II GZ 541/25

II GZ 541/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-07-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Gabriela Jyż /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 518/25 - Wyrok WSA w Warszawie z 2025-11-06
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 § 3.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 08 maja 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 518/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie skargi J. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 grudnia 2024 r., nr BP.702.3449.2024.E.2060.BKOE.9432 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 8 maja 2025 r., odmówił wstrzymania wykonania, objętej skargą J. Sp. z o.o. w W., decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 grudnia 2024 r., w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej.
Sąd I instancji wskazał, że we wniesionej na powołaną decyzję skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania wskazując na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do sytuacji, w której będzie musiała dokonać zapłaty kary, która będzie sankcją bezpodstawną. Wykonanie decyzji automatycznie wypłynie negatywnie na sytuację materialną spółki.
Wskazują na treść art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), Sąd stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej. Zauważył, że spółka odnosząc się do swojej sytuacji finansowej, wskazała jedynie, że wykonanie decyzji automatycznie wpłynie negatywnie na jej sytuację materialną. Nie dołączyła przy tym żadnych dokumentów źródłowych obrazujących jej sytuację gospodarczo-finansową. Nie znając aktualnej sytuacji materialnej skarżącej, Sąd I instancji stwierdził, że nie był w stanie ustalić wpływu, jaki wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby mieć na sytuację finansową skarżącej. W konsekwencji nie mógł ustalić, czy w istocie konieczność zapłaty kwoty określonej w zaskarżonej decyzji uzasadnia niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub/i zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków.
J. Sp. z o.o. w W., zażaleniem zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesiony w nim zarzut wraz z argumentacją nie podważają prawidłowości postanowienia Sądu I instancji odmawiającego wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 grudnia 2024 r..
Wskazania wymaga na wstępie, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych, przesłanki materialne uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. odwołują się do takich prawnych lub faktycznych okoliczności związanych z wykonaniem treści zaskarżonego aktu (zaskarżonej czynności), które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu nadzwyczajnych działań lub dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków (zob. np. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2023 r., II GSK 232/23; postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2023 r., II GZ 194/23; postanowienie NSA z dnia 29 czerwca 2023 r., II GSK 979/23).
Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Analiza wniosku skarżącej zawartego w skardze, w świetle poczynionych wywodów odnośnie wymagań, jakie powołany art. 61 § 3 p.p.s.a., stawia na wnioskodawcy celem zastosowania instytucji ochrony tymczasowej w nim przewidzianej, pozwala na stwierdzenie prawidłowości oceny żądania skarżącej spółki, jakiej dokonał Sąd I instancji, w konsekwencji, której odmówił spółce wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 grudnia 2024 r.
Motywy wniosku strony skarżącej ograniczały się wyłącznie do wskazania, że: "(...) wykonanie decyzji wydanej przez organ wobec skarżącego doprowadzić może do sytuacji, w której będzie on musiał dokonać zapłaty kary, która będzie sankcją bezpodstawną. Ponadto wykonanie decyzji automatycznie wpłynie negatywnie na sytuację materialną skarżącego.". Jak słusznie wskazał Sąd I instancji oceniany wniosek poza powołaną argumentacją pozbawiony był jakichkolwiek informacji wskazujących na sytuację gospodarczo – finansową spółki. Brak danych w tym zakresie, a więc danych dotyczących jej aktualnej sytuacji materialnej i finansowej, nie pozwalał na dokonanie obiektywnej oceny możliwości wystąpienia w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji jednej bądź obu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. warunkujących zastosowanie instytucji ujętej w tymże przepisie.
Oceny wniosku nie zmienia argumentacja podniesiona w zażaleniu albowiem podniesione w nim okoliczność również nie zostały zobrazowane konkretnymi danymi finansowymi, szczególnie w świetle podnoszonego twierdzenia, że: "wykonanie decyzji automatycznie wpłynie negatywnie na sytuację materialną skarżącego.". Brak jakichkolwiek informacji wskazujących na uzyskiwane przez spółkę dochody wraz z ponoszonymi wydatkami i innymi obciążeniami finansowymi nie pozawala na dokonanie obiektywnej oceny możliwości wystąpienia wobec strony niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z koniecznością zapłacenia karny wynikającej z zaskarżonej decyzji.
Wskazania również wymaga, na co także słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, że wniosek oraz twierdzenia podniesione w motywach zażalenia nie zostały poparte jakimikolwiek dowodami lub dokumentami źródłowymi mogącymi zobrazować sytuację fiskalno-materialną spółki, co również miało negatywny wpływ na ocenę wniosku strony.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Admiracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.