II GZ 30/25

II GZ 30/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-02-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Rysz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 6975/22 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2024-06-28
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 6975/22 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 28 czerwca 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 6975/22 WSA w Warszawie odrzucił skargę K. K. (dalej nazywanego "skarżącym") na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z 29 września 2022 r. w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał m.in., ze zarządzeniem z 25 marca 2024 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie numeru PESEL, nadesłanie dokumentów wykazujących interes prawny skarżącego do zaskarżenia decyzji BFG, jednego odpisu skargi oraz dwóch odpisów jej uzupełnienia, jak również do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 złotych - w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone osobiście skarżącemu 12 kwietnia 2024 r. (k. 21). Braki formalne skargi w postaci wskazania numeru PESEL, odpisów oraz dokumentów wskazujących na interes prawny skarżącego zostały uzupełnione przez skarżącego. Wpis sądowy nie został opłacony, co stało się podstawą do wydania opisanego na wstępie postanowienia na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ówczesny Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.).
Pismem z 1 października 2024 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzucił sprzeczność ustaleń Sądu z zebranym w sprawie materiałem dowodowym polegającym na przyjęciu, że został on wezwany do uiszczenia wpisu sadowego, podczas, gdy otrzymał jedynie odpis odpowiedzi na skargę, w którym nie zawarto wezwania do uiszczenia ww opłaty, a jedynie wezwano go do wskazania nr PESEL, odpisów skargi, a także dokumentów wykazujących interes prawny skarżącego do zaskarżenia decyzji BFG.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W punkcie wyjścia przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024, poz. 935, zwana dalej "p.p.s.a."), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Pismo nieopłacone nie wywołuje zatem żadnych skutków (zob. H. Knysiak-Sudyka w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, red. T. Woś, Warszawa 2016, art. 220). Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił wniesioną skargę, jako nieopłaconą.
Odnosząc się do podniesionej w zażaleniu argumentacji skarżącego należy wskazać, ze z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że w jednej przesyłce skarżącemu doręczono odpis odpowiedzi na skargę, wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi. Powyższą przesyłkę skarżący odebrał 12 kwietnia 2024 r. (k. 21 akt sądowych).
W ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi brak jest przepisów, które sprzeciwiałyby się przesłaniu kilku wezwań w jednej przesyłce. Praktyka doręczania stronom postępowania kilku pism w jednej przesyłce nie narusza zasad ani trybu doręczania pism w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wynika to z potrzeby ograniczania kosztów funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Również w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że przesyłka sądowa może zawierać kilka pism sądowych, z tym tylko zastrzeżeniem, że fakt ten powinien zostać odnotowany na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki". Zatem dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby okoliczność przesłania w jednej przesyłce kilku pism wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2019 r. sygn. akt I FZ 149/19, z dnia 22 października 2019 r. sygn. akt I FZ 172/19, z dnia 27 kwietnia 2022 r. sygn. akt III OZ 261/22, z dnia 12 maja 2022 r. sygn. akt I OZ 157/22 oraz z dnia 12 grudnia 2023 r. sygn. akt I OZ 589/23). Znajdujące się w aktach niniejszej sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru spornej przesyłki spełnia powyższe wymagania, co wykazano powyżej. Użyte tam sformułowania niewątpliwie wskazują, że przesyłka, oprócz wezwania do uzupełnienia braków formalnych, a także odpisu skargi, zawierała wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego.
Sąd pierwszej instancji stwierdzając, że skarżący nie wykonał wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oparł się na ww. zwrotnym potwierdzeniu odbioru spornej przesyłki. Niewątpliwie "zwrotne potwierdzenie odbioru" jest dokumentem urzędowym – korzystającym z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może być jednak podważone, przy czym ustawa nie wprowadza ograniczeń, co do środków dowodowych, zmierzających do obalenia domniemania zgodności takiego dokumentu z prawdą. Mając zatem na uwadze adnotację na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki należy wskazać, że w przypadku zastrzeżeń co do ewentualnej niezgodności zawartości przesyłki z treścią zwrotnego potwierdzenia odbioru, należało w dacie jej doręczenia przedsięwziąć czynności zmierzające do usunięcia tych rozbieżności. Skarżący żadnych czynności jednak nie podjął. Twierdzenia skarżącego – podniesione we wniesionym zażaleniu – nie zostały tez poparte żadnymi dokumentami mogącymi obalić ww. domniemanie..
W związku z tym uznać trzeba, że Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że brak fiskalny skargi nie został usunięty, co skutkowało koniecznością jej odrzucenia.
Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. , postanowił jak w sentencji.