II GZ 271/20

II GZ 271/20 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2020-09-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-08-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Skoczylas /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1967/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-02-21
II GSK 856/20 - Wyrok NSA z 2023-10-11
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 61 § 1 i 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 24 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 1967/19 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postanawia: oddalić zażalenie
Uzasadnienie
Postanowieniem z 14 listopada 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1967/19, po rozpoznaniu wniosku P. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2019 r. w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że P. S. wniósł skargę na wskazaną wyżej decyzję. W skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że praca w zawodzie kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej jest jedynym źródłem utrzymania dla niego i jego rodziny. Wnioskodawca oświadczył, że na utrzymaniu ma pełnoletnią córkę oraz małoletnią wnuczkę oraz stwierdził, że brak możliwości wykonywania ww. zawodu spowoduje niebezpieczeństwo życia poniżej progu egzystencji. Wskazał ponadto, że z uwagi na wiek 67 lat oraz stan zdrowia nie jest w stanie podjąć innej pracy ani przekwalifikować się. Do wniosku skarżący załączył m.in. zaświadczenie o zameldowaniu córki i wnuczki pod wspólnym z nim adresem, zaświadczenia lekarskie, informacje o swoim stanie zdrowia oraz orzeczenie o stopniu niepełnosprawności.
Odmawiając wstrzymania wykonania decyzji WSA wskazał na treść art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) oraz stwierdził, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Na stronie ciąży zatem obowiązek wykazania, że w wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub/i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd I instancji stwierdził, że rozpoznając wniosek związany był tym, co zostało w nim wykazane, podniesione oraz jakimi dokumentami zostało to potwierdzone. W oparciu o uzasadnienie skargi, w której zwarto wniosek oraz akta sprawy, WSA uznał, że nie był w stanie ustalić, czy i w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie na sytuację ekonomiczno-gospodarczą skarżącego i jego rodziny, a zatem, czy sytuacja ta, wobec konieczności zaprzestania wykonywania pracy kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej, uprawdopodabnia powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub/i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wskazanych we wniosku.
WSA wskazał, że żądając wstrzymania wykonania decyzji, nie można poprzestać na gołosłownym żądaniu i próbie wykazania jego zasadności wyłącznie oświadczeniem, że skarżący utraci jedyne źródło dochodów dla siebie, córki oraz wnuczki. W ocenie Sądu, w aktach zabrakło dowodów na to, że rzeczywiście skarżący ma na utrzymaniu siebie, pełnoletnią córkę oraz małoletnią wnuczkę. Z załączonych dokumentów wynika jedynie, że pod adresem, gdzie zamieszkuje skarżący, zameldowana jest także jego córka i wnuczka. Zdaniem WSA, dokumenty znajdujące się w sprawie w żadnym razie jednak nie dowodzą, że córka i wnuczka są na utrzymaniu skarżącego. Ponadto w aktach zabrakło dowodów na to, że wnioskodawca nie ma żadnych innych dochodów niż te pochodzące z tytułu wykonywania zawodu kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej.
Sąd I instancji stwierdził, że w sprawie nie uprawdopodobniono, iż w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji, mogłoby zachodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub/i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył P. S., zaskarżając orzeczenie w całości i domagając się jego zmiany poprzez uwzględnienie wniosku w zakresie wstrzymania zaskarżonej decyzji.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a., polegające na błędnym i niezasadnym odmówieniu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z powodu, iż nie uprawdopodobniono, że w związku z jej wykonaniem mogłoby zachodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy z dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego wynika wprost, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje utratę przez skarżącego jedynego źródła utrzymania, co doprowadzi do sytuacji, w której zagrożona będzie egzystencja skarżącego i jego rodziny.
W uzasadnieniu wnoszący zażalenie podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie, w tym wszystkie podniesione twierdzenia i zarzuty. W ocenie skarżącego, we wniosku zostały wskazane okoliczności, które uzasadniają, że wykonanie skarżonej decyzji spowoduje ogromną szkodę skarżącemu oraz jego rodzinie, przez co utraci on trwale możliwości utrzymania konicznego dla siebie i swojej rodziny.
W odpowiedzi na zażalenie organ wniósł o jego oddalenie w całości oraz stwierdził, że skarżący nie przedstawił wystarczających dowodów do oceny jego sytuacji rodzinnej i ekonomicznej. W ocenie organu, przedłożone zaświadczenia o zameldowaniu córki oraz wnuczki pod tym samym adresem co skarżący stanowią jedynie dowód na to, iż córka i wnuczka ujęte są w rejestrze ewidencji ludności z oznaczeniem miejsca zameldowania. Nie przesądzają one jednak o tym, że skarżący utrzymuje wskazane osoby.
Organ stwierdził również, że z dokumentacji medycznej przedstawionej przez skarżącego nie wynika, aby strona miała orzeczony lub zastrzeżony zakaz wykonywania innej pracy zawodowej, bądź brak możliwości przekwalifikowania się. Z dokumentacji tej wynika, że u wnioskodawcy rozpoznano chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa oraz stawów kolanowych oraz, że w związku z tymi schorzeniami odbył on turnus rehabilitacyjny.
Zdaniem organu, dowody przedstawione przez skarżącego nie są zatem wystarczające do prawidłowej oceny jego sytuacji życiowej. Ponadto Komendant wskazał, że podmiot nie przedstawił żadnych dowodów obrazujących jego sytuację finansową i majątkową. Samo powoływanie się na trudną sytuację życiową i materialną nie jest zaś wystarczające do racjonalnej oceny przesłanek wstrzymania decyzji, ponieważ strona powinna poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona ani przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
W niniejszej sprawie Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że w sprawie nie uprawdopodobniono, iż w związku z jej wykonaniem mogłoby zachodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub/i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko przedstawione w uzasadnieniu postanowienia Sądu I instancji jest prawidłowe. Zasadnie Sąd I instancji uznał, że z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy nie wynika, aby przesłanki warunkujące zastosowanie ochrony tymczasowej zostały spełnione. Skarżący we wniosku nie przedstawił w wystarczający sposób okoliczności przemawiających za zastosowaniem tej instytucji, ograniczając się do stwierdzenia, że posiada na utrzymaniu pełnoletnią córkę oraz wnuczkę. Ponadto wskazał, że nie ma możliwości przekwalifikowania się i wykonywania innej pracy.
Za prawidłowe należało uznać stanowisko WSA, iż dokumenty znajdujące się w sprawie nie uprawdopodobniają twierdzeń o posiadaniu na utrzymaniu wskazanych przez wnioskodawcę osób. Nie wynika z nich również niezdolność do wykonywania innej pracy zarobkowej niż dotychczas.
Argumenty przedstawione w zażaleniu stanowią zaś w istocie jedynie dosłowne powtórzenie argumentacji zawartej we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i nie podważają prawidłowości stanowiska wyrażonego w postanowieniu Sądu I instancji.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w takiej sytuacji nie ma możliwości stwierdzenia, czy w istocie w stosunku do wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Ewentualne uwzględnienie zażalenia mogłoby nastąpić, gdyby wskazano w nim na czym polegała wadliwość oceny wniosku dokonanej przez Sąd I instancji. Przedstawienie konkretnych okoliczności odnoszących się do sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącego, pozwoliłoby Sądowi I instancji na dokonanie pełnej analizy złożonego wniosku i przełożenia konsekwencji wynikających z wykonania aktu na sytuację osobistą wnioskodawcy. Tymczasem złożony wniosek, a następnie stanowiące jego powtórzenie zażalenie były ogólnikowe i gołosłowne. Załączone dowody nie mogły zaś stanowić wystarczającej argumentacji na poparcie twierdzeń o utrzymaniu innych osób we wspólnym gospodarstwie domowym, bowiem świadczyły one jedynie o okoliczności posiadania wspólnego adresu zameldowania skarżącego, jego córki i wnuczki. Nie wynikało z nich w żadnej mierze, iż wskazane osoby faktycznie zamieszkują z wnioskodawcą, a tym bardziej, że jest on jedynym żywicielem rodziny.
W świetle przedstawionych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uniemożliwił Sądowi I instancji zbadanie wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację finansową i rodzinną wnioskodawcy. W ocenie sądu kasacyjnego, na podstawie złożonego wniosku oraz załączonych do niego dokumentów, Sąd I instancji nie miał możliwości ustalenia, czy w stosunku do skarżącego zachodzi podstawa do zastosowania ochrony tymczasowej. Nieprzedstawienie pełnego i rzeczywistego obrazu sytuacji finansowej, rodzinnej i zdrowotnej wnoszącego zażalenie skutkowało zaś uznaniem, że strona nie uprawdopodobniła okoliczności wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Ze wskazanych powodów, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.