II GZ 496/22

II GZ 496/22 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2023-01-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mirosław Trzecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Koszty postępowania
Sygn. powiązane
III SA/Po 552/22 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2022-10-26
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 200, art. 205 par. 2, art. 215 par. 1, art. 216
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2015 poz 1800
par. 14 ust. 1 pkt 1 lit. c
Rozporządzenie z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "R." Sp. z o.o. w P. na postanowienie w zakresie zwrotu kosztów postępowania zawarte w punkcie 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 października 2022 r., sygn. akt III SA/Po 552/22 w sprawie ze skargi "R." Sp. z o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 23 maja 2022 r. nr SKO.KM.4030.128.2022 w sprawie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zgłoszenia nabycia pojazdu postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 26 października 2022 r., sygn. akt III SA/Po 552/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu skargi "R." Sp. z o.o. w P., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 23 maja 2022 r. i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Poznania z 8 marca 2022 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zgłoszenia nabycia pojazdu, a także zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz skarżącej 207 złotych tytułem kosztów postępowania.
Sąd wskazał, że o kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 w z zw. z art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej "p.p.s.a.") oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800; dalej "rozporządzenie"). Koszty obejmowały wpis od skargi w kwocie 100 zł oraz koszty zastępstwa procesowego strony przez pełnomocnika.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła "R." Sp. z o.o. w P. (dalej "skarżąca"), wnosząc o jego zmianę i zastosowanie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Zarzuciła naruszenie:
- § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia poprzez zastosowanie w sprawie i przyjęcie, że przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna,
- § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia przez jego niezastosowanie i w konsekwencji błędne ustalenie, że wynagrodzenie pełnomocnika wynieść powinno 90 zł, a nie 480 zł.
Wskazała, że przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, a kwestia zasadności nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku o zawiadomieniu o nabyciu pojazdu w ustalonym terminie. WSA w Poznaniu w tożsamych sprawach rozstrzygał o kosztach postępowania na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. zażalenie do NSA przysługuje na postanowienie sądu pierwszej instancji, którego przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej. Oznacza to, że jeżeli strona kwestionuje orzeczenie jedynie w zakresie zwrotu kosztów postępowania, powinna zaskarżyć to rozstrzygnięcie zażaleniem, co też prawidłowo zrobiła skarżąca w niniejszej sprawie.
W rozpoznawanej sprawie kwestionowana jest przez skarżącą spółkę wysokość kosztów postępowania zasądzona od organu jej rzecz na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. Spór prawny ogniskuje się wokół zagadnienia zasad ustalenia w sprawach nałożenia kary pieniężnej za niezgłoszenie nabycia pojazdu wysokości wynagrodzenia pełnomocnika, czy jak twierdzi skarżąca spółka wynagrodzenie to powinno być ustalone w stałej wysokości (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia ), czy też - jak orzekł Sąd pierwszej instancji - biorąc pod uwagę wartość przedmiotu zaskarżenia, którą w rozpoznawanej sprawie jest należność pieniężna ( § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia ).
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada ponoszenia przez strony kosztów postępowania związanych z ich udziałem w sprawie (art. 199 p.p.s.a.). Wyjątek od powyższej zasady stanowią przepisy art. 200-201 p.p.s.a. (na etapie postępowania przed sądem pierwszej instancji) i art. 203-204 p.p.s.a. w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną. Art. 200 i 203-204 p.p.s.a. wprowadzają tzw. "zasadę rezultatu", zgodnie z którą stronie, której środek zaskarżenia okazał się skuteczny, należy się zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
Zgodnie natomiast z art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 216 p.p.s.a.).
Przedmiotem skargi była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Poznania o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej (300 zł) za niezgłoszenie nabycia pojazdu. Wobec tego sprawa dotyczy kwoty pieniężnej, która stanowi wartość przedmiotu sporu i to od tej kwoty należało liczyć wszelkie koszty sądowe, co słusznie uczynił Sąd pierwszej instancji.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższego stanowiska nie może zmienić okoliczność, że WSA w Poznaniu w analogicznych sprawach dotyczących również kary pieniężnej za niezgłoszenie nabycia pojazdu zasądził koszty postępowania w innej wysokości, uwzględniając stałą stawkę wynagrodzenia pełnomocnika. Zastosowanie odmiennej podstawy prawnej co do ustalenia wysokości wynagrodzenia pełnomocnika w innych sprawach nie może przesądzać o zastosowaniu nieprawidłowej stawki wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej w sprawie niniejszej, tym bardziej, że NSA nie podziela poglądu o zastosowaniu w sprawach nałożenia kary pienieżnej za niezgłoszenie nabycia pojazdu przy ustalaniu wynagrodzenia pełnomocnika § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.