/24, pomimo tego, że na skutek zaskarżenia tego wyroku WSA w Warszawie, akt GIS z 5 lipca 2024 r. nie został skutecznie wyeliminowany z obrotu prawnego. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem WSA w Łodzi, prawidłowo oceniając przyczynę zawieszenia postępowania powinien dojść do wniosku, że skoro GIS zaskarżył wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 czerwca 2025 r. o uchyleniu aktu z dnia 5 lipca 2024 r. to ustała przyczyna zawieszenia postępowania i zawieszone postępowanie toczące się pod sygn. akt III SA/Łd 184/25 należy podjąć.
W odpowiedzi na zażalenie spółka podkreśliła, że skarżąca również stoi na stanowisku, że WSA w Łodzi powinien podjąć zawieszone postępowanie, choć z innych przyczyn niż wskazane w zażaleniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania. Zagadnienie wstępne (prejudycjalne) występuje w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które zaistnieje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii.
Przez zagadnienie wstępne (kwestię prejudycjalną) należy więc rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik (zob. wyrok NSA z 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt I FSK 845/05; postanowienie NSA z 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1470/10; powoływane orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego dostępne w Internecie w CBOIS). Warunkiem skorzystania z tej podstawy prawnej, mającej związek z wynikiem innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego (w tym przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej – zob. np. postanowienie NSA z 6 lipca 2011 r. sygn. akt II FZ 278/11) oraz przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie już się toczy.
Niezależnie od powyższego należy dodać, że istota kwestii prejudycjalnej wyraża się więc w tym, że brak jej uprzedniego rozstrzygnięcia wyklucza każde, to jest zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego (por. np. wyroki NSA z dnia: 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1570/11; 24 czerwca 2015 r., sygn. akt II GSK 2699/14).
Zawieszenie postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu. Rzecz jasna, nie może być ono dowolne. Analizując celowość zawieszenia postępowania sąd powinien wziąć pod uwagę wystąpienie w przyszłości przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem, jak i przesłanek wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym, już toczącym się postępowaniu (zob. postanowienie NSA z 20 maja 2015 r., sygn. akt I GZ 279/15).
W punkcie wyjścia należy również podkreślić znaczenie kwestii spójności systemu prawnego oraz jednolitości i stabilności orzecznictwa sądowego. Względy ekonomii procesowej, sprawiedliwości, spójności systemu prawnego oraz jednolitości i stabilności orzecznictwa sądowego przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania także w razie rozstrzygania przez NSA w drodze uchwały, w myśl art. 15 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a., w zakresie wyjaśnienia przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych lub w zakresie zagadnień prawnych budzących poważne wątpliwości w konkretnej sprawie sądowoadministracyjnej.
Nie można jednak tracić z pola widzenia, że ukształtowanie przesłanek zawieszenia wskazanych w art. 125 § 1 p.p.s.a. musi wiązać się w każdym przypadku z analizą skutków, do jakich prowadzi wstrzymanie toku procesu, zwłaszcza że przyczyny wymienione w tym przepisie uprawniają sąd do działania wbrew woli strony przez możliwość zawieszenia postępowania z urzędu. Kwestia wstępna istnieje tylko wtedy, gdy orzeczenie sądu nie może zaistnieć bez uprzedniego rozstrzygnięcia innej sprawy przez organ lub sąd.
Nie bez znaczenia jest również wynikający z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP skierowany do sędziów nakaz samodzielnego rozstrzygania wszystkich zagadnień faktycznych i prawnych, związanych z rozpoznawaną sprawą (zob. uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 24 listopada 2008 r., sygn. akt II FPS 4/08, ONSAiWSA 2009/4/62).
W ocenie NSA Sąd I instancji nieprawidłowo, z powołaniem się na art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a., odmówił podjęcia zawieszonego postępowania sądowoadministracyjnego w rozpoznawanej sprawie do czasu rozstrzygnięcia przez NSA skargi kasacyjnej GIS wniesionej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 4 czerwca 2025 r. w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2633/24, którym Sąd I instancji uchylił zaskarżony akt Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 5 lipca 2024 r., którym organ ten poinformował spółkę o zakończeniu postępowania wyjaśniającego, w wyniku którego uznał, że produkt pod nazwą "B." nie spełnia definicji żywności specjalnego przeznaczenia medycznego.
Zdaniem NSA rozstrzygnięcie tej skargi kasacyjnej przez sąd II instancji nie jest zagadnieniem wstępnym dla sprawy zawisłej przed WSA w Łodzi ze skargi M. Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia 3 stycznia 2025 r. w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu produktu, o czym była mowa powyżej.
W tym też kontekście wymaga przypomnienia, że spółka – na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1448), dalej jako: "u.b.ż.ż." – złożyła 26 września 2023 r. do Głównego Inspektora Sanitarnego powiadomienie o zamiarze wprowadzenia po raz pierwszy do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktu o nazwie "B.", zakwalifikowanego jako żywność specjalnego przeznaczenia medycznego.
Z przepisów art. 29 i następnych ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia wynika, że podmiot działający na rynku spożywczym, który wprowadza lub ma zamiar wprowadzić po raz pierwszy do obrotu wskazane w art. 29 ust. 1 produkty, jest obowiązany powiadomić o tym GIS. Powyższe dokonywane jest w celu monitorowania produktów wprowadzanych do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ustawy, GIS może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 30 ust. 1. Natomiast z art. 30 ust. 4 u.b.ż.ż. wynika, że podmiot, o którym mowa w art. 29 ust. 1, jest powiadamiany pisemnie o wynikach przeprowadzonego postępowania, o którym mowa w ust. 1. W rozpoznawanej sprawie GIS, pismem z 5 lipca 2024 r., poinformował spółkę o zakończeniu postępowania wyjaśniającego, w wyniku którego uznał, że przedmiotowy produkt nie spełnia definicji żywności specjalnego przeznaczenia medycznego.
Z kolei stosownie do art. 8 u.b.ż.ż. właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny, w drodze decyzji, zakazuje wprowadzania do obrotu lub nakazuje wycofanie z obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego albo suplementu diety, produktu, który nie spełnia wymagań określonych dla tych środków spożywczych w niniejszym dziale. Działając na podstawie wskazanego przepisu decyzją z dnia 31 lipca 2024 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Łodzi zakazał spółce wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktu pod nazwą "B." jako żywności specjalnego przeznaczenia medycznego. Zaskarżoną decyzją z dnia 3 stycznia 2025 r. Łódzki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Łodzi utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 10 lipca 2025 r. zawiesił postępowanie w sprawie skargi na decyzję z dnia 3 stycznia 2025 r. do czasu uprawomocnienia się rozstrzygnięcia WSA w Warszawie, który wyrokiem z dnia 4 czerwca 2025 r. w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2633/24 uchylił zaskarżony akt GIS z dnia 5 lipca 2024 r. wskazując, że "postępowanie określone w art. 8 u.b.ż.ż. jest konsekwencją rozstrzygnięcia wydanego przez GIS w postępowaniu, o którym mowa w art. 29-30 u.b.ż.ż.", bowiem "postępowanie przed GIS jest wcześniejszym postępowaniem, gdyż każdy podmiot, mający zamiar wprowadzenia do obrotu środka spożywczego specjalnego przeznaczenia medycznego, ma obowiązek zawiadomić o tym GIS. Podmiot ten inicjuje zatem postępowanie, zaś GIS po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wydaje akt, w którym stwierdza, że zgłoszony środek jest lub nie jest żywnością specjalnego przeznaczenia medycznego. W przypadku uznania, że produkt nie jest taką żywnością, powiadamiany jest o tym państwowy powiatowy inspektor sanitarny celem podjęcia odpowiednich działań (i sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie). Państwowy powiatowy inspektor sanitarny w oparciu o informację GIS rozważa wówczas kwestię wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 8 u.b.ż.ż. i wydania rozstrzygnięcia przewidzianego w tym przepisie".
Z powyższym stanowiskiem Sądu I instancji nie można się zgodzić.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest już pogląd, że wynik postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez GIS nie został przez przepisy ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia skorelowany z kompetencją państwowego powiatowego inspektora sanitarnego określoną w art. 8 tej ustawy w ten sposób, aby organ ten miał obowiązek wszczęcia postępowania administracyjnego i wydania decyzji na przywołanej podstawie tylko z tego powodu, że zakończone zostało postępowanie wyjaśniające prowadzone przez GIS (zob. np. postanowienia NSA z dnia: 13 października 2022 r., sygn. akt II SK 891/22; 8 listopada 2022 r. sygn. akt II GSK 1309/22).
Sąd I instancji nie dostrzegł, że wymienione postępowania są prowadzone w różnych sprawach, a więc innymi słowy, że równią się przedmiotem. Pierwsze z nich wszczynane jest w związku z obowiązkiem podmiotu działającego na rynku spożywczym i prowadzi do ustalenia czy dany produkt, wprowadzany po raz pierwszy do obrotu, spełnia czy nie spełnia określone prawem wymagania dla środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego albo suplementu diety, o czym GIS informuje podmiot działający na rynku spożywczym. Natomiast drugie dotyczy zakazu wprowadzania do obrotu lub nakazu wycofania z obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego albo suplementu diety, produktu, który nie spełnia wymagań określonych dla tych środków spożywczych w ustawie.
Jak jasno wynika z przywołanych przepisów prawa, oba te postępowania prowadzą również inne organy. Powyższe prowadzi do aż nadto oczywistego wniosku, że są to prowadzone w odrębnych sprawach i niezależne postępowania, które wprawdzie mogą dotyczyć tego samego produktu i podmiotu działającego na rynku spożywczym, ale na różnych etapach tej działalności.
Powyższe potwierdza argument z treści art. 29a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, który dopuszcza odstępstwo od przewidzianego w art. 29 obowiązku, przewiduje bowiem możliwość wprowadzenie do obrotu środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, o których mowa w art. 24 ust. 2 pkt 1 i 4 sprowadzanych z zagranicy, bez konieczności realizowania obowiązku określonego w art. 29, jeżeli ich zastosowanie jest niezbędne dla ratowania życia lub zdrowia, pod warunkiem, że dany środek jest dopuszczony do obrotu w kraju, z którego jest sprowadzany. A zatem hipotetycznie możliwa jest sytuacja, w której wprowadzony zostanie do obrotu produkt – na zasadzie wyjątku z art. 29a u.b.ż.ż. – co do którego następnie konieczne stanie się wszczęcie postępowania w przedmiocie nakazu wycofania z obrotu.
Brak jest zatem podstaw, aby twierdzić, jak czyni to WSA w Łodzi w postanowieniu z dnia 10 lipca 2025 r., że państwowy powiatowy inspektor sanitarny (dopiero) w oparciu o informację GIS (wydaną w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 30 ustawy) rozważa kwestię wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 8 u.b.ż.ż. i wydania rozstrzygnięcia przewidzianego w tym przepisie.
Wprawdzie Sąd I instancji dostrzega, że "Oczywiście może wszcząć postępowanie wcześniej, a mianowicie przed zakończeniem postępowania przez GIS", lecz "w praktyce wszczęcie postępowania przez państwowego powiatowego inspektora sanitarnego następuje po wydaniu aktu przez GIS", co zdaniem WSA w Łodzi oznacza, że: "postępowanie określone w art. 8 u.b.ż.ż. jest niejako następstwem i konsekwencją postępowania, o którym mowa w art. 29-30 u.b.ż.ż.". Z tym ostatnim stwierdzeniem, jak już wyżej jasno wykazano, nie sposób się zgodzić.
W świetle powyższego – wbrew stanowisku wyrażonemu w kontrolowanym postanowieniu – nie ma i nie może mieć znaczenia w tej sprawie argument z okoliczności wniesienia przez GIS skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 4 czerwca 2025 r. w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2633/24, a także to jakie rozstrzygnięcie w tej sprawie wyda Naczelny Sąd Administracyjny. Pozostaje ono bowiem bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.
W konsekwencji, zdaniem NSA, Sąd I instancji powinien ponownie rozważyć możliwość samodzielnego, z zachowaniem zasad przewidzianych ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a przede wszystkim stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, rozstrzygnięcia problemu prawnego, który wystąpił w zawieszonej sprawie.
Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a. NSA postanowił jak w pkt 2 i 3 sentencji.
Jednocześnie, działając na podstawie art. 156 § 3 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił z urzędu sprostować zaskarżone postanowienie Sądu I instancji (pkt 1 sentencji), w zakresie odnoszącym się do oczywistej omyłki zawartej w jego komparycji, w której Sąd I instancji błędnie podał numer zaskarżonej decyzji Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia 3 stycznia 2025 r. Nie ma wątpliwości, że Sąd I instancji orzekał w sprawie decyzji o nadanym numerze "NS SSD.906.2.2024.PKM", natomiast w komparycji postanowienia zapisał błędny numer "NS SSD.906.2.2024.AK.PKM". Zaistniałą sytuację należało ocenić nie inaczej, jak odpowiadającą hipotezie normy rekonstruowanej z art. 156 § 1 i § 3 p.p.s.a. Błąd pisarski jest oczywistą omyłką również wówczas, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu oraz rzeczywistym intencjom sądu doszło do niewłaściwego oznaczenia zaskarżonego aktu administracyjnego (zob. np. postanowienia NSA z dnia: 20 października 2022 r., sygn. akt I FZ 244/22 oraz 22 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 406/20). W związku z tym, w komparycji zaskarżonego postanowienia (w wierszu 15 od góry) numer zaskarżonej decyzji "NS SSD.906.2.2024.AK.PKM" należało skreślić i wpisać w to miejsce prawidłowy numer "NS SSD.906.2.2024.PKM".
-----------------------
2