II GZ 30/26

II GZ 30/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-02-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-01-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Wojciech Maciejko /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 61 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 2597/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 26 maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 10 września 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 2597/25, odmówił J. S. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez niego decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 26 maja 2025 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów sportowych.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie, wydane na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), WSA stwierdził, że wiosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony, ani udokumentowany. Tym samym, w ocenie Sądu pierwszej instancji, skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że na skutek wykonania decyzji zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest bowiem wystarczające samo powtórzenie przez stronę treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, zaskarżając je w całości. Skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku skarżącego, podczas gdy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wobec powyższego autor zażalenia wniósł o zmianę skarżonego postanowienia w całości i wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji objętej skargą.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że postanowienie WSA odmawiające wstrzymania wykonania skarżonej decyzji jest niesłuszne, gdyż stawiane tej decyzji zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sposób oczywisty uzasadniają uchylenie decyzji wydanych w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Należy podkreślić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zarówno w całości, jak i w części stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. zasady, że wniesienie skargi nie wstrzymuje jej wykonania. Sąd może jednak na wniosek stron postępowania sądowoadministracyjnego wydać postanowienie w tej kwestii, zwłaszcza, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołane przesłanki mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Wniosek powinien odnosić się do konkretnych okoliczności faktycznych, pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy jest zasadne. Sąd wydając orzeczenie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę samego wniosku strony skarżącej, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
Nadto, co istotne w tej sprawie z racji twierdzeń zażalenia, rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania podejmowane jest na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi.
Mając na uwadze powyższe, należało stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że skarżący nie wykazał, by wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować powstanie po jego stronie znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został bowiem w żaden sposób uzasadniony, a ograniczał się do wyartykułowania żądania oraz przytoczenia treści tej części przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., która określa przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Postanowienie objęte zażaleniem Naczelny Sąd Administracyjny ocenił jako zgodne z prawem, a argumenty zażalenia nie podważyły tej oceny, bowiem – jak już wyżej wskazano – zarzuty wobec skarżonej decyzji nie mogą stanowić o zasadności wniosku o wstrzymanie jej wykonania.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.