II GZ 740/25

II GZ 740/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-11-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-10-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Sieńczyło - Chlabicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6045 Ochrona osób i mienia
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 1344/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lutego 2025 r. nr DZIK-IV.6610.2.8.2024.L-0086/16.AB w przedmiocie cofnięcia koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 1344/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. Z. wstrzymania wykonania decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lutego 2025 r. w przedmiocie cofnięcia koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia.
Sąd I instancji podał w uzasadnieniu, że A. Z. (dalej: strona, skarżąca) w skardze na ww. decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lutego 2025 r. zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania.
Skarżąca wskazała, że brak wstrzymania wykonania decyzji pociągnie za sobą bardzo poważne trudne do odwrócenia skutki w postaci utraty możliwości wykonywania działalności, utraty zleceń na przyszłość oraz utraty możliwości bieżącego uzyskiwania przychodów.
Następnie w piśmie procesowym z dnia 2 czerwca 2025 r. strona podniosła, że wykonanie decyzji pociągnie za sobą bardzo poważne trudne do odwrócenia skutki w postaci niemożności wykonywania usług, na które umowy zostały podpisane przed wydaniem decyzji, utraty możliwości wykonywania działalności, utraty zleceń na przyszłość oraz utraty możliwości bieżącego uzyskiwania przychodów, a wiec codziennego utrzymania. Wyjaśniła, że skutki mogą być bardzo dotkliwe, nie tylko dla skarżącej ale również dla podmiotów które zleciły wykonywania usług jeszcze przed wydaniem decyzji, w ramach stałej współpracy. Wskazała, że znalezienie nowego podmiotu świadczącego usługi ochrony zwłaszcza na konkretny termin planowanej imprezy jest bardzo trudne. Podała, że pracownicy skarżącej stracą możliwość wykonywania pracy, a zatem źródło utrzymania.
Do skargi i pisma procesowego nie zostały dołączone żadne dokumenty źródłowe.
WSA nie znalazł podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), ponieważ skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów źródłowych uprawdopodabniających wystąpienie w jej przypadku niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Natomiast, aby Sąd mógł dokonać oceny tego czy cofnięcie koncesji spowoduje, że zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków skarżąca powinna do wniosku o wstrzymanie dołączyć szereg dokumentów źródłowych obrazujących jej sytuację finansową, majątkową, rodzinną, ilość podpisanych długoterminowych umów dotyczących ochrony osób lub mienia, liczbę zatrudnionych pracowników w dniu złożenia wniosku o wstrzymanie.
Brak jest także informacji odnośnie prowadzonej działalności (i osiągania zysku czy straty oraz ich wielkości za poprzednie lata), brak podania wartości środków trwałych, brak zestawienia wydatków stałych i zobowiązań, brak podania stanu konta bankowego na dzień wniesienia skargi. Oświadczenia skarżącej co do sytuacji finansowej nie zostały poparte żadnymi miarodajnymi dokumentami.
Ponadto WSA wyjaśnił, że w aktach administracyjnych znajduje się wydruk z CEIDG. Z dokumentu tego wynika, że wprawdzie przeważająca jest działalność objęta koncesją, to jednak wskazano też na wiele innych działalności (np. pozostała działalność usługowa, gdzie indziej nie sklasyfikowana, działalność paramedyczna, działalność świadczona przez agencje inkasa i biura kredytowe, pozostałe sprzątanie, działalność detektywistyczna).
Należało zatem wskazać jaki rodzaj działalności oprócz tej objętej koncesją, skarżąca prowadziła na dzień złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania. Nie jest możliwa analiza, czy potencjalnie możliwe byłoby zminimalizowanie negatywnych skutków takich jak utrata uzyskiwania przychodów na przykład przez wykorzystanie zatrudnionych pracowników do innych zakresów działalności skarżącej.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu jej merytorycznego rozpoznania.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie brak wstrzymania wykonania nie doprowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy prawidłowa interpretacja stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że brak takiego wstrzymania wywoła poważne skutki w postaci braku możliwości wykonania zawartych umów, co wywoła ogromne problemy u kontrahentów skarżącej, nadto konieczność natychmiastowego zwolnienia pracowników, a więc utraty przez nich źródła utrzymania.
Ponadto wniesiono o dopuszczenie dowodu z oświadczenia biura księgowego i skarżącej, na temat źródeł uzyskiwanych dochodów, oraz zestawienia faktur, na okoliczność ich treści i skutków wstrzymania decyzji w postaci utraty możliwości zarobkowania i konieczności zwolnienia innych osób, a zatem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków.
Przy piśmie z dnia 21 lipca 2025 r. autor zażalenia dołączył płytę CD mającą zawierać pełne zestawienie sprzedaży (wraz ze wszystkimi fakturami i paragonami z ostatnich 3 miesięcy) na potwierdzenie faktu, że jedyny przychód, jaki osiąga skarżąca jest związany z koncesjonowaną usługą. Wobec powyższego brak wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji będzie skutkował koniecznością zlikwidowania działalności, pomimo braku rozpoznania merytorycznie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem udzielenia ochrony tymczasowej jest uprawdopodobnienie przez stronę wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stwierdzić przy tym należy, że za wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudnymi do odwrócenia skutkami są zaś takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Zauważyć należy, że w sprawach, w których rozstrzygane są kwestie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ciężar dowodzenia okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. zdecydowanie przesuwa się na stronę wnioskującą, gdyż tylko ona posiada w tym zakresie stosowną wiedzę. Na wnioskodawcy ciąży obowiązek uprawdopodobnienia, że jego wniosek zasługuje na uwzględnienie (por. np. postanowienia NSA z dnia: 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; 10 maja 2011 r., II FZ 106/11; 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; 28 września 2011 r., I FZ 219/11). Nie powinno budzić wątpliwości stwierdzenie, że to w interesie tej strony leży podanie do wiadomości sądu wszystkich istotnych okoliczności sprawy i utrwalenia ich w dokumentach.
Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawiać konkretne relacje między brakiem jego wstrzymania a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację przedstawioną przez Sąd I instancji w zakresie braku podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wykazała swojej sytuacji materialnej, nie przedłożyła żadnych dokumentów. Brak jest informacji odnośnie prowadzonej działalności (i osiągania zysku czy straty oraz ich wielkości za poprzednie lata), brak podania wartości środków trwałych, brak zestawienia wydatków stałych i zobowiązań, brak podania stanu konta bankowego na dzień wniesienia skargi. Oświadczenia skarżącej co do sytuacji finansowej nie zostały poparte żadnymi miarodajnymi dokumentami. Nie wskazano, jaki rodzaj działalności oprócz tej objętej koncesją, skarżąca prowadziła na dzień złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania. Wobec tego, dokonanie ustalenia, jaki konkretnie wpływ mogłoby wywrzeć wykonanie zaskarżonej decyzji na stronę skarżącą (tj. czy jej wykonanie mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki i/lub znaczną szkodę w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.), okazało się niemożliwe. Oznacza to, że pozytywna ocena, gołosłownego wniosku, była wykluczona.
Odnosząc się zaś do dokumentacji, którą skarżąca dołączyła do niniejszego zażalenia oraz do pisma z dnia 21 lipca 2025 r., należy wyjaśnić, że są to nowe dowody podniesione na etapie postępowania zażaleniowego. Sąd I instancji nie miał wiedzy na ten temat, w związku z tym nie mógł dokonać ich oceny. Należy podkreślić, że zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest ponowna ocena wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, uzupełnionego ewentualnie o okoliczności podniesione w zażaleniu, lecz kontrola postanowienia wydanego przez WSA.
Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a. Sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Gdyby zatem taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, strona może wówczas przedstawić stosowną dokumentację wraz z nowym wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji.
Wskazać przy tym należy, że braki wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie mogą być uzupełnione w zażaleniu, natomiast - jak wskazano powyżej - na każdym etapie postępowania może zostać złożony nowy wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej wraz z dokumentami uzasadniającymi rzeczywiste możliwości finansowe strony.
Ze wskazanych powodów, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.