II GZ 553/14
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNSA oddalił zażalenie na postanowienie WSA odmawiające wstrzymania wykonania decyzji o karze pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, uznając wniosek za bezprzedmiotowy z uwagi na nową treść art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym.
Skarżący A.M. złożył zażalenie na postanowienie WSA w Krakowie, które odmówiło wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego nakładającej karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. WSA uznał, że skarżący nie wykazał przesłanek do wstrzymania wykonania. NSA, rozpoznając zażalenie, stwierdził, że choć uzasadnienie WSA było błędne, to samo postanowienie odpowiada prawu. Kluczowe znaczenie ma zmiana art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którą decyzja o karze pieniężnej staje się wykonalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, co czyni wniosek o wstrzymanie wykonania bezprzedmiotowym.
Przedmiotem sprawy było zażalenie A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, które odmówiło wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Sąd I instancji uzasadnił odmowę brakiem wykazania przez skarżącego przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania, w szczególności niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając zażalenie, uznał, że zaskarżone postanowienie, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. NSA zwrócił uwagę na istotną zmianę w art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, która weszła w życie 1 stycznia 2012 r. Zgodnie z nowym brzmieniem przepisu, decyzja ostateczna nakładająca karę pieniężną staje się wykonalna dopiero po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeśli nie wniesiono skargi, lub w przypadku wniesienia skargi, z chwilą jej odrzucenia, cofnięcia lub wydania prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. W konsekwencji, jeśli złożono skargę do sądu administracyjnego, decyzja ta jest niewykonalna z mocy prawa, a wniosek o jej wstrzymanie staje się bezprzedmiotowy i podlega oddaleniu. NSA podkreślił, że postępowanie o wstrzymanie wykonania jest postępowaniem incydentalnym i nie ma podstaw do jego umorzenia na podstawie przepisów dotyczących pism wszczynających postępowanie sądowe.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Tak, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej jest bezprzedmiotowy, jeśli decyzja ta stała się niewykonalna z mocy prawa na skutek wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zgodnie ze zmienionym art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym.
Uzasadnienie
Zgodnie ze zmienionym art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, decyzja o karze pieniężnej staje się wykonalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego powoduje, że decyzja jest niewykonalna, a wniosek o jej wstrzymanie staje się bezprzedmiotowy.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_zażalenie
Przepisy (4)
Główne
p.p.s.a. art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa do orzekania w przedmiocie zażalenia.
p.p.s.a. art. 197
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa do orzekania w przedmiocie zażalenia.
u.t.d. art. 93 § 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
Kluczowy przepis określający wykonalność decyzji o karze pieniężnej po zmianie dokonanej ustawą z dnia 16 września 2011 r. Decyzja staje się wykonalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia.
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 61 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa do wniosku o wstrzymanie wykonania, ale w tym przypadku wniosek był bezprzedmiotowy.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o karze pieniężnej jest bezprzedmiotowy z uwagi na zmianę art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, która stanowi, że decyzja staje się wykonalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia.
Odrzucone argumenty
Argumentacja skarżącego oparta na konieczności wykazania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków) była nieadekwatna w sytuacji, gdy decyzja była niewykonalna z mocy prawa.
Godne uwagi sformułowania
Zaskarżone postanowienie pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zatem według tego przepisu decyzja o nałożeniu kary pieniężnej staje się wykonalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Jeżeli więc złożona została skarga do sądu administracyjnego, to z mocy art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym decyzja ta jest niewykonalna, a wniosek o jej wstrzymanie staje się bezprzedmiotowy i podlega oddaleniu.
Skład orzekający
Zofia Borowicz
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym w kontekście wniosków o wstrzymanie wykonania decyzji o karach pieniężnych."
Ograniczenia: Dotyczy sytuacji, gdy decyzja o karze pieniężnej jest zaskarżona do sądu administracyjnego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje, jak zmiana jednego przepisu może całkowicie zmienić sytuację procesową strony i uczynić wniosek o wstrzymanie wykonania bezprzedmiotowym, co jest istotne dla praktyków prawa administracyjnego.
“Kara pieniężna za transport: wniosek o wstrzymanie wykonania stał się bezprzedmiotowy przez zmianę prawa!”
Sektor
transportowe
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII GZ 553/14 - Postanowienie NSA Data orzeczenia 2014-09-30 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2014-09-05 Sąd Naczelny Sąd Administracyjny Sędziowie Zofia Borowicz /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6037 Transport drogowy i przewozy Hasła tematyczne Wstrzymanie wykonania aktu Sygn. powiązane III SA/Kr 634/14 - Wyrok WSA w Krakowie z 2015-06-10 II GSK 3618/15 - Wyrok NSA z 2017-09-28 Skarżony organ Inspektor Transportu Drogowego Treść wyniku Oddalono zażalenie Powołane przepisy Dz.U. 2012 poz 270 art. 184 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity. Dz.U. 2007 nr 125 poz 874 art. 93 ust. 2 Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity Sentencja Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 30 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 634//14 w zakresie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie. Uzasadnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 634/14, w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i podniósł, że skarżący w złożonym wniosku nie wykazał żadnych okoliczności, które dawałyby podstawę do przyjęcia, że w realiach tej konkretnej sprawy zachodzi po jego stronie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący ograniczył się do złożenia samego wniosku i wskazania błędnej podstawy prawnej. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. M., zaskarżając je w całości i wnosząc o jego zmianę poprzez uwzględnienie jego wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu między skarżącym a organem jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 31 stycznia 2014 r., którą organ utrzymał decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 września 2013 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Rozpoznając wniosek skarżącego w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji pominął fakt, że ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 244, poz. 1454), obowiązującą od dnia 1 stycznia 2012 r. zmieniono treść art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, decyzja ostateczna, nakładająca karę pieniężną, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi, 2) cofnięcia skargi, lub 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Zatem według tego przepisu decyzja o nałożeniu kary pieniężnej staje się wykonalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Jeżeli więc złożona została skarga do sądu administracyjnego, to z mocy art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym decyzja ta jest niewykonalna, a wniosek o jej wstrzymanie staje się bezprzedmiotowy i podlega oddaleniu. Należy podkreślić, że postępowanie o ochronę tymczasową jest postępowaniem incydentalnym a ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawę do umorzenia postępowania wskazuje w ściśle określonych przepisach (art. 118 § 2, art. 130 § 1, art. 161, 189, 282 § 2), wśród których nie ma odwołania do art. 61. Umorzenie dotyczy tylko pism wszczynających postępowanie sądowoadministracyjne (skarg i wniosków w rozumieniu art. 63 p.p.s.a.), a więc wskazane w ustawie przypadki odnoszą się do całkowitego umorzenia postępowania sądowego, a nie postępowania incydentalnego, jakim jest postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (tak: B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydawnictwo Lex, 2013: uwaga nr 3 in fine do art. 61 p.p.s.a. i uwaga nr 18 do art. 161 p.p.s.a.). Brak więc podstaw do umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 61 p.p.s.a. postępowania w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI