II GZ 57/14

II GZ 57/14 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2014-02-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-01-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Ludmiła Jajkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6170 Adwokaci i aplikanci adwokaccy
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1348/13 - Wyrok WSA w Warszawie z 2014-09-18
Skarżony organ
Rada Adwokacka
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 61 § 1, art. 61 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia L. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 31 października 2013 r.; sygn. akt VI SA/Wa 1348/13 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi L. T. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] lutego 2013 r.; nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na powtarzanie roku szkoleniowego i skreślenie z listy aplikantów adwokackich postanawia: oddalić zażalenie
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 31 października 2013 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi L. T. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] lutego 2013 r. (nr [...]) w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na powtarzanie roku szkoleniowego i skreślenia z listy aplikantów adwokackich.
Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:
L. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na powtarzanie roku szkoleniowego i skreślenie z listy aplikantów adwokackich. Niniejsza skarga zawierała nieuzasadniony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 31 października 2013 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały, wskazując, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd podkreślił, że nie jest wystarczającym samo powtórzenie treści przepisu, a uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Sąd zaznaczył, że w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę, gdyż to na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja (uchwała) w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd wskazał, że skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały nie przywołał żadnych okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w związku z czym brak było podstaw do uwzględnienia jego wniosku.
L. T. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego zmiany poprzez uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że straty z tytułu wykonania uchwały nie są możliwe do wyliczenia, a skutki jej wykonania mogą okazać się trudne do przezwyciężenia, zważywszy na fakt, że bezpośrednia styczność z funkcjonowaniem organów wymiaru sprawiedliwości poprzez zastępowanie patrona jak i innych adwokatów przed ich obliczem jest najlepszym i najefektywniejszym sposobem pozyskania i ugruntowania wiedzy i doświadczenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, które muszą zostać we wniosku wskazane i uprawdopodobnione. Oznacza to, że skarżący obowiązany jest wskazać we wniosku okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają ten wniosek, uprawdopodabniając, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenie skutki.
Oceniając zaskarżone postanowienie Sądu I instancji przez pryzmat cytowanych powyżej przepisów oraz treści wniosku o wstrzymanie wykonania opisanej uchwały uznać należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Z treści wniosku nie wynika bowiem, że na skutek wykonania zaskarżonej uchwały zostałaby wobec skarżącego spełniona którakolwiek z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ogólnikowe twierdzenia zawarte w treści skargi, opierające się głównie na zarzutach merytorycznych (które nie mogą być rozpoznawane przy ocenie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji) nie mogą skutkować uwzględnieniem wniosku. Skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia po jego stronie okoliczności, które uzasadniałyby uznanie, że zachodzą podstawy do zastosowania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Również okoliczności podniesione w treści zażalenia ze względu na brak sformułowania konkretnych zarzutów lub przedstawienia konkretnych okoliczności, mogących skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia Sądu, a także ze względu na ogólnikowość twierdzeń i brak związku podnoszonych kwestii z przedmiotem zażalenia, nie mogły odnieść zamierzonego przez stronę skutku. W związku z powyższym postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. należało uznać za prawidłowe.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.