II GZ 695/25

II GZ 695/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-10-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-10-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Czarny-Drożdżejko /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6209 Inne o symbolu podstawowym 620
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
V SA/Wa 115/25 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2025-03-31
Skarżony organ
Minister Zdrowia
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 w zw. z art. 37 i 38
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko po rozpoznaniu w dniu 30 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia N. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 115/25 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi N. T. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] października 2024 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego w związku z niewykonaniem obowiązku szczepień postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 marca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 115/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę N. T. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia 29 października w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego w związku z niewykonaniem obowiązku szczepień.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z 9 stycznia 2025 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W odpowiedzi na wezwanie, pełnomocnik pismem z 29 stycznia 2025 r. przekazał potwierdzenie uiszczenia wpisu od skargi oraz odpis pełnomocnictwa wraz z potwierdzeniem uiszczenia opłaty skarbowej.
Zarządzeniem z 7 lutego 2025 r. asesor WSA uznał, że brak formalny skargi nie został prawidłowo uzupełniony a w konsekwencji należy pominąć adwokata jako pełnomocnika skarżącej. W tych okolicznościach zarządzeniem z 7 lutego 2025 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi przez jej podpisanie w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie przesłano na adres skarżącej oraz adwokata. Pismem z 19 lutego 2025 r. pełnomocnik skarżącej nadesłał podpisaną własnoręcznie skargę wraz z odpisem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 marca 2025 r., na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę wskazując, że skarżąca – pomimo prawidłowo doręczonego wezwania, nie uzupełniła braku formalnego skargi w terminie. Sąd I instancji uznał, że dołączony do pisma, będącego odpowiedzią na wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, odpis pełnomocnictwa nie spełniał braków formalnych, ponieważ nie zawierał daty udzielenia tego pełnomocnictwa. Za właściwe wykonanie wezwania z 7 lutego 2025 r. nie można uznać także skargi podpisanej przez adwokata, załączonej do pisma z 19 lutego 2025 r., ze względu na ww. brak właściwego umocowania do reprezentowania skarżącej w niniejszym postępowaniu.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie art. art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 38 p.p.s.a. poprzez błędne odrzucenie skargi z uwagi na brak podania daty udzielenia pełnomocnictwa, podczas gdy ten brak nie jest konieczny dla jego skuteczności. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że brak daty pełnomocnictwa nie jest zasadniczo jego wadą istotną, która uzasadniałaby odrzucenie skargi.
W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Zaniechanie w zakresie załączenia tego dokumentu stanowi brak formalny skargi, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. W sytuacji, gdy strona nie uzupełni w terminie braków formalnych skargi, mimo prawidłowego w tym zakresie wezwania, sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny przyznaje rację skarżącej, że brak daty pełnomocnictwa nie stanowi takiej wady istotnej, która uzasadniałaby odrzucenie skargi. Istotny jest bowiem sam fakt umocowania pełnomocnika do reprezentowania interesów skarżącej przed sądem. Doręczone w terminie zakreślonym przez WSA pełnomocnictwo potwierdza jedynie fakt wcześniejszego umocowania (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 202 r., sygn. akt II FZ 56/20, LEX nr 3012468). Żaden przepis nie ustanawia natomiast wymogu, aby pełnomocnictwo było zaopatrzone w datę (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 marca 2006 r., III SZ 1/06, OSNP z 2007 r. nr 9-10, poz. 148; postanowienie NSA z 25 sierpnia 2010 r., II OSK 1486/10, postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2023 r., sygn.. akt III FZ 422/23).
Podkreślić należy, że obowiązek określony w art. 49 § 1 p.p.s.a., polegający na uzupełnieniu braków formalnych pisma – w tym przypadku pełnomocnictwa – obciąża składającego pismo, ze skutkami o których stanowi art. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., tylko wtedy, gdy brak w tym zakresie uniemożliwi nadanie pismu procesowemu właściwego biegu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji jest zbyt rygorystyczne i nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Trudno uznać, że każde nieuzupełnienie braków formalnych pisma będzie prowadziło do sytuacji pozostawienia go bez rozpoznania, bądź odrzucenia. Podstawą takiego rozstrzygnięcia może być jedynie brak istotny, tzn. taki, którego nieusunięcie uniemożliwia nadanie pismu dalszego biegu. Braku daty i miejsca sporządzenia poświadczenia pełnomocnictwa nie można zakwalifikować jako braku istotnego
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.