II GZ 319/24

II GZ 319/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2024-07-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Wojciech Kręcisz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Przywrócenie terminu
Sygn. powiązane
VIII SA/Wa 192/24 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2024-04-05
II GZ 318/24 - Postanowienie NSA z 2024-07-25
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 86, art. 87
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. Sp. z o.o. w M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2024 r., sygn. akt VIII SA/Wa 192/24 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 grudnia 2023 r. nr BP.501.2135.2022.1834.KI13.488199 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2024 r., sygn. VIII SA/Wa 192/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę E. Sp. z o.o. w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 grudnia 2023 r. nr BP.501.2135.2022.1834.KI13.488199 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wyjaśnił, że pismem z dnia 29 stycznia 2023 r. skarżąca spółka wniosła skargę. Następnie pismem z dnia 11 marca 2024 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej tj. odpis z KRS. Pełnomocnik skarżącej został jednocześnie pouczony, że czynności tej należy dokonać w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało doręczone dnia 14 marca 2024 r.
W odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 18 marca 2024 r. pełnomocnik poinformował, że w załączeniu pisma przekłada dwa odpisy KRS potwierdzające umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. Jednocześnie poinformował, że strona skarżąca podnosząc wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, nie sprzeciwia się wnioskowi strony przeciwnej w tym przedmiocie. Po sprawdzeniu nadesłanego pisma przez pełnomocnika pracownik biura podawczego Sądu stwierdził, że brak jest załącznika w postaci odpisu z KRS (na co wskazuje adnotacja z dnia 25 marca 2024 r. na piśmie pełnomocnika).
W świetle powyższego Sąd I instancji uznał, że złożone do akt sprawy przez pełnomocnika skarżącej pismo "Pismo przewodnie wykonanie zobowiązania Sądu z dnia 11 marca 2024 r." wbrew treści w nim zawartej nie zawierało załączników w postaci odpisów z KRS, a jedynie odpis pisma. Sąd dodał, że potwierdza to także adnotacja na prezentacie Biura Podawczego WSA w Warszawie Wydział Zamiejscowy w Radomiu – "brak załącznika". Tym samym w ocenie Sądu I instancji brak formalny skargi nie został w zakreślonym terminie usunięty i z tego względu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") Sąd skargę odrzucił.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca spółka, która jednocześnie wniosła na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych pisma datowanego na dzień 18 marca 2024 r.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że brak jest podstaw do przyjęcia, że pełnomocnik nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, gdyż przed wysłaniem pisma w sprawie dwukrotnie sprawdzał, czy pismo jest kompletne i zawiera niezbędne załączniki. Skarżąca dodała, że do zaistniałej sytuacji mogło dojść przez nieuwagę pracownika sądu co do której sytuacji trudno mieć zastrzeżenia względem pełnomocnika skarżącej. Skarżący podniósł, że pełnomocnik nie tylko poinformował o załączeniu odpisu KRS, ale wskazał na drugi istotny aspekt, a mianowicie, że nie sprzeciwi się rozpoznaniu sprawy w oparciu o przepisu dot. postępowania uproszczonego, więc musiał wnikliwie zapoznać się z treścią zobowiązania złożonego przez Sąd.
Skarżąca dodała, że nie upatruje swojej winy w niezłożeniu odpisu KRS.
Postanowieniem z dnia 13 maja 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wyjaśnił, że pełnomocnik skarżącej nie wykazał się należytą starannością przy prowadzeniu sprawy, gdyż nie dołączył do pisma z dnia 21 marca 2024 r. odpowiedniego dokumentu. Zdaniem Sądu I instancji, przedstawione we wniosku okoliczności niedostatecznie uprawdopodabniały to, że do uchybienia terminu doszło bez winy pełnomocnika skarżącej.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca spółka, wnosząc o jego uchylenie, względnie zmianę zaskarżonej decyzji i przywrócenie terminu na wniesienie odwołania.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 86 p.p.s.a. poprzez niezasadne uznanie, że pełnomocnik skarżącej spółki nie dochował należytej staranności w sytuacji, gdy dwukrotnie sprawdzał czy do pisma zostały dołączone wszelkie załączniki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Podkreślić należy, że pełnomocnik reprezentujący stronę ma obowiązek działania w imieniu i na jej rzecz z równą starannością, tak jakby działał na własną rzecz. Od profesjonalnego pełnomocnika wymagać należy prawidłowego zorganizowania pracy. Wiąże się to z odpowiedzialnością za prowadzenie sprawy strony oraz odpowiedzialnością za prawidłowy przebieg całego postępowania (zob. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt II GZ 184/09 oraz z dnia 12 czerwca 2024 r., sygn. I OZ 290/24).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kontrolowane postanowienie nie jest niezgodne z prawem, a wniesione zażalenie należy uznać za nieuzasadnione. Za trafną należy uznać ocenę dokonaną przez Sąd I instancji, że skarżąca nie sprostała obowiązkowi uprawdopodobnienia przesłanki braku winy, o którym mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącej wysyłając korespondencję do sądu powinien ze starannością podchodzić do kompletowania załączników do pisma. Błąd w postaci niedołączenia załączników był łatwy do stwierdzenia i skorygowania, np. poprzez weryfikację jej przed wysyłką. Błąd ten należy uznać za niedbalstwo osoby kompletującej przesyłkę, co wyłącza możliwość przywrócenia terminu.
Podkreślić też należy, że instytucja przywrócenia terminu uregulowana w art. 86 i art. 87 p.p.s.a. ma zastosowanie, gdy strona nie neguje uchybienia terminowi i wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie. Wniosku o przywrócenie terminu nie można bowiem opierać na twierdzeniu, że termin ten został zachowany, gdyż istotą tej instytucji, jak wskazano wyżej, jest właśnie twierdzenie przeciwne, że termin ten nie został zachowany bez winy strony (np. postanowienie NSA z dnia 14 stycznia 2020 r., sygn. akt II FZ 893/19). Argument skarżącej podniesiony w zażaleniu o braku podstaw do przyjęcia, że jej pełnomocnik nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku uzupełnienia braku formalnego skargi, nie zasługuje zatem na uwzględnienie.
Mając na uwadze powyższe, za prawidłową należy uznać stanowisko Sądu I instancji, z którego wynika, że przedstawione przez skarżącą okoliczności nie mogą usprawiedliwić braku jej winy w uchybieniu terminu. Oceny tej nie zmienia argumentacja podniesiona w zażaleniu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.