II GZ 394/14

II GZ 394/14 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2014-07-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-07-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Zofia Borowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Przywrócenie terminu
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 356/14 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2014-09-30
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 86 par. 1, art. 87 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J.-P. Sp. z o.o. w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 356/14 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J.-P. Sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 356/14, na podstawie 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) odmówił J.-P. Sp. z o.o. w R. przywrócenia terminu do wniesienia skargi tej spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że we wniosku o przywrócenie terminu skarżąca podała, że jej pełnomocnik przeglądając w dniu 16 grudnia 2013 r. akta sprawy zakończonej wyżej wskazaną decyzją Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2013 r. ustalił, że mimo jej wydania nie została mu ona doręczona. List zawierający przesyłkę był dwukrotnie awizowany – 10 września 2013 r. i 24 września 2013 r. i nie został podjęty. Tego samego też dnia, tj. 16 grudnia 2013 r. pełnomocnik złożył wniosek o wydanie kserokopii decyzji, którą organ mu wydał. W ocenie skarżącej uchybienie terminu do wniesienia skargi na wskazaną decyzję nastąpiło bez jej winy. Wyjaśniła, że w budynku zamieszkanym przez jej pełnomocnika nie ma skrzynki pocztowej, a awiza zawierające przesyłkę z decyzją z dnia 11 września 2013 r. nie zostały pozostawione w drzwiach pełnomocnika lub zaginęły tak, że nie miał on wiadomości na temat tej przesyłki i nie mógł jej odebrać. Dodatkowo zaznaczyła, że w wielu analogicznych, jak niniejsza sprawa, pełnomocnik odbierał przesyłki i nie miał żadnego interesu, by przesyłki nie odbierać. Do wniosku skarżąca załączyła kopię reklamacji skierowanej do Poczty Polskiej S.A. oraz oświadczenie pełnomocnika o niemożności odebrania przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję wobec niepozostawienia w jego drzwiach awiza lub ich zaginięciu.
Sąd I instancji uznał, że usprawiedliwieniem braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu nie mogą być nieuprawdopodobnione okoliczności o niepozostawieniu w drzwiach mieszkania pełnomocnika zawiadomień o przesyłce zawierającej zaskarżoną decyzję bądź o ewentualnym ich zaginięciu. Również nierozpatrzona reklamacja skierowana do Poczty Polskiej o zaginięciu awiz nie wskazuje, by istotnie do takiego uchybienia w pracy doręczyciela mogło dojść. Zatem podnoszone przez skarżącą okoliczności nie obalają przyjętego przez organ domniemania doręczenia zaskarżonej decyzji, ponieważ nie uprawdopodabniają, że konieczny do przyjęcia fikcji doręczenia ciąg czynności podejmowanych przez doręczyciela nie został zrealizowany. Ponadto Sąd I instancji podkreślił, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe nawet w sytuacji, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. To do obowiązków odbierającego przesyłkę - adresata - należy takie zachowanie się przy odbiorze przesyłki, by zapewnić sobie - dla właściwego zabezpieczenia swoich interesów - możliwość dokonania w terminie czynności, gdy termin rozpoczyna swój bieg od daty doręczenia przesyłki
W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka wniosła o jego uchylenie w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a. wskutek błędnego przyjęcia, że nie uprawdopodobniła okoliczności usprawiedliwiających brak winy w uchybieniu terminu polegających na niepozostawieniu w drzwiach mieszkania pełnomocnika zawiadomień o przesyłce zawierających zaskarżoną decyzję bądź o ewentualnych ich zaginięciu oraz błędnym przyjęciu, że nierozpatrzona reklamacja skierowana do Poczty Polskiej o zaginięciu awiz nie wskazuje, by istotnie do takiego uchybienia w pracy doręczyciela mogło dojść.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy przypomnieć, że gdy strona uchybi terminowi do dokonania czynności procesowej w postępowaniu, a w rozpatrywanej sprawie do wniesienia skargi do sądu, Sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu uchybionemu terminowi jeśli strona uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminowi, a sam wniosek złożony zostanie w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi – art. 86 § 1 art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. Należy więc zgodzić się z Sądem I instancji, iż sam wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi został wniesiony zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a., tj. w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Skoro przyczyną uchybienia terminu był brak wiedzy skarżącej o wydaniu decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 11 września 2013 r., to prawidłowo Sąd I instancji przyjął, że ustała ona w dniu 16 grudnia 2013 r., kiedy pełnomocnik skarżącej zapoznał się z aktami administracyjnej sprawy.
W pełni należy też uznać za uzasadnione stanowisko Sądu I instancji, że skarżąca nie uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Niewystarczające jest samo oświadczenie pełnomocnika skarżącego, że pomimo braku skrzynki na listy, w wielu analogicznych sprawach pozostawione w drzwiach awiza są przez niego odbierane, jednakże w tej sprawie awiz zawierających informację dotyczącą decyzji z dnia 11 września 2013 r. nie pozostawiono w drzwiach lub zaginęły. Ponadto niesłuszny jest pogląd skarżącej, że fakt nierozpoznania do dnia sporządzenia zażalenia zgłoszonej reklamacji przez Pocztę Polską nie ma istotnego znaczenia z punktu widzenia oceny okoliczności sprawy. Należy podkreślić, że zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 26 listopada 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1468), operator pocztowy rozpatruje reklamację niezwłocznie i udziela odpowiedzi na reklamacje w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania reklamacji. Wniesiona przez pełnomocnika skarżącej reklamacja dotycząca przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję nadana została w dniu 19 grudnia 2013 r. Taka odpowiedź na reklamację przesyłana jest przesyłką poleconą, z wyłączeniem przypadków, gdy reklamacja została wniesiona za pomocą środków komunikacji elektronicznej (§ 13 rozporządzenia). Należy więc założyć, że do dnia sporządzenia zażalenia (tj. 19 maja 2014 r.) reklamacja winna była być już rozpatrzona, jednakże skarżąca nie przedstawiła wyniku tej reklamacji. Wynik ten miałby istotne znaczenie dla rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, ponieważ mógłby wyjaśnić, czy niedoręczenie pełnomocnikowi skarżącej spornej przesyłki było wynikiem niedbałości operatora pocztowego, czy jednak nie. Podkreślić więc należy, że samo wyjaśnianie z urzędem pocztowym faktu niedoręczenia spornej przesyłki nie może stanowić okoliczności przemawiającej na korzyść skarżącej, a tym samym prowadzić do przywrócenia uchybionego terminu (por. też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt II GZ 92/10, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).
Należy również zwrócić uwagę, że adnotacje poczynione przez doręczyciela na kopercie zawierającej decyzję organu odpowiadają wymaganiom, jakie nakłada rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1250), w zakresie awizowania przesyłek pocztowych pochodzących od sądów i wskazują, iż podjęto próbę dwukrotnego doręczenia przesyłki pełnomocnikowi skarżącej. Zatem odpowiedź na reklamację dotyczącą tej przesyłki niewątpliwie wyjaśniłaby okoliczność, dlaczego sporna przesyłka nie została doręczona.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.