II GZ 629/25

II GZ 629/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-09-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Patrycja Joanna Suwaj /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
II SA/Bk 644/25 - Wyrok WSA w Białymstoku z 2025-11-20
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 11 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13 maja 2025 r. sygn. akt II SA/Bk 644/25 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach z dnia 5 marca 2025 r. Nr KO.520/22/25 KO.520/28/25 w przedmiocie stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie rejestracji pojazdu postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 13 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Bk 644/25 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. S. (dalej przywoływany jako: "Skarżący" "Strona") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach z dnia 5 marca 2025 r. Nr KO.520/22/25 KO.520/28/25 w przedmiocie stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie rejestracji pojazdu.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Skarżący w ogóle nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji SKO a jedynie podniósł na niezgodność z prawem decyzji oraz jej wydanie z uchybieniami w zakresie prawidłowości oceny rażącego naruszenia prawa decyzją o pierwotnej rejestracji na terenie Polski ciągnika marki B., którego kolejnym właścicielem stał się skarżący. Nie wywiódł jakichkolwiek argumentów wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia bezpośrednio jemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, które mogą powstać w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Roli takich argumentów nie mogą pełnić zarzuty merytoryczne odnośnie legalności decyzji. Brak uprawdopodobnienia negatywnych skutków wywołanych wykonaniem decyzji uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę wniosku z punktu widzenia przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), co stanowi główny powód odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
2. Skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, domagając się jego uchylenia w całości i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenie ww. postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W zażaleniu podniesiono zarzut:
1) naruszenia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnioną odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy z wniesionej do sądu administracyjnego skargi wynikało wprost uzasadnienie możliwości wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody majątkowej poprzez znacząca utratę wartości jego pojazdu, jak również możliwości spowodowania dla niego trudnych do odwrócenia skutków, w postaci utraty przez stanowiący jego własność pojazd uprawnienia do odwrócenia skutków, w postaci utraty przez stanowiący jego własność pojazd uprawnienia do poruszania się po drogach, który wynika z uzyskanego prawa z jego rejestracji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
3. Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, albowiem prawidłowa była ocena wniosku Strony o zastosowanie wobec niej instytucji ochrony tymczasowej, jakiej dokonał Sąd I instancji.
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie jednak do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w tym w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, stanowi odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a.
Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd może więc mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, znaczna szkoda to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
4. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie podkreślić, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności związanych z wykonaniem zaskarżonego aktu mogących wywołać znaczną szkodę. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku i nie poparcie go odpowiednimi do tego dowodami uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 i z 18 maja 2004 r., FZ 65/04, CBOSA).
W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji słusznie uznał, że Skarżący nie uprawdopodobnił, że w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji mogłoby zachodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub/i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący we wniesionej skardze do Sądu I instancji, w ogóle nie uzasadnił złożonego wniosku. Również w zażaleniu nie uprawdopodobnił okoliczności uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" musi zostać skonkretyzowane przez stronę i dokładnie przez nią przedstawione. Przedstawione zaś we wniosku okoliczności nie stanowią wystarczająco precyzyjnej, weryfikowalnej oraz materialnie adekwatnej konkretyzacji przesłanek uwzględnienia wniosku, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
5. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji