II GZ 41/26

II GZ 41/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-02-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-01-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dariusz Zalewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6338 Agencje doradztwa personalnego i agencje zatrudnienia
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 58 § 1 pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dariusz Zalewski po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 2496/25 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu uiszczonego wpisu od skargi w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 8 lipca 2025 r. nr KOA/492/Gs/25 w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z 8 grudnia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 2496/25, odrzucił skargę E. Sp. z o.o. w W. (dalej: "skarżąca", "spółka") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 8 lipca 2025 r. nr KOA/492/Gs/25 w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia.
W uzasadnieniu WSA wskazał, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że zarządzeniem z 12 września 2025 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi przez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego (ewentualnie pobranego w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym wydruku komputerowego) strony skarżącej, obejmującego swym zakresem czasowym dzień udzielenia pełnomocnictwa, celem wykazania sposobu reprezentacji strony skarżącej. W zarządzeniu widniał rygor odrzucenia skargi w razie nieuzupełnienia braku w zakreślonym, siedmiodniowym, terminie.
Wezwanie to doręczono elektronicznie 22 września 2025 r. (UPD k. 39 akt sądowych). Wyznaczony przez Sąd termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął zatem 29 września 2025 r. W wyznaczonym terminie nie uzupełniono braku formalnego skargi, wobec tego WSA, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), odrzucił skargę.
Na powyższe skarżąca wniosła zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku. Rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 29 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że brak formalny skargi nie został uzupełniony w sposób skutkujący koniecznością odrzucenia skargi, w sytuacji, gdy stwierdzenie umocowania osób działających w imieniu skarżącej (a przez to skuteczności udzielenia pełnomocnictwa) jest możliwe na podstawie rejestrów publicznych, w szczególności KRS, do których Sąd ma dostęp z urzędu, a nadto gdy brak ten został (z ostrożności) usunięty wraz z zażaleniem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Analiza akt niniejszej sprawy wskazuje na niewadliwość ustaleń Sądu I instancji, które stały się podstawą odrzucenia wniesionej przez stronę skarżącą skargi. Jak bowiem wynika z akt sprawy, skarżąca – zarządzeniem z 12 września 2025 r. – wezwana została do uzupełnienia braku formalnego skargi wskazanego w stanie faktycznym – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone skarżącej 22 września 2025 r. Ostatnim dniem na dokonanie przez skarżącą czynności był zatem 29 września 2025 r.
Jak wynika jednak z akt sprawy, skarżąca nie uzupełniła wskazanego braku w zakreślonym terminie. W takim stanie sprawy niewadliwym było odrzucenie skargi, do czego obligował Sąd I instancji przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowiący, że sąd odrzuca skargę, której braki formalne nie zostały uzupełnione w terminie.
Odnosząc się do zarzutu, że brak załączenia odpisu z KRS nie stanowił braku formalnego uniemożliwiającego nadanie skardze prawidłowego biegu, fakt, iż rejestr KRS jest jawny, nie oznacza, że sąd może zastępować strony i uzupełniać za nie braki formalne składanych pism, bowiem są to czynności procesowe stron, ich pełnomocników, przedstawicieli, które nie mogą być podejmowane przez inne podmioty. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd, iż zwolnienie strony z dokonania czynności, a zwłaszcza z uzupełnienia braku formalnego, polegającego na niedołączeniu odpisu KRS i obciążenie tą czynnością sądu musiałoby mieć oparcie ustawowe, a takiego w p.p.s.a. brak. Oznacza to, że nie ma podstaw prawnych do zwolnienia strony od obowiązku uzupełniania braków formalnych i przerzucenia ciężaru czynienia ustaleń, czy osoba dokonująca czynności posiada stosowne umocowanie na sąd (por. postanowienie NSA z 22 maja 2025 r., I FZ 81/25, CBOSA).
Trzeba też zauważyć, że skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi. Wniosek ten zostanie rozpatrzony przez Sąd I instancji po zakończeniu postępowania zażaleniowego w zakresie odrzucenia skargi i przekazaniu akt temu Sądowi.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.