II GZ 478/24

II GZ 478/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2024-11-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mirosław Trzecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 3711/23 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2024-05-13
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 487
art. 11 ust. 4, art. 11 ust. 6, art. 103 ust. 2, art. 103 ust. 5, art. 109 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji  (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 3711/23 w zakresie odrzucenie skargi i zwrotu uiszczonego wpisu sądowego w sprawie ze skargi E.S na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. nr [...] w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 13 maja 2024 r. o sygn. akt VI SA/Wa 3711/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę E.S. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego (dalej: "BFG") z dnia 29 września 2022 r. w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji i zwrócił uiszczony wpis sądowy.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że będąca przedmiotem zaskarżenia decyzja Bankowego Funduszu Gwarancyjnego (dalej: BFG) została wydana na podstawie ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U. z 2022 r. poz. 793 ze zm., dalej: ustawa o BFG), która wprowadza szczególne – wobec przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) – zasady zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego, w tym siedmiodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji, który liczony jest od dnia ogłoszenia informacji o tej decyzji, jej przyczynach i skutkach, na stronie internetowej BFG. Sąd pierwszej instancji wskazał, że powyższa informacja została opublikowana na stronie BFG w dniu 30 września 2022 r., wobec czego siedmiodniowy termin do wniesienia skargi upłynął 7 października 2022 r. Sąd wskazał, że E.S. (dalej jako: "skarżąca") wniosła skargę po upływie wskazanego terminu tj. 28 listopada 2022 r., co skutkowało odrzuceniem skargi przez sąd pierwszej instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. związku z art. 103 ust. 5 ustawy o BFG.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie oraz merytoryczne rozpoznanie skargi. Skarżąca podała, że nie była świadoma wydania decyzji i o wydaniu decyzji dowiedziała się z przekazów medialnych w listopadzie 2022 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie podkreślić należy, że analogiczne zagadnienie prawne było już przedmiotem orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach NSA z: 15 maja 2024 r., sygn. akt II GZ 182/24, 8 października 2020 r., sygn. akt II GZ 290/20 i 27 października 2020 r., sygn. akt II GZ 321/20 (cytowane orzeczenia dostępne są na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). NSA w składzie orzekający w tej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w przywołanych orzeczeniach.
Przepis art. 11 ust. 6 ustawy o BFG przewiduje, że do postępowania w sprawie skarg na decyzje, o których mowa w ust. 4, w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a., z wyłączeniem art. 61 § 2 i 3 tej ustawy. Przywołana regulacja prawna ma charakter szczególny w relacji do unormowań zawartych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z treści tego przepisu wynika bowiem, że do postępowania w sprawie skarg na decyzje, o których w nim mowa, tylko w zakresie nieuregulowanym tą ustawą stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a.
Z kolei przepis art. 103 ust. 5 ustawy o BFG przewiduje, że od decyzji (BFG) rada nadzorcza podmiotu w restrukturyzacji może wnieść skargę do sądu administracyjnego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia uzasadnienia decyzji temu podmiotowi. Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest również każdy, kogo interes prawny został naruszony decyzją.
Z powyższego wynika, że art. 103 ust. 5 ustawy o BFG ustanawia szczególne – w relacji do p.p.s.a. – zasady zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego. NSA w składzie rozpoznającym sprawę podziela pogląd, zgodnie z którym wskazana regulacja szczególna – gdy chodzi o określony nią termin – ma zastosowanie do każdego spośród wymienionych w niej podmiotów legitymowanych do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego, co oznacza, że przepis art. 103 ust. 5 ustawy o BFG ustanawia wymóg zachowania 7-dniowego terminu do zaskarżenia decyzji, o której w nim mowa, tak dla strony postępowania będącej adresatem tej decyzji, jak i dla podmiotu, którego interes prawny miał doznać uszczerbku w związku z jej wydaniem (por. np. postanowienia NSA: z 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt II GZ 221/20; z 8 października 2020 r., sygn. akt II GZ 296/20).
Skrócenie do 7 dni podmiotowi, którego interes prawny został naruszony decyzją wydaną na podstawie art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o BFG, terminu na wniesienie skargi jest zgodne z celem ustawy, tj. potrzebą zapewnienia przyspieszenia weryfikacji prawidłowości decyzji o przymusowej restrukturyzacji przez sąd administracyjny (por. druk nr 215 Sejmu VIII Kadencji s. 88).
W konsekwencji należy przyjąć, że przewidziany w art. 103 ust. 5 ustawy o BFG 7-dniowy termin do wniesienia skargi dotyczy również każdego, kogo interes prawny został naruszony decyzją wydaną na podstawie art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o BFG. Nie ma bowiem żadnej podstawy do twierdzenia, że ustawodawca dokonał zróżnicowania sytuacji prawnej wymienionych podmiotów w zakresie prawa do sądu i warunków dotyczących terminu do zainicjowania sądowoadministracyjnej kontroli legalności tej samej decyzji o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji.
Zdaniem NSA. sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że termin do wniesienia skargi powinien być liczony od dnia ogłoszenia decyzji lub informacji o przyczynach i skutkach wydania tej decyzji w sposób przewidziany w art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o BFG.
Przepis ten przewiduje, że BFG publikuje na swojej stronie decyzje, o których mowa w art. 11 ust. 4 pkt 2, 4-8, 11, 12 i 17-26 ustawy o BFG lub informacje o przyczynach i skutkach wydania tych decyzji, w szczególności dla klientów indywidualnych. Użyty w art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o BFG spójnik alternatywy nierozłącznej "lub" oznacza, że ogłoszona może być tylko informacja o przyczynach i skutkach wydania decyzji. Tym samym ogłoszenie na stronie internetowej BFG informacji o przyczynach i skutkach wszczęcia przymusowej restrukturyzacji jest wystarczające do wypełnienia zawartego w art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o BFG obowiązku ustawowego nałożonego na BFG. Uwzględniając specyfikę procesu przymusowej restrukturyzacji ustawodawca nie nałożył na BFG obowiązku opublikowania decyzji lub jej doręczenia innym podmiotom aniżeli strona postępowania, którą – zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy o BFG – jest wyłącznie podmiot w restrukturyzacji.
W związku z tym, że w rozpoznawanej sprawie informacja o przyczynach i skutkach wydania spornej decyzji z 29 września 2022 r. ukazała się na stronie internetowej BFG 30 września 2022 r., to od tej daty powinien być liczony termin 7 dni do wniesienia skargi dla podmiotu, którego interes prawny został naruszony tą decyzją – w tej sprawie dla właściciela umorzonych obligacji. Termin ten upłynął 7 października 2022 r. Natomiast jak wynika z akt sprawy skarga została wniesiona 24 października 2022 r., czyli z uchybieniem terminu i dlatego, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu.
Podnoszone w zażaleniu okoliczności nie mogą służyć wykazaniu zachowania terminu do wniesienia skargi. Mogłyby ewentualnie stanowić podstawę orzekania w sprawie o jego przywrócenie, o ile rzecz jasna zaktualizowałyby się przesłanki przewidziane w stosownych przepisach prawa, do wykazania których jest zobowiązany wnioskodawca.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.