II GZ 30/21

II GZ 30/21 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2021-02-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Krystyna Anna Stec /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Koszty postępowania
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1310/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-08-28
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 200, art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2018 poz 265
§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. a
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości  z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. L. na postanowienie zawarte w punkcie III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 1310/19 w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi J. L. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 664/16 w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 28 sierpnia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1310/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. L. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z 24 sierpnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 664/16 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, w punkcie pierwszym (I), wznowił postępowanie zakończone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 sierpnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 664/16, w punkcie drugim (II), zmienił prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 sierpnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 664/16 w ten sposób, że: 1. uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2016 r. nr [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2015 r., 2. umorzył postępowanie administracyjne, 3. zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz J. L. 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania; i w punkcie trzecim (III), zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz J. L. kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania wznowieniowego.
W podstawie prawnej rozstrzygnięcia o kosztach postępowania Sąd wskazał art. 200 i art. 205 § 2 oraz art. 276 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.).
Przy obliczeniu kosztów postępowania wznowieniowego Sąd I instancji uwzględnił: kwotę 100 zł tytułem wpisu sądowego od skargi o wznowienie postępowania, kwotę 480 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym ustalonego na podstawie "§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.) oraz kwotę 17 zł uiszczoną tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
Zażalenie na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, zawarte w pkt III wyroku wniósł J. L., wnosząc o zmianę tego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania wznowieniowego w wysokości 1817 zł oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że przedmiotem rozpoznanej sprawy była należność pieniężna, stąd koszty powinny zostać obliczone z uwzględnieniem § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), nie natomiast § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c tego aktu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie co do zasady jest uzasadnione.
Zgodnie z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Definicję kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw zawiera, odpowiednio do okoliczności rozpoznawanej sprawy, art. 205 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym w niniejszej sprawie ustala się na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. W świetle przepisu § 14 powołanego rozporządzenia, niewątpliwie stawki opłaty za czynności radów prawnych są zależne od przedmiotu zaskarżenia.
Wyrokiem z 28 sierpnia 2020 r. WSA w Warszawie wznowił postępowanie zakończone prawomocnym wyrokiem tego Sądu z 24 sierpnia 2016 r. oraz zmienił ten wyrok orzekając co do istoty, tj. uchylając obie wydane decyzje i umarzając postępowanie administracyjne w sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ulega wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie występuje wartość przedmiotu zaskarżenia z uwagi na bezpośredni związek zaskarżonej decyzji z należnością pieniężną tym aktem objętą, decyzją nałożono bowiem karę pieniężną w wysokości 5000 zł.
Dalej, Sąd podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu NSA z 30 czerwca 2014 r., sygn. akt II FZ 637/14, że przedmiot zaskarżenia należy rozumieć jako przedmiot postępowania objęty zaskarżonym aktem bądź czynnością, o którym mowa w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Zatem w przypadku wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego wartość przedmiotu zaskarżenia ustala się także w odniesieniu do aktu albo czynności zaskarżonego w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o wznowienie którego strona wnosi. Natomiast ustalenie, tak jak ma to miejsce w rozpatrywanej spawie, że przedmiot postępowania objęty zaskarżonym aktem obejmuje należność pieniężną, skutkuje ustaleniem wysokości należnego wynagrodzenia dla pełnomocnika na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z odpowiednim punktem § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
Wobec powyższego należało uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania celem ustalenia prawidłowej wysokości należnego wynagrodzenia pełnomocnika. Sąd pierwszej instancji, weryfikując kwotę należnego wynagrodzenia, powinien mieć na przy tym na uwadze niniejsze postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Z tych też względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.