II GZ 426/23

II GZ 426/23 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2023-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Wojciech Kręcisz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne
Przywrócenie terminu
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 86 § 1, art. 87 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 3223/23 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. K. decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 3223/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu A. K. do złożenia skargi na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji.
A. K. złożyła skargę na ww. decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego oraz wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że dnia 19 grudnia 2022 r. przypadkowo wstąpiła do biura maklerskiego, które zarządzało jej obligacjami i dowiedziała się, że te przepadły w wyniku przymusowej restrukturyzacji banku. Skarżąca wskazała, że ani z G., ani z biura maklerskiego nie otrzymała żadnej informacji o restrukturyzacji. Podniosła, że na przełomie września i października 2022 r. przebywała zagranicą i nie mogła dowiedzieć się o ww. restrukturyzacji i nie mogła złożyć w wyznaczonym terminie skargi. Do wniosku skarżąca załączyła ksero paszportu z datami wlotu (28 września 2022 r.) i wylotu (5 października 2022 r.) z Libanu.
Uzasadniając powyższe postanowienie Sąd I instancji przytoczył treść przepisów art. 86 i 87 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej - "p.p.s.a.") oraz przedstawił wymagania stawiane podmiotowi, który wnosi o przywrócenie terminu do dokonania czynności.
Sąd I instancji wskazał, że pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca uprawdopodobniła, że nie wiedziała o wydanej przez Bankowy Fundusz Gwarancyjny decyzji z dnia 29 września 2022 r. Nie uprawdopodobniła natomiast w ocenie Sądu I instancji w żaden sposób braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi na tę decyzję.
Sąd I instancji wskazał, że strona skarżąca nie był bezpośrednim adresatem zaskarżonej decyzji, więc nie było obowiązku doręczenia jej rozstrzygnięcia. Zatem podlegała ona ogólnej zasadzie, zgodnie z którą przysługiwał jej 7-dniowy termin do wniesienia skargi liczony od dnia ogłoszenia decyzji BFG na stronie internetowej. W rozpoznawanej sprawie informacja o przyczynach i skutkach wydania spornej decyzji ukazała się na stronie internetowej BFG dnia 30 września 2022 r., zatem ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi był dzień 7 października 2022 r. Sąd I instancji dodał, że opublikowana informacja zawierała pouczenie o możliwości zakwestionowania przedmiotowej decyzji i informację o 7-dniowym terminie do jej zaskarżenia.
W ocenie Sądu I instancji strona skarżąca nie uprawdopodobniła, aby uchybienie terminowi było następstwem niezawinionych okoliczności, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była ona w stanie przeciwdziałać. Z okoliczności sprawy, jak i z informacji dostępnych publicznie wynikało, że informacje o przymusowej restrukturyzacji wobec G. S.A. były powszechnie znane i szeroko komentowane w mediach krajowych i lokalnych. Strona skarżąca, jako nabywca instrumentów finansowych od tego banku winna w ocenie Sądu I instancji należycie dbać o własne interesy. Powoływanie się na niedoręczenie zaskarżonej decyzji nie jest w ocenie Sądu I instancji przejawem należytej staranności strony skarżącej w prowadzeniu swoich spraw, zważywszy, że zaskarżona decyzja została opublikowana na stronie internetowej organu 30 września 2022 r., zaś skarga została wniesiona dopiero 21 grudnia 2022 r.
Sąd I instancji przypomniał, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona skarżąca dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca w ocenie Sądu I instancji nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu, a zatem termin do dokonania czynności nie mógł zostać przywrócony.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła A. K. zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 86 § 1 p.p.s.a. polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu poprzez orzeczenie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi z uwagi na zawinione niedochowanie tegoż terminu po stronie Skarżącej, gdy tymczasem A. K. nie sposób przypisać winy, nawet w postaci niedbalstwa.
Skarżąca wniosła o uzupełnienie postępowania dowodowego poprzez dopuszczenie dowodu z wydruku wiadomości reklamowych w postaci ofert zapisów na obligacje (i inne instrumenty finansowe) wysyłanych w okresie styczeń-lipiec 2023 r. przez N. S.A. do Skarżącej na jej numer telefonu wraz z dokumentem pn. Ostateczne warunki oferty obligacji z daty 4 kwietnia 2017 r., który również wskazywał N. S. A. jako oferującego w imieniu G. S.A. na okoliczność ustalenia treści powyższych dokumentów oraz zbieżności podmiotu oferującego umorzone obligacje – objęte skargą na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z bieżąca ofertą kierowaną do A. K. już po wydaniu zaskarżonej decyzji BFG aż do chwili obecnej.
Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości poprzez orzeczenie o przywróceniu terminu do wniesienia skargi oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania w postaci wpisu od zażalenia oraz kosztów zastępstwa adwokackiego w wysokości według norm przepisanych, ewentualnie na wypadek przyjęcia, że postępowanie w przedmiocie ustalenia braku zawinienia skarżącej powinno zostać przeprowadzone w szerszym zakresie, zwraca się o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie spawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania ze wskazaniem konieczności wystąpienia N. S.A. z wezwaniem do wskazania, czy przedmiotowe oferty zapisów na obligacje i inne instrumenty finansowe były kierowane do Skarżącej na jej numer telefonu w IV kwartale 2022 r., a następie dopuszczenie dowodu z udzielonej odpowiedzi na okoliczność ustalenia jej treści, a w konsekwencji braku winy po stronie A. K.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 2 p.p.s.a., w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Z powyższego wynika, że konieczną i jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu stanowi brak winy po stronie podmiotu dokonującego, czy zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej. W orzecznictwie sądowym ugruntowane jest zaś stanowisko, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy (por. np. postanowienie NSA z dnia 26 września 2023 r., sygn. akt III FZ 394/23).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji nie tylko nie uwzględnił wszystkich okoliczności, które mogłyby przemawiać za przywróceniem skarżącej terminu do wniesienia skargi od decyzji Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, ale w istocie nie dokonał ich analizy i oceny w świetle ustawowych przesłanek przywrócenia uchybionego terminu. Przede wszystkim Sąd I instancji nie rozważył kwestii należytej staranności w terminowym dopełnieniu czynności procesowej, tj. nie wziął pod uwagę okoliczności związanych z zawinieniem skarżącej w odniesieniu do podjętych przez nią działań. Badając wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej (wniesienia skargi), Sąd I instancji winien zbadać, czy do uchybienia terminowi doszło z winy skarżącej. Kryterium braku winy, jako przesłanki uprawniającej do przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem zachowania staranności przy dokonaniu tej czynności. Co istotne, przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej, należy brać pod rozwagę także okoliczności świadczące o podjęciu lub braku podjęcia przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu.
Odnosząc te ogólne uwagi do okoliczności przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że o ile Sąd i instancji przedstawił interpretację przepisów regulujących kwestię terminu do zaskarżenia decyzji Bankowego Funduszu Gwarancyjnego dla podmiotu niebędącego jej adresatem, ale którego interes prawny miał doznać uszczerbku w związku z jej wydaniem, uznając że nastąpiło to dnia 7 października 2022 r., a także odniósł się do kwestii pouczenia o trybie i terminie do złożenia skargi, to nie zbadał wystarczająco kwestii zaktualizowania się przesłanki określonej w art. 86 p.p.s.a. w kontekście okoliczności podniesionych w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie uchybionego terminu.
Rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, Sąd I instancji powinien ocenić, czy przywołane we wniosku okoliczności zasługują na wiarę, a następnie ocenić, czy mogą one uprawdopodobniać brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Oceniając powyższe, Sąd I instancji mając na uwadze zasady logiki i doświadczenia życiowego, winien zbadać, czy rodzaj i charakter podjętych przez skarżącej działań może świadczyć o braku winy w uchybieniu terminu. Przy ocenie okoliczności wskazanych we wniosku o przywrócenie terminu należy wypośrodkować, aby z jednej strony nie doprowadzić do pochopnego przywrócenia terminu, z drugiej zaś, aby na skutek nadmiernej surowości w ocenie przesłanki braku winy, nie zamknąć stronie drogi do obrony jej praw przed sądem administracyjnym (por. postanowienie NSA z 27 września 2023 r., sygn. akt III FZ 436/23). Ponadto należy mieć na uwadze, że wykładnia przepisów procesowych regulujących instytucję przywrócenia terminu musi być zawsze dokonywana z perspektywy uwzględniającej treść zasady prawa do sądu, tym samym z perspektywy funkcji ochronnej (zob. postanowienie NSA z dnia 10 sierpnia 2010 r., sygn. II GZ 183/10, postanowienie NSA z dnia 7 sierpnia 2014 r., sygn. I GZ 237/14, postanowienie NSA z dnia 28 czerwca 2019 r., sygn. I OZ 609/19).
Z przedstawionych wyżej powodów – przy uwzględnieniu zasady dwuinstancyjności postępowania sądowoadministracyjnego – sprawa podlegała przekazaniu do rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę uwzględni przedstawione wyżej uwagi i zbada – pod kątem przesłanek określonych w art. 86 p.p.s.a. – czy w okolicznościach faktycznych tej sprawy wystąpiła przesłanka braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na postawie art. 185 § 1 w zw. art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.