II GZ 650/25

II GZ 650/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-12-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-09-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Marcin Kamiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne
Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie w części  i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 125 § 1 pkt 1, art. 128 § 1 pkt 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 5966/22 w zakresie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie skarg G. J. i A. J., B. K., K. N., B. T. i M. T., B. M., M. G., D. K., T.K. i H. K., K. K. i E. K., J. G. i P.G., P.R., M. B. i P. B., J. K., J. M.i M. M., I. W., A.M. i G. M., T.J. i D. J., B. W. i P. W., K. K. i P. K., M. B. i D. B., K. K. i A.K., J.P. i W. P. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r., nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: 1. uchylić punkt 2 (drugi) zaskarżonego postanowienia i przekazać w tym zakresie sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zwrócić P. R. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uiszczony wpis od zażalenia w kwocie 100 (sto) złotych.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 26 stycznia 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 2964/22, skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE, Trybunał) pytania prejudycjalne.
Postanowieniem z dnia 9 października 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 5966/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do czasu rozstrzygnięcia pytań prejudycjalnych przedstawionych w sprawie o sygn. VI SA/Wa 2964/22.
Wyrokiem z 12 grudnia 2024 r., sygn. C-118/23, Trybunał udzielił odpowiedzi o następującej treści: "1) Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że: stoi on na przeszkodzie stosowaniu krajowego przepisu proceduralnego nakładającego na sąd właściwy do rozpoznania skarg na decyzję krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji o przyjęciu środka w zakresie zarządzania kryzysowego obowiązek połączenia wszystkich wniesionych do niego skarg na tę decyzję, jeżeli stosowanie tego przepisu jest sprzeczne z prawem do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie. 2) Artykuł 85 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/879 z dnia 20 maja 2019 r., w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że: w sytuacji gdy do sądu krajowego wniesiono większą liczbę skarg na decyzję krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji o przyjęciu środka w zakresie zarządzania kryzysowego, z których jedna została wniesiona przez organ instytucji objętej procedurą restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, oddalenie tylko tej jednej skargi jako bezzasadnej nie pozwala uznać, że zapewniono przestrzeganie prawa do skutecznego środka prawnego w odniesieniu do każdej innej osoby, której ta decyzja dotyczy i która również wniosła na nią skargę, podnosząc zarzuty, które nie zostały uwzględnione w wydanym wyroku i które w każdym razie nie były przedmiotem kontradyktoryjnej debaty pozwalającej tej osobie na przedstawienie swojej sprawy. 3) Artykuł 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59, zmienionej dyrektywą 2019/879, należy interpretować w ten sposób, że: przepis ten ma zastosowanie, w sytuacji gdy krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji pełni również funkcje tymczasowego administratora w rozumieniu art. 29 tej dyrektywy, ze zmianami, lub funkcje gwaranta depozytów w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów, w związku z czym nakłada on obowiązek przyjęcia uzgodnień strukturalnych w celu zapewnienia niezależności operacyjnej tego organu i uniknięcia konfliktu interesów w odniesieniu do tych funkcji. 4) Artykuł 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59, zmienionej dyrektywą 2019/879, należy interpretować w ten sposób, że: w sytuacji gdy krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji pełni również "funkcje nadzoru" lub "inne funkcje" w rozumieniu tego postanowienia oraz w braku wewnętrznych przepisów na piśmie mających na celu zapewnienie niezależności operacyjnej tego organu i zapobieganie konfliktom interesów między jego funkcjami w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji a innymi funkcjami, przestrzeganie tych wymogów może jednak wynikać z wprowadzenia w tym celu wystarczających środków organizacyjnych i innych środków. Wspomniany przepis nie oznacza jednak ani tego, że decyzje dotyczące funkcji w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz te dotyczące innych funkcji wspomnianego organu muszą być podejmowane przez różne jednostki decyzyjne, ani tego, że wewnętrzne działy tego samego organu nie mogą świadczyć usług wsparcia zarówno pracownikom przydzielonym do pełnienia funkcji w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jak i pracownikom przydzielonym do pełnienia innych funkcji, bez uszczerbku dla przepisów dotyczących tajemnicy zawodowej. Jeżeli istnieją przewidziane w tym postanowieniu przepisy wewnętrzne na piśmie, brak ich publikacji nie powoduje automatycznie nieważności decyzji podjętych przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, lecz oznacza w stosownej sytuacji w przypadku odwołania od decyzji tego organu, że do tego organu należy wykazanie, iż przepisy te były przestrzegane, w związku z czym decyzja ta została podjęta wyłącznie w celu osiągnięcia jednego lub kilku celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi Rady Nadzorczej G. S.A. wyrokiem z 29 stycznia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 2964/22, stwierdził, że decyzja Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji została wydana z naruszeniem prawa.
Postanowieniem z dnia 23 maja 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 5966/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a., podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne.
Zaskarżonym w zakresie pkt 2 postanowieniem 28 maja 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 5966/22, w sprawie ze skarg G. J. i A. J., B. K., K. N., B. T. i M. T., B. M., M. G., D. K., T.K. i H. K., K. K. i E. K., J. G. i P.G., P.R., M. B. i P. B., J. K., J. M.i M. M., I. W., A.M. i G. M., T.J. i D. J., B. W. i P. W., K. K. i P. K., M. B. i D. B., K. K. i A.K., J.P. i W. P. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r., w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji połączył sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 5966/22, VI SA/Wa 7421/22, VI SA/Wa 1302/23, VI SA/Wa 1317/23, VI SA/Wa 1347/23, VI SA/Wa 1354/23, VI SA/Wa 1601/23, VI SA/Wa 1639/23, VI SA/Wa 1676/23, VI SA/Wa 1767/23, VI SA/Wa 1842/23, VI SA/Wa 1984/23, VI SA/Wa 2006/23, VI SA/Wa 2035/23, VI SA/Wa 2312/23, VI SA/Wa 2340/23, VI SA/Wa 2385/23, VI SA/Wa 2386/23, VI SA/Wa 2580/23, VI SA/Wa 2613/23, VI SA/Wa 4166/24 i VI SA/Wa 4208/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o połączeniu do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ww. spraw i prowadzeniu ich pod sygn. akt VI SA/Wa 5966/22 (pkt 1 postanowienia) oraz o zawieszeniu postępowania sądowoadministracyjnego (pkt 2 postanowienia).
W uzasadnieniu Sąd I instancji przywołał treść art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) oraz stwierdził, że zawieszenie postępowania ze względu na prejudycjalny charakter innego postępowania dotyczy sytuacji, w której rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania, a orzeczenie, które zapadnie w drugim postępowaniu, będzie stanowić podstawę do rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd Wojewódzki stwierdził, że w takim przypadku występuje tzw. zagadnienie wstępne (kwestia prejudycjalna). Oznacza to sytuację, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia może mieć wpływ na wynik postępowania. Wskazuje to na celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii.
Sąd I instancji wskazał, że skargi na wskazaną decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego wniosły poza wymienionymi skarżącymi również inne podmioty.
Sąd I instancji podniósł, że uprzednie prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie zgodności z prawem wymienionej decyzji, wydane w sprawie ze skargi Rady Nadzorczej G. S.A., może mieć wpływ na wynik postępowania ze skarg na tę samą decyzję, wniesionych przez skarżących w tej sprawie. Zachodzi zatem, w ocenie WSA w Warszawie, zależność, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z tych względów oraz z uwagi na zasady celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej, postępowanie, zdaniem Sądu I instancji, należało zawiesić do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego prowadzonego w sprawie VI SA/Wa 2964/22.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, zaskarżając je w części (co do pkt 2), domagając się jego uchylenia w powyższym zakresie oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm prawem przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:
1. naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego prowadzonego pod sygnaturą akt: Vl SA/Wa 2964/22 w przedmiocie zgodności z prawem decyzji Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 roku, nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji, mimo jednoznacznej regulacji art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. umożliwiającej zawieszenie postępowanie przed WSA w sytuacji jego zależności od wyniku innego postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed TK lub TSUE;
2. naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie, mimo że podjęcie tego rodzaju czynności procesowej godzi w konstytucyjne gwarancje obywatela do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, tj. w przedmiotowej sprawie, mimo trzech i pół lat procedowania, nie zapadło żadne rozstrzygnięcie merytoryczne, a zawieszenie postępowania wyłączy możliwość wydania takiego orzeczenia na najbliższe kilka lat (biorąc pod uwagę obciążenie NSA);
3. naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie, mimo braku bezpośredniego związku opisanych w uzasadnieniu zagadnień prawnych dla rozstrzygnięcia sprawy w niniejszym postępowaniu, tj. skarżącemu służy legitymacja czynna do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, a legitymacja czynna innych podmiotów pozostaje z jego punktu widzenia irrelewantna;
4. naruszenie art. 111 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez połączenie kilku spraw dotyczących tożsamej decyzji Bankowego Funduszu Gwarancyjnego do wspólnego rozpoznania i następnie zawieszenie tak połączonego postępowania w niniejszej sprawie, mimo że oddzielne rozpoznanie skarg, ze względu na odrębność indywidualnych podmiotów skarżących, jest konieczne do zapewnienia przestrzegania wynikającego z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawa każdego podmiotu do rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie i do pełnej realizacji art. 85 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE;
5. naruszenie art. 153 p.p.s.a. przez zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie, mimo wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 lutego 2025 roku, wydanym w tożsamej sprawie prowadzonej pod sygnaturą akt; II GZ 32/25 oceny prawnej w przedmiocie braku konieczności zawieszenia postępowania dotyczącego skargi na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 roku ze względu na prawo strony do rozpoznania jej sprawy w rozsądnym terminie.
Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum zażalenia przedstawiono w jej uzasadnieniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Weryfikując negatywnie zaskarżone postanowienie w części, w jakiej kontrolowany Sąd Wojewódzki ponownie zawiesił na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postępowanie w sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej wyrokiem z 29 stycznia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 2964/22, Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał stanowisko wyrażone w orzeczeniu z dnia 20 lutego 2025 r., sygn. akt II GZ 32/25.
Uwzględniając powyższe stanowisko oraz odnosząc je do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, w której kontrolowany Sąd Wojewódzki ponownie zawiesił na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postępowanie sądowe w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 5966/22 już po wydaniu przez TSUE wyroku z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. C 118/23 (ECLI:EU:C:2024:1013), oraz po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieprawomocnego wyroku z dnia 29 stycznia 2025 r. w sprawie skargi na tożsamą decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego (BFG) z dnia 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji, w którym stwierdzono wydanie powyższej decyzji z naruszeniem prawa oraz zasądzono od skarżonego organu należne koszty postępowania sądowego, trzeba stwierdzić, że rozważania prawne Sądu a quo w świetle ocen prawnych i wytycznych interpretacyjnych TSUE są niepełne i jako takie wymagają powtórzenia.
W postanowieniu NSA z dnia 20 lutego 2025 r., sygn. akt II GZ 32/25, wyraźnie wskazano, że skutki prawne wyroku prejudycjalnego w sprawie C 118/23 obejmują nie tylko postępowanie w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2964/22, lecz także bezpośrednio odnoszą się do wszystkich postępowań sądowoadministracyjnych, w których przedmiotem skarg jest decyzja BFG z dnia 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji.
Oznacza to, że ocena wykładnicza wyrażona przez Trybunał oraz wytyczne w zakresie dalszego działania procesowego wiążą WSA w Warszawie orzekający we wszystkich sprawach sądowoadministracyjnych (w więc nie tylko w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2964/22, w której skierowano pytanie prejudycjalne) dotyczących ww. decyzji BFG, a więc w sprawach przedmiotowo tożsamych, lecz odrębnych w sensie podmiotowym.
W związku z prawem do indywidualnego i skutecznego środka odwoławczego od decyzji o zastosowaniu środka w zakresie zarządzania kryzysowego na podstawie art. 85 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE w zw. z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE) w sprawach tych wymagane jest odrębne i zindywidualizowane rozważanie zasadności zawieszenia postępowania do czasu wydania prawomocnego orzeczenia w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2964/22 (zob. art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a.), z uwzględnieniem stanowiska wyrażonego w ww. wyroku trybunalskim z dnia 12 grudnia 2024 r. W tym zakresie bowiem – zgodnie z zasadą autonomii proceduralnej prawa krajowego – rozwiązania proceduralne w zakresie instytucji zawieszenia postępowania (art. 125 § 1 pkt 1 i art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a.) podlegają aplikacji zgodnej z wykładnią ustaloną przez TSUE oraz zasadami pierwszeństwa, efektywności i bezpośredniej skuteczności prawa unijnego.
W związku z powyższym kontrolowany Sąd Wojewódzki jest zobowiązany do ponownego rozważania, czy i w jakim zakresie uzasadnione jest oczekiwanie na prawomocne rozstrzygnięcie sprawy o sygn. VI SA/Wa 2964/22, jeśli z jednej strony przepis art. 111 § 1 p.p.s.a. interpretowany w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (KPP) nie może stanowić przeszkody do prowadzenia odrębnych postępowań sądowoadministracyjnych dotyczących ww. tożsamej decyzji BFG w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji, o ile decyzja ta dotyczy odrębnie indywidualnych podmiotów (por. art. 85 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE) i oddzielne rozpoznawanie kolejnych skarg może być konieczne do zapewnienia przestrzegania wynikającego z art. 47 KPP prawa każdego podmiotu skarżącego do rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie, z drugiej zaś – Sąd ten powinien – zgodnie z wytycznymi TSUE – mieć możliwość zagwarantowania pełnej skuteczności przyszłego orzeczenia sądowego w przedmiocie istnienia praw dochodzonych na podstawie prawa Unii przez podjęcie działań zapobiegających "ryzyku wydania przez poszczególne sądy niedających się pogodzić ze sobą orzeczeń" (zob. i por. pkt 82 wyroku z dnia 12 grudnia 2024 r., G.S.A., C 118/23).
Trybunał stwierdził ostatecznie – będąc oczywiście związany granicami sprawy prejudycjalnej (zob. pkt 83 wyroku z dnia 12 grudnia 2024 r., G. S.A., C 118/23 – że "do sądu odsyłającego" (a więc do WSA w Warszawie orzekającego w sprawach skarg na sporną decyzję BFG, co nie zostało ograniczone – jak już podniesiono – jedynie do składu orzekającego w sprawie o sygn. VI SA/Wa 2964/22) "należy zbadanie, czy rozpatrzenie w pierwszej kolejności jednej lub większej liczby spraw dotyczących jednej lub większej liczby skarg na decyzję organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji taką jak sporna decyzja oraz związane z tym zawieszenie pozostałych spraw dotyczących tej samej decyzji są konieczne do zapewnienia pełnej skuteczności przyszłego orzeczenia sądowego w przedmiocie istnienia praw dochodzonych na podstawie prawa Unii.".
W tym stanie rzeczy ocena pozostałych zarzutów zażaleniowych jest zbędna i bezprzedmiotowa.
Ponownie rozpoznając kwestię zawieszenia z urzędu na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postępowania w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 5966/22, Sąd Wojewódzki wykona zatem ww. wytyczne TSUE przez rozważenie wskazanych przesłanek oraz wyważenie różnych wchodzących w grę interesów i ocenę wpływu tych rozwiązań na stronę skarżącą, a wyniki powyższych ocen – szczegółowych, powiązanych z odpowiednimi fragmentami orzeczenia TSUE oraz odniesionych do specyfiki podmiotowej niniejszej sprawy oraz zakresu możliwości orzeczniczych sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie (zob. art. 105 ust. 2 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji) – zawrze w uzasadnieniu wydanego orzeczenia.
Mając na względzie całość podniesionej argumentacji, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 2 ustawy z dnia 12 września 2025 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w sentencji.
Jednocześnie przypomina się pełnomocnikowi strony skarżącej, że przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. nie znajdują zastosowania – co wynika expressis verbis z ich treści – do postępowania toczącego się na skutek zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji (por. np. postanowienie NSA z 30.09.2005 r., II OSK 702/05, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 16; uchwała NSA z 4.02.2008 r., I OPS 4/07, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 23; postanowienie NSA z 10.07.2025 r., II GZ 512/25), albowiem zasady zwrotu kosztów między stronami w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zostały uregulowane w sposób zupełny w art. 203 i 204 p.p.s.a.