II GZ 62/12

II GZ 62/12 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2012-02-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-02-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Zofia Borowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Przywrócenie terminu
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 32/11 - Wyrok WSA w Warszawie z 2011-05-31
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 86 § 1, art. 87 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 32/11 w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie
Uzasadnienie
Postanowieniem objętym zażaleniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił T. S. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku tego Sądu z dnia 31 maja 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 32/11, którym oddalono skargę T. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie kary pieniężnej.
Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji podał, że wyrokiem z dnia 31 maja 2011 r., ogłoszonym na rozprawie w dniu 31 maja 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę T. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie kary pieniężnej. W dniu 9 czerwca 2011 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniosek o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego zgłoszenia. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu skarżący podał, że w ramach prowadzonej przez siebie działalności, w dniu 2 czerwca 2011 r. rozpoczął przejazd, który w związku z awarią autokaru wydłużył się, co uniemożliwiło mu zgłoszenie w terminie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 31 maja 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmawiając skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oddalającego jego skargę podał, że dbając należycie o swoje interesy i będąc świadomym konsekwencji niezłożenia wniosku w terminie T. S. mógł złożyć stosowny wniosek jeszcze zanim rozpoczął realizację przejazdu, albowiem w tym czasie biegł już termin do zgłoszenia wniosku. Nadto WSA podniósł, że skoro skarżący tego nie uczynił, a z jego wniosku nie wynika, by przewóz realizował poza granicami kraju, mógł zadbać o to, by wniosek nadać w polskim urzędzie pocztowym podczas realizowanego przejazdu. Z tych względów Sąd I instancji uznał, że nie można mówić o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu i orzekł mając na uwadze art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie T. S. zwrócił się o przywrócenie terminu wskazując, że jest przedsiębiorcą – kierowcą i w terminie otwartym do złożenia wniosku o przywrócenie terminu nie planował wyjazdu, jednak musiał sam pojechać w trasę w związku z niestawieniem się kierowcy do pracy. W tym czasie wydarzyła się awaria autokaru i powrót się wydłużył. Skarżący wyjaśnił, że wpływ na uchybienie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku miała dbałość skarżącego o dobro klientów oraz problemy związane z awarią. Okoliczności te powinny zostać uwzględnione przy rozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż okoliczności w nim przedstawione nie dawały podstaw do przyjęcia, że zaskarżone postanowienie narusza prawo.
Obowiązkiem strony jest dochowanie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym. Niewywiązanie się z tego obowiązku sprawia, że czynność podjęta po upływie terminu jest bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.). W sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, przy czym to strona zobowiązana jest uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak jej winy (art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a.). Oznacza to, iż strona musi wykazać (uprawdopodobnić), że w czasie biegu terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym zaistniała obiektywna przeszkoda uniemożliwiająca jej dokonanie czynności, a powstanie tej przeszkody nie było spowodowane jej działaniem i było od niej całkowicie niezależne. Wyjaśnić należy, że przesłanka, o której mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia wszelkiej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych.
Strona we wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej ma uprawdopodobnić brak swojej winy w tym uchybieniu, co oznacza, że powinna przytoczyć twierdzenia i wskazać okoliczności, z których wynika przekonanie o prawdziwości tych twierdzeń. Ocena prawidłowości i zasadności twierdzeń zawartych we wniosku o przywrócenie terminu należy jednak do sądu rozpatrującego wniosek, który stwierdza, czy nastąpiło uprawdopodobnienie, o którym mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a. Dokonana ocena powinna uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy. W tym zakresie sąd nie jest związany twierdzeniami wniosku, gdyż istota uprawdopodobnienia sprowadza się do przekonania sądu o przynajmniej prawdopodobieństwie zaistnienia faktów, na które powołuje się strona domagająca się przywrócenia terminu. Przekonanie sądu powinno opierać się na obiektywnych przesłankach wynikających z przytoczonych we wniosku twierdzeń.
Tak rozumiejąc "uprawdopodobnienie" z art. 87 § 2 p.p.s.a. należy zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie, w zawiadomieniu o terminie rozprawy, w pkt 3 pouczenia zawarto wskazania co do sposobu i terminu złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oddalającego skargę. Skoro zatem T. S. prowadzi działalność, która wymaga jego nagłych wyjazdów, to w organizacji pracy swojego przedsiębiorstwa powinien również uwzględnić ewentualny wyjazd w terminie otwartym do złożenia wniosku, o którym to terminie został pouczony.
Ponadto, według Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący we wniosku o przywrócenie terminu nie uprawdopodobnił, że wystąpiły szczególne trudności powodujące uchybienie terminu. Nie wskazał kiedy i gdzie wyjechał, na jak długo i jak długo trwała awaria autokaru, na którą się powołał. Nadto należy zauważyć, że z koperty (k. 34 akt WSA) wynika, że wniosek nadano w W., zaś skarżący mieszka w O. Nie wiadomo zatem gdzie w czasie biegu terminu T. S. przebywał i czy było to takie miejsce, z którego istotnie nie mógł wysłać wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Mając powyższe na uwadze NSA uznał, że T. S. nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku WSA w W. i dlatego, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu I instancji odmawiające przywrócenie terminu do złożenia tego wniosku.