II GZ 70/06

II GZ 70/06 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2006-07-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Rafał Batorowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 31/06 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-04-07
Skarżony organ
Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Rafał Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Z. H. na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zawarte w pkt 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 31/06 w sprawie ze skargi Z. H. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 14 października 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej postanawia: oddalić zażalenie
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 31/06, po rozpoznaniu skargi Z. H., uchylił decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 14 października 2005 r. [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 22 czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej, stwierdzając, że decyzje te nie podlegają wykonaniu i zasądził od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz skarżącego kwotę 455 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, dalej: p.p.s.a.) w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349, dalej: rozporządzenie).
Z. H. wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w powyższym wyroku, wnosząc o jego uchylenie w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów zastępstwa procesowego i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez określenie kosztów tego zastępstwa w wysokości 2.400 zł., a także zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym zastępstwa procesowego w niniejszej sprawie.
Skarżący wyjaśnił, iż decyzja Dyrektora Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 22 czerwca 2005 r. określała należność pieniężną z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego (w wysokości około 13.000 zł) i zobowiązywała do zapłaty tej kwoty na rzecz Narodowego Funduszu Zdrowia. Wobec powyższego, przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie była należność pieniężna, o której mowa w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia. Wynagrodzenie radcy prawnego za sporządzenie skargi, uzupełnienie skargi i popieranie jej przed sądem stanowi niezbędny koszt postępowania sądowego w rozumieniu art. 204 pkt 2 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a., do którego ma zastosowanie w związku z tym stawka opłaty przewidziana w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia.
Skarżący zauważył ponadto, iż rozstrzygnięcie WSA w sprawie kosztów sądowych nieprawidłowo oparto na przepisie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia, który to przepis (§ 18) został uchylony przez § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 maja 2003 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych... (Dz.U. Nr 97, poz. 888).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Jak wynika z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Odrębne przepisy określające wynagrodzenie radcy prawnego zawiera rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
W sprawach, w których strona ogranicza żądanie zwrotu kosztów do zasądzenia ich bez określenia wysokości, tak jak to uczynił skarżący w niniejszej sprawie w piśmie z 31 marca 2006 r., stosować należy stawki minimalne określone w § 14 ust. 2 rozporządzenia. Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia stawki minimalne zastępstwa procesowego radcy prawnego przed sądem pierwszej instancji wynoszą:
1) stawkę obliczoną na podstawie § 6 rozporządzenia, to jest zależną od wartości przedmiotu sporu, w sprawach, których przedmiotem są należności pieniężne (lit. a);
2) 600 zł w sprawach ze skarg na decyzje i postanowienia Urzędu Patentowego (lit. b);
3) 240 zł w innych sprawach (lit. c).
Ponieważ w sprawie niniejszej nie zachodziła sytuacja wskazana w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia, przysądzenie wynagrodzenia radcy prawnego zależne jest od rozstrzygnięcia czy przedmiotem sprawy są należności pieniężne.
Wbrew prezentowanemu w zażaleniu stanowisku, organy obu instancji nie rozstrzygały w przedmiocie należności pieniężnych. W obu przypadkach ograniczono się do stwierdzenia, że skarżący podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej i określono datę powstania takiego stanu rzeczy. Decyzje zatem mają charakter deklaratoryjny, rozstrzygnięcie ogranicza się do ustalenia, że we wskazanym okresie wobec skarżącego spełnione zostały przesłanki określone w art. 8 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz.U. Nr 28, poz. 153 ze zm.), art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. Nr 210, poz. 2135 ze zm.) i art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz.U. Nr 45, poz. 391 ze zm.). Brak natomiast jakichkolwiek rozstrzygnięć w przedmiocie wysokości składki na ubezpieczenie zdrowotne, a tym bardziej określenia obowiązku uiszczenia należności pieniężnej w skonkretyzowanej wysokości.
Marginalnie zauważyć należy, że skarżący w toku postępowania nie wskazał wartości przedmiotu zaskarżenia, a w zażaleniu jedynie w przybliżeniu wskazał kwotę, jaką jego zdaniem winien uiścić tytułem składek. Nie kwestionował też pobrania wpisu stałego, a więc należnego w sprawach nie dotyczących należności pieniężnych.
W tych okolicznościach sąd pierwszej instancji trafnie określił wynagrodzenie radcy prawnego na kwotę 240 zł, co po dodaniu 200 zł wpisu i 15 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa odpowiadało przysądzonej kwocie.
Nie można zaprzeczyć, że sąd pierwszej instancji błędnie powołał nigdy nie istniejący art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. a wymienionego rozporządzenia jako podstawę prawną rozstrzygnięcia, prawdopodobnie posługując się numeracją regulacji odnoszącej się do wynagrodzenia adwokatów. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, zważywszy że koszty zastępstwa określono według zasad odpowiadających wymienionym przepisom.
Mając na względzie wskazane okoliczności, oddalono zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.