II GZ 473/21

II GZ 473/21 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-06-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-12-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Czarny-Drożdżejko /przewodniczący/
Wojciech Kręcisz /sprawozdawca/
Wojciech Sawczuk
Symbol z opisem
6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne
Koszty sądowe
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 625/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-07-14
II GSK 2612/21 - Wyrok NSA z 2025-06-25
Skarżony organ
Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok w części i zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 205, art. 216
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1964
§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c)
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk Protokolant asystent sędziego Małgorzata Krawiec po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej zażalenia L. S. na punkt 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 625/21 w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 2 grudnia 2020 r. nr ULC-KOPP/0262-6576/03/19 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisów dotyczących praw pasażerów postanawia: 1. uchylić rozstrzygnięcie zawarte w punkcie drugim wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 625/21; 2. zasądzić od Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na rzecz L. S. 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 lipca 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 625/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi L. S. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 2 grudnia 2020 r. nr ULC-KOPP/0262-6576/03/19 w przedmiocie umorzenia postępowania: uchylił zaskarżoną decyzję, zasądził od Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na rzecz L. S. 680 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Zażalenie na powyższy wyrok w zakresie odnoszącym się do rozstrzygnięcia o kosztach postępowania wniosła L. S., wnosząc o zmianę punktu 2 wyroku poprzez zastąpienie jego dotychczasowego brzmienia treścią:
1) zasądza od Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na rzecz skarżącego kwotę 1.117,00 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym:
a) 900,00 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego,
b) 200,00 złotych tytułem kosztu opłaty od skargi,
c) 17,00 złotych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:
1. naruszenie prawa procesowego, to jest art. 200 oraz 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez:
a) nieuwzględnienie przy rozliczaniu kosztów postępowania udokumentowanego przez skarżącego kosztu opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17,00 złotych,
b) rozliczenie kosztów zastępstwa adwokackiego w oparciu o treść § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie w sytuacji, gdy niniejsza sprawa dotyczyła zaskarżenia należności pieniężnej, co za tym idzie koszty procesu winny zostać rozliczone w oparciu o treść § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia, to jest z uwzględnieniem stawki zastępstwa adwokackiego wyszczególnionego treścią § 2 ust. 3 przedmiotowego rozporządzenia, a to pomimo wskazania ww. wartości sporu w treści skargi.
Odpowiadając na zażalenie organ administracji wniósł o jego oddalenie w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, że nie odpowiada ono prawu, jakkolwiek nie wszystkie spośród zarzutów zażalenia można i należało uznać za zasadne.
Jakkolwiek bowiem, wobec treści art. 205 p.p.s.a. – z którego wynika, że do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie (§ 1), a ponadto, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (§ 2) – a w tym kontekście wobec faktu, że niezbędnym kosztem postępowania, w sytuacji ustanowienia pełnomocnika, jest również uiszczenie opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej), nie sposób było odmówić racji stronie wnoszącej zażalenie, że brak uwzględnienia w wysokości kosztów postępowania zasądzonych od organu administracji na jej rzecz poniesionego przez nią oraz udokumentowanego kosztu opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17,00 złotych stanowił błąd Sądu I instancji, to jednak o błędzie takim nie sposób jest twierdzić w odniesieniu zarzucanego w zażaleniu naruszenia § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie przez jego zastosowanie, a w konsekwencji w odniesieniu do zarzucanego naruszenia § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) tego rozporządzenia przez jego niezastosowanie.
W odpowiedzi na stanowisko prezentowane w zażaleniu trzeba przede wszystkim stwierdzić, że Sąd I instancji kontrolował zgodność z prawem decyzji Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ze skargi na naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91. Abstrahując więc już nawet od tego, że kontrolowana decyzja została wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. – co siłą rzeczy prowadzi do wniosku, że decyzją tą nie zostało przyznane stronie odszkodowanie za opóźniony lot, ani w inny też sposób nie zostało określone jej uprawnienie do otrzymania od przewoźnika lotniczego jakiejkolwiek kwoty pieniężnej – przede wszystkim trzeba stwierdzić, że przedmiot tej sprawy stanowiło naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, zaś z art. 205b ust. 1 ustawy Prawo lotnicze, w brzmieniu mającym zastosowanie w rozpatrywanej sprawie wynika, że w razie złożenia skargi, o której mowa w art. 205a ust. 1, Prezes Urzędu stwierdza, w drodze decyzji administracyjnej: 1) brak naruszenia prawa przez przewoźnika lotniczego albo 2) naruszenie prawa przez przewoźnika lotniczego, określając zakres nieprawidłowości oraz nakładając karę, o której mowa w art. 209b ust. 1, zaś w razie stwierdzenia naruszenia przepisu art. 7, art. 8 ust. 1 lit. a lub art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004/WE określa również obowiązek i termin jego usunięcia.
Wobec tak określonego przedmiotu sprawy oraz wobec treści decyzji kontrolowanej przez Sąd I instancji, a co za tym idzie wobec przedmiotu zaskarżenia, którym siłą rzeczy nie była należność pieniężna, nie ma podstaw, aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie mógł mieć zastosowanie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.
W związku z tym więc, że przedmiotu zaskarżenia nie stanowiła decyzja dotycząca należności pieniężnej w rozumieniu art. 216 p.p.s.a., za uzasadniony należało uznać wniosek, że wobec braku wartości przedmiotu zaskarżenia, w rozpatrywanej sprawie należne były stałe koszty sądowe, których wysokość zasadniczo prawidłowo – bo jedynie z pominięciem kosztu uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa – ustalił Sąd I instancji, uwzględniając w tej mierze wpis od skargi w wysokości stałej (200 zł) – który nota bene w takiej właśnie wysokości został uiszczony przez stronę – oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie w wysokości 480 zł.
W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że na rzecz strony od organu administracji należało zasądzić kwotę 697 zł, nie zaś – jak w pkt 2 zaskarżonego wyroku wskazał Sąd I instancji – kwotę 680 zł.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 2 i art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.