II GZ 634/25

II GZ 634/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-09-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
I SA/Bd 363/25 - Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 2025-07-23
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 53 § 1,art. 83 § 2 i § 3, art. 184 art. 197 § 1 i 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 lipca 2025 r., sygn. akt I SA/Bd 363/25 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 maja 2025 r. nr BP.501.2789.2024.2367.KI13 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z 23 lipca 2025r., sygn. akt I SA/Bd 363/25, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę K. B. (dalej: Skarżący, Strona) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z 6 maja 2025 r., w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że pismem z 6 czerwca 2025 r. (nadanym 10 czerwca 2025 r.) Strona wniosła do tego Sądu skargę na wspomnianą decyzję GITD.
Sąd I instancji doszedł do wniosku, że skarga podlegała odrzuceniu jako wniesiona po terminie, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Skargę bowiem, w myśl art. 53 § 1 p.p.s.a. wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu (art. 83 § 3 p.p.s.a.).
Stwierdził WSA, że zaskarżona decyzja została doręczona w dniu 8 maja 2025 r. Ostatnim dniem 30-dniowego terminu na złożenie skargi był zatem 7 czerwca 2025 r., który przypadał w sobotę. W takiej sytuacji, jeżeli ostatni dzień terminu przypada w sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Skoro ostatni dzień terminu przypadł na dzień ustawowo wolny od pracy (sobota), to termin do wniesienia skargi zakończył się z upływem najbliższego dnia niebędącego dniem wolnym od pracy, tj. 9 czerwca 2025 r. (poniedziałek). Natomiast z akt sprawy wynikało, że Skarżący wniósł skargę pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 10 czerwca 2025 r. Zatem wniesienie skargi nastąpiło po upływie terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a.
Z zażaleniem na powyższe postanowienie wystąpił Skarżący, działający osobiście. Wnosił o jego uchylenie. Uzasadniał zażalenie tym, że był nieobecny na terytorium Polski między 20 maja 2025 r. a 10 czerwca 2025 r. ze względu na problem logistyczny, gdyż nastąpiło opóźnienie w rozładunku. Sytuacja ta uniemożliwiła Stronie dostarczenie zażalenia w terminie, które nadał niezwłocznie, bez zbędnej zwłoki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia (tutaj: decyzji) w sprawie. Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, na mocy art. 83 § 2 p.p.s.a. Z kolei, zgodnie z art. 83 § 3 p.p.s.a., oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.
Odnosząc powyższe uregulowania do nie budzących wątpliwości ustaleń WSA, że decyzja została doręczona Skarżącemu za pomocą środków komunikacji elektronicznej w dniu 8 maja 2025 r. i termin na złożenie skargi upłynął faktycznie 9 czerwca 2025 r. (w poniedziałek), gdyż ostatni dzień terminu na złożenie skargi przypadał na 7 czerwca 2025r., czyli w sobotę. Strona zaś złożyła skargę w formie pisma oddanego w placówce pocztowej w dniu 10 czerwca 2025 r.
Mimo budzącego wątpliwości co do charakteru dokumentu doręczenia Stronie zaskarżonej decyzji (s. 37 akt adm.), gdyż w myśl art. 43 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2025r., poz. 572) doręczenie skutkuje wystawieniem dowodu wysłania i dowodu otrzymania na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu korzystającego z tej usługi, mając na uwadze stanowisko Strony, która nie kwestionowała daty otrzymania decyzji GITD (vide: zażalenie Skarżącego, k. -27 akt sąd.), należało podzielić stanowisko WSA, że doręczenie to nastąpiło 8 maja 2025 r. Również pozostałe daty istotne dla oceny zachowania terminowości wniesienia skargi nie były podważane przez Stronę. Dlatego należało podzielić ustalenia Sądu I instancji. Oznaczało to, że skarga została wniesiona po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 w zw. z art. 83 § 2 p.p.s.a., co musiało skutkować jej odrzuceniem, a co zasadnie uczynił WSA.
W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.
Jednocześnie należy zauważyć, że w zażaleniu zostały przedstawione okoliczności, wskazujące przyczyny niedotrzymania ustawowego terminu na wniesienie skargi. Z akt sprawy, jak i zaskarżonego postanowienia nie wynika, aby było rozważane i dokonane przez Sąd czy Przewodniczącego rejestrującego zażalenie zarejestrowanie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, szczególnie że Skarżący działa osobiście.