II GZ 295/22

II GZ 295/22 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2022-07-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Krystyna Anna Stec /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Sygn. powiązane
II SA/Ol 12/22 - Postanowienie WSA w Olsztynie z 2022-02-23
II GZ 478/22 - Postanowienie NSA z 2023-01-10
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 12/22 w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz zwrot wpisu sądowego ze skargi A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...] września 2021 r., znak [...] w przedmiocie cofnięcia uprawień do kierowania pojazdami postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 12/22 odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...] września 2021 r. w przedmiocie cofnięcia uprawień do kierowania pojazdami.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji powołując się na 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.), wskazał, że strona nie wykazała, że bez własnej winy nie uzupełniła braków formalnych skargi, do których była wzywana. Ponadto wskazał, że nie została spełniona przesłanka z art. 87 § 4 p.p.s.a. bowiem skarżący wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożył nową skargę datowaną na dzień 7 marca 2022 r. i sporządzoną przez pełnomocnika skarżącego. Wobec faktu, iż pierwotna skarga zawierała jedną stronę i opatrzona była datą 30 listopada 2021 r., nie można uznać, że skarżący prawidłowo uzupełnił ww. brak formalny i zadośćuczynił wezwaniu do nadesłania kompletnej skargi z dnia 30 listopada 2021 r.
Zażalenie na powyższe orzeczenie wniósł skarżący zaskarżając je w całości, na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a., art. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a, zarzucił:
1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 86 § 1 p.p.s.a. i art. 87 § 2 p.p.s.a., poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie skarżący ponosi winę w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, podczas gdy skarżący w sposób wyczerpujący uprawdopodobnił, iż do uchybienia terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz do uzupełnienia wpisu sądowego doszło bez jego winy, skutkujący odrzuceniem wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i wniesienia wpisu sądowego;
2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 88 zd. 1 p.p.s.a poprzez odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, podczas gdy w przedmiotowej sprawie brak było podstaw faktycznych i prawnych do wydania orzeczenia tej treści;
3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 88 zd. 2 p.p.s.a w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 87 § 4 p.p.s.a poprzez odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, podczas gdy w przedmiotowej sprawie skarga dołączona do wniosku o przywrócenie terminu nie zawierała braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu, a nadto w przypadku ustalenia, iż dołączona do przedmiotowego wniosku skarga nie stanowi całości skargi, Sąd winien zastosować postępowanie naprawcze przewidziane w przepisie art. 49 p.p.s.a., bowiem zgodnie ze stanowiskiem doktryny i judykatury, nie ma przeszkód do objęcia tym postępowaniem czynności, o której mowa w art. 87 § 4 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji zawiera w sentencji rozstrzygnięcie o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi (na podstawie art. 88 p.p.s.a.), natomiast treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wskazuje, że nie stwierdzono przesłanek z art. 88 p.p.s.a. i nie były one przedmiotem rozważań Sądu pierwszej instancji. Przedstawione w postanowieniu WSA motywy rozstrzygnięcia świadczą o tym, że wniosek o przywrócenie terminu był przedmiotem merytorycznego rozpoznania, potwierdza to wskazana w uzasadnieniu podstawa prawna wydanego orzeczenia WSA - art. 86 § 1 p.p.s.a., stanowiący, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Z tych względów - wobec rozbieżności między sentencją a uzasadnieniem - przedwczesne jest odniesienie się do zarzutów dotyczących merytorycznej oceny wniosku oraz spełnienia wymogu z 87 § 4 p.p.s.a. i wpływu tej kwestii na merytoryczną ocenę zasadności wniosku.
Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.