II CZ 208/10

Sygn. akt II CZ 208/10 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
Dnia 11 marca 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Bogumiła Ustjanicz (przewodniczący) 
SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca) 
SSN Kazimierz Zawada 
 
 
w sprawie z powództwa F. S. 
przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie Ł.                                                  oraz 
Staroście B. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym  
w Izbie Cywilnej w dniu 11 marca 2011 r., 
zażalenia powoda  
na postanowienie Sądu Okręgowego w Ł. 
z dnia 6 maja 2010 r.,  
 
 
odrzuca zażalenie i oddala wniosek o przyznanie kosztów 
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu 
w postępowaniu zażaleniowym przed Sądem Najwyższym. 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
Postanowieniem z dnia 6 maja 2010 r. Sąd Okręgowy w Ł. postanowił 
w punkcie 1. uzupełnić postanowienie tego Sądu z dnia 22 lutego 2010 r. 
w zakresie orzeczenia o kosztach postępowania zażaleniowego w ten sposób, 
że dotychczasowe rozstrzygnięcie oznaczyć punktem 1 i dodać punkt 2 
o następującej treści: oddalić wniosek adwokata J. K. w przedmiocie przyznania 
kosztów 
nieopłaconej 
pomocy 
prawnej 
udzielonej 
powodowi 
z 
urzędu 
w postępowaniu zażaleniowym, a w punkcie 2. oddalić wniosek w pozostałym 
zakresie. 
 
Z uzasadnienia postanowienia wynika, że w dniu 22 lutego 2010 r. Sąd 
Okręgowy oddalił zażalenie powoda F. S. na postanowienie w przedmiocie kosztów 
pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu, zawarte w punkcie 3. wyroku Sądu 
Rejonowego w Ł. z dnia 23 października 2009 r.  
 
W dniu 20 kwietnia 2010 r. pełnomocnik powoda z urzędu – adwokat J. K. 
złożył w imieniu powoda wniosek o uzupełnienie postanowienia z dnia 22 lutego 
2010 r. co do orzeczenia o kosztach postępowania zażaleniowego z tytułu 
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej  z urzędu w tym postępowaniu oraz 
wniosek o zwrot opłaty podstawowej od zażalenia na postanowienie w przedmiocie 
kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zawarte w punkcie 3. wyroku z dnia 
23 października 2009 r. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w zażaleniu złożył 
wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, podniósł 
również, że opłata podstawa od zażalenia – jego zdaniem – została pobrana 
bezpodstawnie. 
 
Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw ani do przyznania adwokatowi J. K. 
kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w 
postępowaniu zażaleniowym, ani do zwrotu opłaty podstawowej z powodów 
szczegółowo przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. 
 
W zażaleniu pełnomocnik powoda zarzucił naruszenie § 19 w związku z § 13 
ust. 2 pkt 1 i § 2 ust. 1 rozporządzenia MS, art. 100 pkt 2 ustawy z 2005 r., 
w brzmieniu sprzed 10 marca 2007 r., w związku z art. 2 ustawy nowelizującej, art. 

 
3 
100 ust. 2, art. 100 ust. 2 ustawy z 2005, w wersji po 10 marca 2007 r., i art. 80 
ustawy z 2005 r. W konkluzji zażalenia wniósł o „zmianę zaskarżonego 
postanowienie (…)  w zakresie pkt 1 i 2  przez przyznanie powodowi kosztów 
nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu zażaleniowym w kwocie 60 zł  oraz 
zwrotu nadpłaty w kwocie 30 zł  i przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej 
udzielonej skarżącemu z urzędu w niniejszym postępowaniu zażaleniowym. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
W orzecznictwie Sądu Najwyższego jest ugruntowane stanowisko, 
że niedopuszczalne jest zażalenie ani na postanowienie sądu drugiej instancji 
w przedmiocie przyznania od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy 
prawnej udzielonej stronie z urzędu w postępowaniu przed sądem odwoławczym 
(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 14 grudnia 2007 r., III CZ 61/07, 
niepubl., z dnia 17 listopada 2009 r., III CZ 53/09, OSNC 2001, nr 5, poz. 79, 
i z dnia 15 kwietnia 2010 r., II CZ 118/09 niepubl.)., ani na postanowienie sądu 
drugiej instancji w przedmiocie zwrotu opłaty sądowej (por. postanowienie Sądu 
Najwyższego z dnia 12 grudnia 2007 r., V CZ 74/07, OSNC 2009, nr 2, poz. 31).  
Sąd 
Najwyższy 
w 
składzie 
rozpoznającym 
niniejsze 
zażalenie 
podziela 
to stanowisko 
i 
jego 
motywy, 
zawarte 
w 
przytoczonych 
orzeczeniach. 
Nie  ma potrzeby 
ich 
szczegółowego 
omawiana, 
ponieważ 
zostały 
one 
przedstawianie 
w opublikowanych 
orzeczeniach 
Sądu 
Najwyższego  
(postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 17 listopada 2009 r., III CZ 53/09 i z dnia 
12 grudnia 2007 r., V CZ 118/07). Wystarczy jedynie stwierdzić, że zaskarżone 
w sprawie postanowienia nie są w rozumieniu art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. 
postanowieniami sądu drugiej instancji co do kosztów procesu. 
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji 
postanowienia (art. 373 w związku z art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c.). 
Wniosek adwokata o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy 
prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu zażaleniowym przed 
Sądem Najwyższym należało oddalić, albowiem nie ma podstaw do przyznania 
wspomnianych kosztów w sytuacji, w której pełnomocnik wnosi niedopuszczalny 
w świetle ugruntowanego orzecznictwa środek odwoławczy (por. postanowienia 

 
4 
Sądu Najwyższego: z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999, nr 6, poz. 
123, z dnia 18 marca 1999 r., I CKN 1046/97, OSNC 1999, nr 10, poz. 178, i z dnia 
20 września 2007 r., II CZ 69/07, OSNC 2008, nr 3, poz. 13).