II GZ 371/23

II GZ 371/23 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2023-10-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mirosław Trzecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1506/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-02-27
II GZ 148/24 - Postanowienie NSA z 2024-04-23
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 65 par. 1, art. 67 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 10 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Komendanta Głównego Policji na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 1506/23 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 19 grudnia 2022 r. nr EA-1-835/476/22 w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postanawia: uchylić pkt 2 zaskarżonego postanowienia.
Uzasadnienie
K.S. (dalej "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z 19 grudnia 2022 r. w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Skarżący zwarł jednocześnie w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 30 marca 2023 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, uznając, że skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Pismem z 20 kwietnia 2023 r. skarżący wystąpił ponownie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że uprawnienia objęte zaskarżoną decyzją dotyczą jedynego źródła jego utrzymania. W konsekwencji skarżący, tracąc zatrudnienie, utraci dochód, który jest podstawą jego egzystencji. Skarżący argumentował, że pracuje jako kwalifikowany pracownik ochrony już od 22 lat i jest to jego główne doświadczenie. Obecnie zatrudniony jest na podstawie umowy o prace (1/8 etatu) oraz na umowę zlecenie jako kwalifikowany pracownik ochrony i zarabia ok. 1000 zł. Skarżący wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z konkubiną i podał wyliczenie miesięcznych wydatków na utrzymanie m.in. ze wskazaniem, że zobowiązany jest do uiszczania alimentów na dziecko zasądzonych w kwocie 450 zł, a uiszcza kwotę 120 zł z uwagi na swoją sytuację finansową. Skarżący podkreślił, że brak zatrudnienia spowoduje, że nie będzie mógł opłacać alimentów na dziecko i utrzymywać obecnej partnerki. Brak regulowania w terminie zobowiązań alimentacyjnych może spowodować wszczęcie postępowań karnych.
WSA w Warszawie zmienił swoje postanowienie z 30 marca 2023 r. i wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
W wyniku złożenia przez Komendanta Głównego Policji zażalenia na powyższe postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – postanowieniem z 12 lipca 2023 r. – 1) uchylił postanowienie z 11 maja 2023 r. i 2) zmienił postanowienie z 30 marca 2023 r. przez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Jako postawę uchylenia postanowienia z 11 maja 2023 r. Sąd wskazał okoliczność, że odpis ponownego wniosku skarżącego o udzielenie ochrony tymczasowej nie został doręczony organowi.
Ponadto, zdaniem Sądu, skarżący uprawdopodobnił, że do czasu zakończenia postępowania zostanie pozbawiony środków do życia, co spowoduje pogorszenie jego sytuacji życiowej, a w konsekwencji będzie miało wpływ na brak możliwości uiszczania alimentów na dziecko. Zaszły więc przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej "p.p.s.a.").
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Komendant Główny Policji. Zaskarżył pkt 2 ww. postanowienia i wniósł o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zarzucił:
1. naruszenie art. 61 § 4 p.p.s.a. poprzez uznanie przez Sąd, że zmieniły się okoliczności, które były podstawą powstrzymania się od zastosowania ochrony tymczasowej, w poprzednim, prawomocnie zakończonym (postanowieniem z 30 marca 2023 r.) postępowaniu dotyczącym kwestii wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z 19 grudnia 2022 r. nr EA-1-835/476/22;
2. naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez uznanie przez Sąd, że w realiach przedmiotowej sprawy, jak i w świetle złożonych przez skarżącego przy piśmie z 20 kwietnia 2023 r. dokumentów źródłowych, wykonanie decyzji Komendanta Głównego Policji z 19 grudnia 2022 r. nr EA-1-835/476/22 będzie skutkowało utratą przez K.S. uprawnień do wykonywania dotychczasowej pracy w ramach świadczenia usług z zakresu kwalifikowanej ochrony fizycznej, a co za tym idzie utratą dochodu, który może mieć wpływ na opłacane przez skarżącego alimenty;
3. naruszenie art. 65 § 1 w zw. z art. 67 § 2 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie tych przepisów w sytuacji, gdy wystąpiły uzasadnione okoliczności do doręczenia przez Sąd organowi pisma skarżącego z 20 kwietnia 2023 r. wraz z załącznikami stanowiącego nowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a przez niedoręczenie organowi wymienionego pisma skarżącego została naruszona zasada oficjalności doręczeń, co uniemożliwiło organowi zapoznanie się z treścią tegoż pisma i ustosunkowanie się do jego treści i treści załączników przed wydaniem postanowienia Sądu z 12 lipca 2023 r. zmieniającego prawomocne postanowienie z 30 marca 2023 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji;
4. naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a., poprzez brak oceny w uzasadnieniu wyroku wszystkich istotnych aspektów sprawy, a także poprzez wewnętrzną sprzeczność zapadłego na gruncie niniejszej sprawy postanowienia, polegającą z jednej strony na wskazaniu w uzasadnieniu postanowienia, iż nastąpił: "brak zapewnienia organowi możliwości zajęcia stanowiska w przedmiocie wniosku Skarżącego z dnia 20 kwietnia 2023 r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji" i dalej: "Nie ulega wątpliwości, że przed rozpoznaniem wniosku Skarżącego z dnia 20 kwietnia 2023 r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd nie doręczył organowi odpisu ww. wniosku i tym samym organ nie mógł zająć stanowiska w przedmiocie wniosku, przed jego rozpoznaniem przez Sąd", z drugiej natomiast strony wskazaniu, iż: "Oceniając ponownie złożony przez Skarżącego wniosek Sąd uznał, że zawarta w nim argumentacja w realiach tej konkretnej sprawy zasługuje na uwzględnienie", bez jednoczesnego ustosunkowania się i wyjaśnienia, dlaczego wniosek skarżącego z 20 kwietnia 2023 r., na którym Sąd ponownie oparł swoje rozstrzygnięcie, nadal nie został organowi doręczony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zaskarżone postanowienie zasługiwało na uwzględnienie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 65 § 1 w związku z art. 67 § 2 p.p.s.a.
Przepisy te regulują zasady doręczania pism w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie z art. 65 § 1 p.p.s.a. sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 896, 1933 i 2042), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy albo za pomocą środków komunikacji elektronicznej, na warunkach określonych w art. 74a. Stosownie zaś do art. 67 § 2 p.p.s.a. pisma w postępowaniu sądowym lub orzeczenia dla osoby prawnej, jak również dla jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism.
Z akta sprawy nie wynika natomiast, żeby pismo z 20 kwietnia 2023 r. zostało doręczone ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi organu (czy chociażby organowi). W takiej sytuacji doszło do naruszenia ww. przepisów oraz zasady jawności postępowania wyrażonej w art. 10 p.p.s.a., co uniemożliwiło organowi odniesienie się do ponownie złożonego wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej.
Po przekazaniu akt Sąd pierwszej instancji powinien w pierwszej kolejności doręczyć wniosek skarżącego z 20 kwietnia 2023 r. pełnomocnikowi organu, a następnie rozpoznać ten wniosek.
W tej sytuacji przedwczesnym byłby odniesienie się przez NSA do zasadności wydanego w pkt 2 zaskarżonego postanowienia rozstrzygnięcia o udzieleniu ochrony tymczasowej.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.