II GZ 462/25

II GZ 462/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-06-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Czarny-Drożdżejko /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 646/25 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2025-04-15
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 53 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 2,
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 646/25 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi W. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 646/25, odrzucił skargę W. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2024 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.
Zaskarżoną decyzją Komendant Główny Policji z 19 grudnia 2024 r. utrzymał w mocy decyzję cofającą skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską do celu łowieckiego. Decyzję tę doręczono skarżącemu 31 grudnia 2024 r.
Skarżący nie zgodził się z ww. decyzją i wywiódł do WSA w Warszawie skargę, którą nadał w placówce Poczty Polskiej w dniu 1 lutego 2025 r.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że przedmiotowa skarga została wysłana po upływie ustawowego terminu ustanowionego do dokonania tej czynności.
WSA odrzucił powyższą skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) uznając ją za spóźnioną. Wskazał, że 30 dniowy termin do jej wniesienia upływał z końcem dnia 30 stycznia 2025 r. Skarżący zaś, składając skargę w dniu 1 lutego 2025 r. (data stempla pocztowego), nie dochował ustawowego terminu do jej wniesienia.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Wniesienie skargi w terminie stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności. Termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, a więc niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie przez sąd. Jest to również termin prekluzyjny w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca wniesioną skargę (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 95/12; dostępny w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W zaskarżonym postanowieniu WSA prawidłowo ustalił – a skarżący tego nie kwestionuje, że zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu 31 grudnia 2024 r. Trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi od powyższej decyzji organu rozpoczął swój bieg od dnia następnego czyli od 1 stycznia 2025 r. i upływał 30 stycznia 2025 r. Zatem skarga, nadana w urzędzie pocztowym w dniu 1 lutego 2025 r. niewątpliwie została złożona z uchybieniem terminu. Tym samym uprawniona była ocena WSA, że skarga została złożona po terminie, przez co podlegała ona odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W tej sprawie skarga była niewątpliwie spóźniona, a zatem WSA miał obowiązek skargę tę odrzucić.
Odnosząc się zaś do argumentacji skarżącej zawartej w zażaleniu należy podkreślić, że odrzucenie skargi wyklucza merytoryczne badanie jej zasadności (zob. postanowienie NSA z 27 lipca 2017 r., sygn. akt I OZ 1141/17). Skoro Sąd pierwszej instancji odrzucając skargę nie badał zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem (nie badał sprawy merytorycznie, nie rozpoznawał zarzutów skargi i nie orzekał co do istoty sprawy), lecz weryfikował jej dopuszczalność, to Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do rozpoznawania innych zarzutów zażalenia, niż związanych z odrzuceniem skargi (zob. postanowienie NSA z 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 928/15).
Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.