II GZ 661/16

II GZ 661/16 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2016-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-06-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Rysz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2537/15 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2015-10-30
II GZ 265/16 - Postanowienie NSA z 2016-03-22
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 53 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2013 poz 267
art. 44
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G.I. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 października 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 2537/15 w sprawie ze skargi G.I. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia praw wynikających z licencji detektywa postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 października 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 2537/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę G. I. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie zawieszenia praw wynikających z licencji detektywa.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w trybie art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 213 r., poz. 267 ze zm. – dalej k.p.a.) w dniu 7 sierpnia 2015 r. Skargę od tej decyzji G. I. złożył w Komendzie Stołecznej Policji w dniu 15 września 2015 r., co wynika z pieczęci wpływu oraz adnotacji uczynionej na skardze. Skarga przekazana została do Komendy Głównej Policji (organu właściwego) pocztą specjalną (pismo z dnia 16 września 2015r.) w dniu 18 września 2015 r.
Sąd I instancji stwierdził, że stosownie do pouczenia zawartego w decyzji, skarżący powinien wnieść skargę do Sądu za pośrednictwem właściwego organu we wskazanym trzydziestodniowym terminie, którego bieg kończył się w dniu 7 września 2015 r. Przedmiotową skargę skarżący wniósł natomiast dopiero w dniu 18 września 2015 r., czyli 11 dni po upływie terminu. Wobec tego Sąd odrzucił skargę jako wniesioną po upływie terminu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył G. I., wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu podał, że przesyłka zawierająca decyzję organu II instancji do niego nie dotarła, z uwagi na wprowadzenie w systemie Poczty Polskiej błędnych danych osobowych adresata przesyłki, wpisując G. I. zamiast G. I. Do zażalenia skarżący dołączył ksero zawiadomienia powtórnego dotyczącego przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, tj. w niniejszej sprawie decyzji organu II instancji. Dopiero po prawidłowym doręczeniu decyzji zaczyna biec termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wobec tego, w pierwszej kolejności wymagało zbadania, czy decyzja organu II instancji została prawidłowo doręczona.
Należy wskazać, że aby stwierdzić, że doszło do doręczenia decyzji w trybie art. 44 k.p.a. (doręczenie zastępcze), konieczne jest prawidłowe dokonanie wszystkich czynności przewidzianych w tym przepisie, tzn. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: - pozostawienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, w przypadku niepodjęcia w powyższym terminie przesyłki – pozostawienie powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu awizowania, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Aby więc mówić o prawidłowym (skutecznym) doręczeniu zastępczym dokonanym w trybie art. 44 k.p.a., muszą zostać spełnione wszystkie powyższe warunki. W razie niedopełnienia jednej z tych czynności przez operatora pocztowego niemożliwe jest stwierdzenie, że decyzja została doręczona prawidłowo. Przepis art. 44 k.p.a. jest regulacją wyjątkową, stąd też powinien być wykładany oraz stosowany ściśle.
Jak wynika z akt sprawy (k. 71 akt administracyjnych), decyzja z dnia [...] lipca 2015 r. została przez Komendanta Głównego Policji przesłana na adres skarżącego. Adresata nie zastano w mieszkaniu, więc przesyłka została awizowana w dniu 24 lipca 2015 r., adnotacja tego faktu znajduje się na kopercie. W dniu 3 sierpnia 2015 r. ponownie awizowano przesyłkę zawierającą decyzję organu II instancji, co znajduje również swój wyraz na kopercie. Sąd I instancji przyjął, że decyzja została doręczona zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. w dniu 7 sierpnia 2015 r.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego warunki do uznania za skutecznie doręczoną decyzję Komendanta Głównego Policji, wynikające z art. 44 k.p.a, nie zostały jednak spełnione. Z twierdzenia skarżącego popartego dołączonym do zażalenia zawiadomieniem powtórnym (powtórne awizo), dotyczącym przesyłki zawierającej decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2015 r. wynika, że przesyłka ta była adresowana do G. I., a nie do skarżącego G. I. Wobec tego należy przyjąć, że zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni zostało błędnie wypełnione przez operatora pocztowego – skierowane zostało bowiem do niewłaściwej osoby.
Ta okoliczność powoduje, że nie zostały spełnione warunki, aby można było uznać decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2015 r. za skutecznie doręczoną w dniu 7 sierpnia 2015 r., w trybie art. 44 § 4 k.p.a., jak przyjął to Sąd I instancji, gdyż ewentualne błędy operatora pocztowego przy zastosowaniu instytucji tzw. doręczenia zastępczego nie mogą wywierać negatywnych skutków dla adresata przesyłki.
Wobec tego Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę będzie zobowiązany do zbadania czy przy wnoszeniu skargi został uchybiony termin do jej wniesienia mając na uwadze, że z notatki skarżącego znajdującej się w aktach administracyjnych – karta 73, wynika, że odebrał on decyzję Komendanta Głównego Policji w dniu 31 sierpnia 2015 r.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.