II GZ 309/24

II GZ 309/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2024-07-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Marcin Kamiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
III SA/Wr 110/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2024-11-07
II GSK 275/25 - Wyrok NSA z 2025-06-25
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 61 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Wr 110/24 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2020 r., nr 458000-COP-2.4246.24.2020 w sprawie ze skargi R. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 3 sierpnia 2023 r., nr 0201-IOV-21.6181.1.2023.4 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2020 r., nr 458000-COP-2.4246.24.2020 postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 września 2023 r. R. Sp. z o.o. w W. (spółka, skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 3 sierpnia 2023 r., nr 0201-IOV-21.6181.1.2023.4 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2020 r., nr 458000-COP-2.4246.24.2020, o wymierzeniu kary pieniężnej za urządzenie gier na automatach poza kasynem gry.
W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania w całości decyzji Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2020 r., nr 458000-COP-2.4246.24.2020. Skarżąca, uzasadniając wniosek, wskazała, że wobec oczywistej zasadności podniesionych zarzutów, charakteru sprawy oraz sporej wysokości wymierzonej kary pieniężnej, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Wr 110/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2020 r., nr 458000-COP-2.4246.24.2020.
Sąd I instancji w uzasadnieniu postanowienia podniósł, że w rozpatrywanej sprawie strona skarżąca nie uzasadniła dostatecznie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego aktu wskazano jedynie ogólnikowo, że "wobec oczywistej zasadności podniesionych zarzutów, charakteru sprawy oraz sporej wysokości wymierzonej kary pieniężnej, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Sąd I instancji uznał, że takie uzasadnienie wniosku strony nie jest wystarczające dla wykazania, że w wyniku wykonania decyzji, której dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania, poniesie ona znaczną szkodę lub nie będzie możliwe odwrócenie skutków wykonania decyzji, gdyż strona nie wskazała, jaka znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki miałyby zaistnieć w wyniku wykonania decyzji, a w szczególności nie wykazała, że nie dysponuje wystarczającymi środkami na wykonanie zobowiązania wynikającego z decyzji.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła spółka, zaskarżając je w całości, wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono obrazę przepisów postępowania, a to przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., mającą wpływ na treść tego orzeczenia poprzez dowolne przyjęcie, że skarżąca spółka nie wykazała niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub wywołania trudnych do odwrócenia skutków, grożących stronie skarżącej w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, w szczególności zaś nie wykazała, że nie dysponuje wystarczającymi środkami na poniesienie zobowiązania wynikającego z wykonania decyzji w postaci kary pieniężnej w wysokości 36.000 zł, podczas gdy swobodna, szczegółowa i wnikliwa analiza sytuacji materialnej skarżącej prowadzi do wniosku, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a.
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca rozwinęła postawiony zarzut oraz załączyła dokumenty dotyczące sytuacji finansowej spółki (bilans spółki za 2018 r., rachunek zysków i strat za 2018 r., wydruk dotyczący pozycji z konta bankowego spółki).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie podlegało oddaleniu, albowiem zaskarżone postanowienie, pomimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.
Kontrolowany Sąd Wojewódzki nie dostrzegł, że jakkolwiek przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania była decyzja Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2020 r. o nałożeniu na stronę skarżącą administracyjnej kary pieniężnej, to jednak przedmiotem skargi pozostawała decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 3 sierpnia 2023 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności powyższej decyzji.
W sytuacji tego rodzaju dopuszczalne było żądanie na podstawie art. 61 § 3 zdanie trzecie p.p.s.a. wstrzymania wykonania decyzji objętej postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności, gdyż decyzja weryfikowana została wydana w tej samej (tożsamej) w sensie materialnoprawnym sprawie, a zatem mieści się w jej granicach, jednak uwzględnienie tak sformułowanego wniosku było warunkowane stwierdzeniem, że pomiędzy zaskarżoną decyzją wydaną w sprawie weryfikacyjnej (decyzją w sprawie stwierdzenia nieważności) a decyzją weryfikowaną (decyzją o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej) istnieje związek w płaszczyźnie wykonalności uprawnień lub obowiązków.
Na tle powyższej problematyki w orzecznictwie NSA zasadnie podniesiono, że wykonalność decyzji wydawanych w postępowaniach nadzwyczajnych w sprawach administracyjnych weryfikacyjnych jest co do zasady pochodną cechy wykonalności decyzji weryfikowanych (zob. postanowienie NSA z dnia 13 lutego 2024 r., II GZ 9/24). Istotne jest zatem to, że zaskarżona decyzja weryfikacyjna (np. decyzja o stwierdzeniu nieważności innej decyzji) może zostać uznana za wykonalną ze względu na pierwotną cechę wykonalności decyzji weryfikowanej (np. decyzji o nałożeniu kary pieniężnej). Jeżeli więc treść decyzji, której nieważność została stwierdzona w drodze decyzji, o której mowa w art. 158 § 1 k.p.a., nadaje się do przymusowego lub dobrowolnego wykonania, to niewątpliwie decyzja, która stwierdza nieważność tej pierwszej, przerywa proces wywoływania wykonalnych skutków prawnych i jako taka może być kwalifikowana jako decyzja wykonalna.
W przedmiotowej sprawie nie można było jednak stwierdzić tego rodzaju związku w płaszczyźnie wykonalności decyzji weryfikacyjnej oraz decyzji weryfikowanej. Przedmiotem skargi była bowiem decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności, a zatem akt negatywny, który ze swej istoty jest pozbawiony cechy wykonalności, pomimo iż decyzja objęta tym aktem odmownym (decyzja o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej) jest niewątpliwie aktem wykonalnym.
Wobec powyższego należało uznać, że wniosek strony skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie właśnie z powodu braku spełnienia wyjściowej przesłanki wykonalności aktu, którego dotyczy skarga. W tym stanie rzeczy dalsze rozważania Sądu Wojewódzkiego, jakkolwiek dokonujące prawidłowej oceny, że strona skarżąca nie wykazała realizacji przesłanek materialnych udzielenia ochrony tymczasowej, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., były zbędne. Stwierdzona wada oceny prawnej Sądu pierwszej instancji nie miała, jak już stwierdzono, wpływu na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Mając na względzie całość podniesionej argumentacji, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. o oddaleniu zażalenia.