II GZ 244/23

II GZ 244/23 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2023-07-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mirosław Trzecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne
Zawieszenie/podjęcie postępowania
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2406/21 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2023-02-22
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 125 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 2406/21 w zakresie umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi G. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 15 stycznia 2020 r. nr DPR.721.1.2019, DPR.721.1.2020, DPR.721.2.2020, DPR.721.3.2020 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: zawiesić postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 22 lutego 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 2406/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi G. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z 15 stycznia 2020 r. w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe z uwagi na to, że skargi na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z 15 stycznia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły, poza skarżącą, również inne podmioty i kontrola sądowa tej decyzji przeprowadzona została w postępowaniu o sygn. akt VI SA/Wa 317/20, w którym Sąd oddalił skargę na decyzję BFG. Wyrokiem z 27 września 2022 r., sygn. akt II GSK 2553/21, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne od powyższego wyroku sądu pierwszej instancji.
Wobec tego WSA dostrzegł trwałą przeszkodę uniemożliwiającą prowadzenie postępowania w tym samym przedmiocie i umorzył postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259; dalej "p.p.s.a.").
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie w całości. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że wydanie prawomocnego wyroku w sprawie ze skargi innego podmiotu na tę samą decyzję stanowi o tym, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
W odpowiedzi na zażalenie organ wniósł o jego oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 26 stycznia 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 2964/22, skierował do TSUE pytania prejudycjalne o następującej treści:
"1. Czy art. 85 ust. 2 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U.UE.L.2014.173.190 ze zm.) w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C.2007.303.1) i art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90 poz. 864/30 ze zm.) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku wniesienia przez radę nadzorczą podmiotu w restrukturyzacji skargi do krajowego sądu administracyjnego na decyzję w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji, skuteczny środek ochrony prawnej uznaje się za zapewniony także osobom, które w zaskarżeniu tej decyzji upatrują ochrony swojego interesu prawnego, w sytuacji gdy sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a prawomocny wyrok, wydany w wyniku rozpoznania tej skargi jest skuteczny erga omnes i gdy możliwość uzyskania przez te osoby ochrony ich interesu prawnego nie jest uzależniona od odrębnego wniesienia przez nie skargi do sądu administracyjnego na powyższą decyzję?
2. Czy art. 85 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE wprowadzający wymóg sprawnej kontroli sądowej oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej, stanowiące o skutecznej ochronie prawnej, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie zastosowaniu przepisu proceduralnego państwa członkowskiego, który zobowiązuje krajowy sąd administracyjny do łącznego rozpoznania wszystkich skarg, jakie zostały wniesione do tego sądu na decyzję organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w sytuacji gdy zastosowanie tego przepisu wraz z innymi wymogami krajowej procedury sądowoadministracyjnej powoduje, że z uwagi na znaczną ilość takich skarg wydanie wyroku w sprawie może okazać się nadmiernie utrudnione o ile w ogóle możliwe w rozsądnym terminie?
3. Czy art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE należy interpretować w ten sposób, że pozwala on państwu członkowskiemu na niedokonywanie strukturalnego oddzielenia - dla zagwarantowania operacyjnej niezależności i uniknięcia konfliktu interesów - funkcji organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji od innych funkcji tego organu jako ustawowego gwaranta depozytów bankowych lub kuratora banku (tymczasowego administratora) ustanowionego na podstawie decyzji krajowego organu właściwego dla nadzoru do celów rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i dyrektywy 2013/36/UE?
4. Czy art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE należy interpretować w ten sposób, że w przypadku uchybienia przez państwo członkowskie obowiązkowi ustanowienia odpowiednich uzgodnień strukturalnych dla zagwarantowania operacyjnej niezależności i uniknięcia konfliktu interesów pomiędzy funkcjami nadzoru na mocy rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i dyrektywy 2013/36/UE lub innymi funkcjami odpowiedniego organu a funkcjami organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, warunek operacyjnej niezależności i uniknięcia konfliktu interesów może być uznany za spełniony, jeśli krajowy sąd administracyjny kontrolujący decyzję w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji uzna, że zastosowane inne rozwiązania organizacyjne i działania faktyczne organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, były wystarczające dla osiągnięcia tego skutku?".
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że pierwsze z wyżej wskazanych pytań prejudycjalnych zmierza do ustalenia kręgu podmiotów, którym przysługuje legitymacja czynna do wniesienia skargi na decyzję BFG w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji banku. Z kolei pytanie 3 i 4 odnoszą się do zakresu kontroli legalności decyzji BFG, jaką w świetle postanowień dyrektywy 2014/59/UE powinien był przeprowadzić sąd administracyjny przy rozpoznawaniu skarg na decyzję BFG w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji banku.
W rozpoznawanej sprawie zachodzi zatem zależność, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż rozstrzygnięcie ww. zagadnień będzie miało istotne znaczenie dla wyniku postępowania toczącego się w rozpoznawanej sprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Dla uniknięcia ewentualnej konieczności wznowienia postępowania na podstawie art. 272 § 2a p.p.s.a., postępowanie należało zawiesić do czasu rozstrzygnięcia TSUE w przedmiocie powyższych pytań prejudycjalnych. Za zawieszeniem postępowania w takiej sytuacji przemawiają względy celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że uzasadnione jest zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a.