II GZ 67/26

II GZ 67/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-03-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-02-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Wojciech Kręcisz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6171 Radcowie prawni i aplikanci radcowscy
Hasła tematyczne
Odrzucenie sprzeciwu
Skarżony organ
Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 259 § 1, art. 259 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2025 r., sygn. akt VI SPP/Wa 262/24 w zakresie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze skargi D. P. na uchwałę Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia 21 maja 2024 r. nr 1348/XI/2024 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia od uchwały w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie trwałej niezdolności do wykonywania zawodu radcy prawnego postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 września 2025 r. sygn. akt VI SPP/Wa 262/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw D. P. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2025 r., sygn. akt VI SPP/Wa 262/24, w sprawie ze skargi D. P. na uchwałę Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia 21 maja 2024 r. nr 1348/XI/2024 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia od uchwały w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie trwałej niezdolności do wykonywania zawodu radcy prawnego.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wyjaśnił, że postanowieniem z dnia 21 lutego 2025 r., sygn. akt VI SPP/Wa 262/24, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku D. P., odmówił przyznania mu prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Odpis ww. postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 15 kwietnia 2025 r.
W dniu 2 maja 2025 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od ww. postanowienia referendarza wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu.
Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2025 r. Sąd odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu. Odpis tego postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 5 września 2025 r.
W świetle tych okoliczności Sąd I instancji na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. odrzucił sprzeciw, jako wniesiony po terminie.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, zaskarżając je w całości.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:
1) naruszenie norm przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji z dnia 25 stycznia 2023 r., a to jest art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że istnieje podstawa faktyczna i prawna, wynikająca z realnie (implicite faktycznie) zaistniałego stanu, tj. faktów, okoliczności do odmowy przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu w sprawie jak wyżej opisano,
2) naruszenie norm przepisów prawa materialnego, a to jest art. 86 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że nie istnieje podstawa faktyczna i prawna, wynikająca z realnie (implicite faktycznie) zaistniałego stanu, tj. faktów, okoliczności do przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu w sprawie jak wyżej opisano,
3) naruszenie norm przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji z dnia 27 maja 2022 r., a to jest art. 77 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, polegające na ustaleniu stanu faktycznego z pominięciem istotnej części materiału dowodowego, tj. m.in. braku poczynienia ustaleń na podstawie dowodów – całości/całokształtu dokumentacji medycznej, zaświadczeń, dokumentów, jak wyżej wskazano, a nadto z urzędu Sąd powinien przeprowadzić dowody jakie powyżej wskazano, dla ustalenia obiektywnego stanu faktycznego sprawy.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący rozwinął powyższe zarzuty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia.
Natomiast przepis art. 259 § 2 p.p.s.a. stanowi, że sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonane przez Sąd I instancji ustalenia i wyciągnięte z nich wnioski są prawidłowe. Z akt sprawy wynika, że skarżący został prawidłowo pouczony o sposobie i terminie złożenia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2025 r. Odpis przedmiotowego postanowienia skarżący odebrał w dniu 15 kwietnia 2025 r., co potwierdził jego pełnomocnik podpisując się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, natomiast sprzeciw – wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia – nadał w placówce pocztowej dopiero w dniu 2 maja 2025 r. Datę nadania sprzeciwu potwierdza stempel na kopercie znajdującej się w aktach sprawy.
Jednocześnie należy podkreślić, że postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2025 r.
W tej sytuacji Sąd I instancji prawidłowo uznał, że sprzeciw nie mógł być rozpoznany, albowiem został wniesiony po terminie, co aktualizując przesłanki stosowania art. 259 § 2 p.p.s.a. skutkowało jego odrzuceniem.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.