II GZ 419/22

II GZ 419/22 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2022-11-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Skoczylas /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6352 Obiekty i usługi hotelarskie
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2075/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-05-30
II GSK 1945/23 - Wyrok NSA z 2024-06-04
Skarżony organ
Minister Sportu i Turystyki
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Z. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 2075/22 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia 30 maja 2022 r. nr DT-WLRT.0204.13.2022, DT-I.88.30.2021 w przedmiocie wykreślenia obiektu z ewidencji obiektów hotelarskich postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z 6 września 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2075/22, odmówił Z. K. wstrzymania wykonania objętej jego skargą decyzji Ministra Sportu i Turystyki z 30 maja 2022 r. w przedmiocie wykreślenia obiektu z ewidencji obiektów hotelarskich.
W motywach swojego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w skardze na powołaną decyzję, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia z uwagi na konieczność prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący stwierdził, że obiekt przyjmuje gości, organizuje imprezy okolicznościowe, o które zabiegał i nadal zabiega. Podniósł również, że ma podpisane umowy z wyprzedzeniem na organizowanie tego rodzaju imprez okolicznościowych, wobec czego zamknięcie hotelu spowoduje straty finansowe. Sąd wskazał, że do wniosku nie dołączono żadnych dokumentów.
Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji WSA stwierdził, że skarżący, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. O wykonaniu tego obowiązku nie może świadczyć samo zgłoszenie wniosku oraz przeświadczenie, że niewstrzymanie wykonania decyzji spowoduje duże straty finansowe. Niemożność skonfrontowania podniesionych przez skarżącego okoliczności z dokumentami odzwierciedlającymi jego faktyczną sytuacje finansową uniemożliwia Sądowi stwierdzenie, czy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Z. K., wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wydanie postanowienia o wstrzymaniu zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono m.in., że żądania Sądu o konieczności przedłożenia przez skarżącego dokumentacji na okoliczność prowadzenia działalności hotelarskiej jest nieuzasadnione. W jego ocenie, akta sprawy jednoznacznie potwierdzają, że skarżący od lat prowadzi hotel w B. Ponadto powszechnie znana jest w społeczeństwie wiedza na czym polega działalność hotelarska. Zdaniem skarżącego okoliczność ta jest zauważalna przede wszystkim w Warszawie. Skarżący wskazał, że część gości jest na bieżąco przyjmowana do hotelu, część na podstawie rezerwacji, których skarżący nie jest w stanie przekazać ze względu na rezerwację z opisem np. dla 8 osób albo ze względu na tajemnice danych osobowych, czy też anulowaniem rezerwacji. W każdym razie, w ocenie wnoszącego zażalenie, hotel ze względu na swój charakter funkcjonuje w sposób ciągły.
Zdaniem wnioskodawcy, oczywistym jest też, że zatrzymanie funkcjonowania hotelu wiąże się z wyproszeniem gości, anulowaniem rezerwacji na noclegi czy na imprezy okolicznościowe, co w konsekwencji naraża skarżącego na zwroty zaliczek, a także na roszczenia odszkodowawcze. W przypadku zamknięcia hotelu trzeba liczyć się ze zwolnieniem personelu. Szkoda wystąpi również w przypadku zamknięcia hotelu, bowiem skarżący jest zobowiązany ponosić koszty stałe, tj. podatki, koszty ogrzewania (nawet zmniejszonego), koszty przeglądów budynku, instalacji, windy itp.
Skarżący zaznaczył, że obiekt hotelowy jest pod stałym dozorem Straży Pożarnej i realizuje wytyczne wskazane w decyzji dotyczącej zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego. W przypadku zagrożenia pożarowego Państwowa Straż Pożarna na pewno od razu zamknęłaby hotel. Zdaniem skarżącego, na czas postępowania brak jest uzasadnienia do zamknięcia działalności hotelowej - zamknięcia obiektu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy, za prawidłową uznać należy ocenę wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Sportu i Turystyki z 30 maja 2022 r., jakiej dokonał Sąd I instancji.
Uzasadnienie żądania udzielenia ochrony tymczasowej skarżącemu, sformułowane we wnioskach skargi ograniczało się wyłącznie do wskazania, że wnioskodawca prowadzi działalność, przyjmuje gości i organizuje imprezy okolicznościowe, a także ma z wyprzedzeniem podpisane umowy na organizowanie takich imprez i zamknięcie hotelu spowoduje wysokie straty finansowe. Wniosek pozbawiony był natomiast jakichkolwiek innych informacji wskazujących, w jakim rozmiarze wykonanie objętej skargą decyzji, spowoduje lub może spowodować wyrządzenie skarżącemu znacznej szkody lub wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków. Strona nie przedstawiła również żadnych dokumentów, z analizy których można byłoby wnioski takie wyprowadzić lub dokonać oceny wpływu wykonania rozstrzygnięcia Ministra na potencjalne ryzyko wystąpienia wysokich strat, na które powołał się wnioskodawca.
Również powołana w zażaleniu okoliczność pozostawania obiektu hotelowego pod stałym dozorem Straży Pożarnej oraz realizowania wytycznych dotyczących zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego, pozostają bez wpływu dla oceny wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie wykreślenia obiektu z ewidencji obiektów hotelarskich.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie Sąd I instancji wskazał, że przeświadczenie wnioskodawcy o spowodowaniu dużych strat finansowych na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, nie jest wystarczające dla uznania, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi podstawa do zastosowania ochrony tymczasowej. Sama utrata korzyści majątkowych nie uzasadnia automatycznie wstrzymania wykonania decyzji. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wyraźnie stanowi o znacznej szkodzie, a nie każdej, oraz o trudnych do odwrócenia skutkach. Argumenty wskazane przez stronę, choć zwracają uwagę na logiczne ujemne następstwa wykonania zaskarżonej decyzji, to jednak przez typowość tych następstw, nie stanowią nadzwyczajnych okoliczności usprawiedliwiających zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona wskazała na typowe negatywne następstwa takiej decyzji, które mogłyby się odnosić do każdego innego obiektu hotelarskiego, nie zaś na okoliczności zindywidualizowane, odnoszące się wyłącznie do niej, które ziszczając się mogłyby doprowadzić do spełnienia się jednej z ustawowych przesłanek warunkujących wstrzymanie. Ograniczenie się do ogólnego wskazania, że wykonanie decyzji w sposób istotny wpłynie na prowadzoną przez skarżącego działalność gospodarczą, bez przytoczenia jakichkolwiek danych odnoszących się do prowadzonego przedsiębiorstwa oraz wysokości przewidywanej szkody, nie mogło zostać uznane przez WSA za wystarczające do wstrzymania wykonania skarżonej decyzji. Jak wprost wynika z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. jedną z przesłanek zastosowania w stosunku do wnioskodawcy jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej, a nie jakiejkolwiek szkody.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie pozostaje również bez znaczenia fakt, iż w odniesieniu do tego samego obiektu hotelarskiego, decyzją z dnia 30 stycznia 2019 r. został na przedsiębiorcę nałożony nakaz wstrzymania świadczenia usług hotelarskich. Poprzednia decyzja organu również nie została wstrzymana przez Sąd, a zatem świadczenie usług hotelarskich w przedmiotowym obiekcie zostało wstrzymane już z chwilą wykonania poprzedniej decyzji, odnoszącej się swym zakresem do działalności prowadzonej w tym samym obiekcie i przez tego samego przedsiębiorcę. Tym samym, dla wykazania, że aktualna decyzja Ministra Sportu i Turystyki, wydana w przedmiocie wykreślenia obiektu z ewidencji obiektów hotelarskich, spowoduje dla skarżącego ziszczenie się ustawowych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., niezbędne było wykazanie aktualnej sytuacji majątkowej wnioskodawcy oraz zysków uzyskiwanych z prowadzonego obiektu hotelarskiego, zwłaszcza z uwzględnieniem wpływu poprzednio nałożonego nakazu w postaci wstrzymania świadczenia usług hotelarskich. W sytuacji, gdy okoliczność przemawiającą za zastosowaniem instytucji wstrzymania wykonania decyzji strona upatruje w stratach finansowych wynikających z zamknięcia hotelu, zasadnym wydaje się być zobrazowanie prowadzenia działalności oraz rentowności tego obiektu już po nałożeniu na podmiot poprzedniego nakazu wstrzymania świadczenia usług hotelarskich.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw tak do uchylenia jak i zmiany zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.