II GZ 422/22

II GZ 422/22 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2022-11-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Skoczylas /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Sygn. powiązane
III SA/Lu 190/22 - Postanowienie WSA w Lublinie z 2022-07-27
Skarżony organ
Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 lipca 2022 r. sygn. akt III SA/Lu 190/22 o odrzuceniu skargi A. J. na decyzję Komendanta Nadbużańskiego Oddziału Straży Granicznej w Chełmie z dnia 3 marca 2022 r. nr 5/WG/2022 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 lipca 2022 r., sygn. akt III SA/Lu 190/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na podstawie art. 220 § 1 i § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej jako: p.p.s.a.), odrzucił skargę A. J. na decyzję Komendanta Nadbużańskiego Oddziału Straży Granicznej w Chełmie z dnia 3 marca 2022 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca złożyła skargę do WSA na powyższą decyzję organu. W związku z powyższym stronę wezwano do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł oraz do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie adresu zamieszkania – w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W ustawowym terminie skarżąca nie uiściła wpisu od skargi oraz nie uzupełniła jej braku formalnego.
Sąd podniósł, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało odebrane przez skarżącą osobiście w dniu 11 maja 2022 r., zatem termin do uiszczenia wpisu od skargi upływał z dniem 18 maja 2022 r. Wpis od skargi został natomiast uiszczony przez stronę dopiero w dniu 20 maja 2022 r., a więc 2 dni po upływie terminu do jego wniesienia.
Ponadto WSA wskazał na treść art. 46 § 2 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., zgodnie z którym pismo strony, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń. Jak wynika z koperty, w której skarżąca nadała skargę, podany przez nią w skardze adres: T. [...], [...]-[.] K., jest adresem prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie adresu zamieszkania zostało stronie doręczone razem z wezwaniem do uiszczenia wpisu, a zatem również i w tym przypadku 7-dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał w dniu 18 maja 2022 r.
Sąd i instancji podniósł, że w dniu 23 maja 2022 r. do sądu wpłynęło pismo skarżącej, w którym wskazała adres zamieszkania. Pismo zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 20 maja 2022 r., a więc dwa dni po upływie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Mając powyższe na uwadze WSA odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 1 i 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie Sądu I instancji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożyła skarżąca. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i uznanie, że skarga została wniesiona w terminie.
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało odebrane w dniu 11 maja 2022 r., zaś wpis został uiszczony w dniu 20 maja 2022 r., a więc dwa dni po upływie terminu do jego wniesienia. Skarżąca wniosła o przywrócenie jej terminu do uiszczenia opłaty oraz uzupełnienia braku w postaci podania adresu zamieszkania, bowiem we wskazanym przez Sąd terminie nie miała możliwości wywiązania się z nałożonych na nią zobowiązań. Skarżąca stwierdziła, że nie była w stanie wykonać w terminie zobowiązania z uwagi na swój stan zdrowia, gdyż od 12 do 20 maja 2022 r. przechodziła Covid i nie opuszczała swojego miejsca zamieszkania. Dopiero po zalecanych 8 dniach mogła opuścić mieszkanie i udać się na pocztę celem wykonania zobowiązania.
Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uznanie, iż złożona przez nią skarga była wniesiona w terminie i wniosła o jej rozpoznanie i uchylenie zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu skargi.
Postanowieniem z dnia 21 września 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił wniosek strony o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 214 § 1 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Jednocześnie w myśl art. 219 § 1 p.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Zgodnie natomiast z art. 220 § 1 p.p.s.a., z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Wspomniany art. 220 § 3 p.p.s.a. stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Przepisy te składają się na regulację, zgodnie z którą strona wnosząca pismo do sądu administracyjnego jest obowiązana uiścić od niego opłatę. Zaniedbanie tego obowiązku pomimo prawidłowego wezwania sądu do uzupełnienia braku fiskalnego skutkuje zastosowaniem rygoru przewidzianego w przepisach prawa. Jeżeli pismem tym jest jeden ze środków zaskarżenia wymienionych w art. 220 § 3 p.p.s.a., to sąd takie pismo odrzuci.
Należy również zwrócić uwagę na treść art. 46 § 2 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., zgodnie z którym pismo strony powinno zawierać – oprócz elementów wskazanych w art. 46 § 1 p.p.s.a. - w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń, lub siedziby i adresów stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników. Z kolei art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zaś w myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z powyższych przepisów wynika obowiązek strony do podania w pierwszym piśmie procesowym w sprawie adresu zamieszkania. W sytuacji zaniedbania tego obowiązku sąd wzywa wnoszącego pismo do uzupełnienia tego braku formalnego. Niewywiązanie się przez stronę z tego obowiązku, przy prawidłowym doręczeniu jej wezwania do uzupełnienia braku formalnego, również skutkuje odrzuceniem skargi.
Jak wynika z akt sprawy skarżąca, składając skargę na decyzję Komendanta Nadbużańskiego Oddziału Straży Granicznej w Chełmie z 3 marca 2022 r., nie oznaczyła swojego miejsca zamieszkania w pierwszym piśmie do sądu – podając zamiast niego adres prowadzonej prze nią działalności gospodarczej, ani też nie uiściła opłaty sądowej od wnoszonej skargi. Zasadnie zatem Sąd I instancji wezwał stronę do uzupełnienia braku formalnego i braku fiskalnego skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Prawidłowo Sąd I instancji wskazał w zaskarżonym postanowieniu, że wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego oraz wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi doręczono skarżącej w dniu 11 maja 2022 r., bowiem data ta wynika z akt sprawy, a nadto została potwierdzona w zażaleniu wniesionym przez skarżącą. Stanowiące kartę akt sądowych zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki skierowanej do skarżącej dowodzi, że właśnie w tej dacie osobiście pokwitowała ona odbiór obu wezwań sądowych. Siedmiodniowy termin na wykonanie obu wezwań minął zatem w dniu 18 maja 2022 r. Z akt sprawy wynika zaś, że w zakreślonym w ten sposób terminie skarżąca nie uzupełniła dostrzeżonych braków skargi, dokonując tych czynności dopiero przesyłką nadaną w placówce pocztowej w dniu 20 maja 2022 r., a zatem dwa dni po wyznaczonym przez Sąd terminie.
Skarżąca wraz z zażaleniem wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wskazać w tym miejscu należy, że skarga w sprawie została wniesiona w terminie, zaś wniosek o przywrócenie dotyczył przywrócenia terminu wyznaczonego przez Sąd na uzupełnienie braku fiskalnego i formalnego złożonej już skargi. Tym niemniej wniosek ten został postanowieniem Sądu I instancji odrzucony jako wniesiony z uchybieniem ustawowego terminu.
W świetle przedstawionych okoliczności sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że postanowienie Sądu I instancji, odrzucające skargę z powodu nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braku fiskalnego oraz braku formalnego złożonej do Sądu skargi, jest prawidłowe. Oba braki zostały uzupełnione przez stronę z uchybieniem terminu wyznaczonego przez WSA, zaś wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tych czynności procesowych nie został uwzględniony przez Sąd I instancji. Tym samym zachodziła podstawa do odrzucenia skargi zarówno w oparciu przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jak i w oparciu o regulację z art. 220 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.