II GZ 660/16

II GZ 660/16 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2016-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-06-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Rysz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 555/16 - Wyrok WSA w Warszawie z 2016-12-29
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i wstrzymano wykonanie
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 61 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 8 kwietnia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 555/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie osób postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie, 2. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 555/16 odmówił W. C. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym.
Sąd I instancji podał, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdził, że działalność jaką wykonuje na podstawie zezwolenia, które zostało mu cofnięte, jest jedynym źródłem utrzymania całej jego rodziny. Wskazał, że pracuje osobiście on, syn oraz zięć, a na utrzymaniu firmy jest 10 osób. Skarżący wskazał ponadto, że dużo osób korzysta z dowozu do pracy, a w momencie likwidacji prowadzonej przez niego działalności, ludzie zostaliby bez środków transportu.
Uzasadniając odmowę, Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). W ocenie Sądu brak przedstawienia jakichkolwiek dokumentów, przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek, które mogłyby potwierdzać argumentację przedstawioną we wniosku, stanowi podstawę odmowy zastosowania ochrony tymczasowej.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył W. C. zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i wydanie postanowienia wstrzymującego wykonanie ostatecznej decyzji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.
Postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, pomimo iż złożył wniosek, w którym wskazał, ze wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków; ponadto zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuwzględnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji albowiem we wniosku wskazał, że zaskarżona decyzja powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, z powodu pozbawienia środków utrzymania osób zatrudnionych w firmie skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w tym przepisie odnoszą się do sytuacji, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia. Natomiast trudne do odwrócenia skutki są to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe, spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt I GZ 211/13; dostępne w CBOSA).
Przenosząc te rozważania na grunt sprawy zawisłej przed Sądem I instancji zauważyć najpierw należy, że przedmiotem skargi jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie cofnięcia skarżącemu zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym. Sąd I instancji uznając, że skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, potwierdzających jego argumentację przemawiającą za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, w ogóle nie rozważył czy już samo cofnięcie zezwolenia, które skarżący musiał uzyskać ażeby prowadzić działalność gospodarczą w zakresie regularnego przewozu osób, może wywołać znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki.
Z wniosku skarżącego wynika, że to właśnie w samym wydaniu decyzji, której konsekwencją jest cofnięcie zezwolenia skarżący upatrywał niebezpieczeństwa spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Badając wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i rozważając czy należycie uprawdopodobnił on wystąpienie w sprawie przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd powinien wziąć pod uwagę ww. okoliczność, a także to, że wprawdzie obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy, jednakże nie wynika z niego brak obowiązku Sądu dostrzeżenia innych obiektywnych okoliczności, które mając podstawę w aktach toczącej się sprawy, wskazują na możliwość udzielenia ochrony z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe uwagi, zdaniem NSA Sąd I instancji błędnie ocenił wniosek skarżącego, uznając, że nie zostały wykazane przesłanki przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2016 r.
Po pierwsze, konsekwencją cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób będzie zaprzestanie prowadzenia tej działalności, co z kolei prowadzić będzie do zwolnienia pracowników. Powyższy skutek może być trudny do odwrócenia, ponieważ dotychczas zatrudnieni pracownicy, co jest wysoce prawdopodobne, mogą znaleźć nowe miejsce zatrudnienia, co z kolei utrudni ewentualne ponowne uruchomienie linii transportowej przewozu osób.
Po drugie, również trudne do odwrócenia, mogą być konsekwencje w postaci utraty klientów. Zakończenie lub czasowa przerwa w prowadzeniu działalności może spowodować spadek zaufania klientów i odwrócenie się od korzystania z usług tego przewoźnika (zwłaszcza ze względu na istniejącą na rynku przewozów konkurencję), nawet po ponownym podjęciu działalności.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że z okoliczności sprawy, jak i wniosku skarżącego, mimo, że został uzasadniony w sposób dość ogólny, wynika, że zostało uprawdopodobnione wystąpienie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przez wykonanie decyzji z dnia 21 stycznia 2016 r., co stanowi wystarczającą przesłankę udzielenia ochrony tymczasowej.
W tym stanie sprawy NSA uznał, że wszelkie okoliczności dot. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zostały wyjaśnione, więc objął decyzję ochroną tymczasową.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oraz art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.