II GZ 230/23

II GZ 230/23 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2023-07-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mirosław Trzecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
III SA/Lu 148/23 - Postanowienie WSA w Lublinie z 2023-05-10
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 46 par. 2 pkt 1 lit. a i b, art. 49 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 3, art. 156 par. 1 i 3, art. 193, art. 197 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 maja 2023 r., sygn. akt III SA/Lu 148/23 w zakresie odrzucenia skargi ora zwrotu wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi R.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 10 lutego 2023 r. nr 0601-IGC.4802.7.2023.ES w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: 1. sprostować oczywistą omyłkę w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 10 maja 2023 r., sygn. akt III SA/Lu 148/23, w ten sposób, że w wierszu 8 od góry w miejsce słowa "postanowienia" wpisać "decyzji"; 2. oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 10 maja 2023 r., sygn. akt III SA/Lu 148/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej jako: "WSA") odrzucił skargę R.K. (dalej jako: "skarżący") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 10 lutego 2023 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III WSA w Lublinie z 28 marca 2023 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie adresu zamieszkania oraz podanie numeru PESEL w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu 7 kwietnia 2023 r.
Pomimo wezwania powyższe braki formalne nie zostały uzupełnione, co stanowiło podstawę odrzucenia skargi, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej "p.p.s.a.").
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o zmianę składu orzekającego, powołując się na brak kompetencji składu sędziowskiego WSA w zakresie rozstrzygania w przedmiotowej sprawie.
Skarżący stwierdził, że występował w niniejszej sprawie jako przedsiębiorstwo i w związku z tym nie powinien być identyfikowany po numerze PESEL. Ponadto, przedsiębiorstwo na każdym etapie sprawy posługuje się tym samym adresem, który jest siedzibą firmy oraz jest zgodny z danymi zawartymi w systemie CEIDG.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W rozpoznawanej sprawie WSA uznał, że brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., jest niepodanie m.in. numeru PESEL oraz adresu zamieszkania skarżącego, czego wymaga wprost art. 46 § 2 pkt 1 lit. a i b w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a.
Należy zauważyć, że wypełnienie wszystkich warunków formalnych określonych w art. 46-47 p.p.s.a. spoczywa na skarżącym. Wniesienie pisma zawierającego wszystkie wymagane prawem elementy, a także uzupełnienie jego ewentualnych braków należy zaliczyć do wyłącznych czynności skarżącego.
W orzecznictwie sądów administracyjnych występowały rozbieżności co do uznania nr. PESEL jako braku formalnego, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a.
W związku z tym, NSA podjął uchwałę, zgodnie z którą niezachowanie określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 3 lipca 2023 r., sygn. akt II GPS 3/22).
Bezspornym jest, że skarżący w skardze na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie nie podał swojego numeru PESEL oraz adresu zamieszkania, w konsekwencji czego został wezwany przez WSA do uzupełnienia tych braków formalnych. Nie ulega również wątpliwości, że skarżący nie nadesłał numeru PESEL oraz adresu zamieszkania w terminie wyznaczonym w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału III WSA w Lublinie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe okoliczności na gruncie rozpoznawanej sprawy stanowiły wystarczającą podstawę do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Twierdzenie skarżącego, że nie podlega obowiązkowi uzupełnienia braku formalnego w postaci podania numeru PESEL, nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący jako osoba fizyczna podlega obowiązkowi określonym w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Nie miało przy tym znaczenia, że zaskarżona decyzja została wydana w związku z aktywnością skarżącego, wynikającego z prowadzenia przez niego działalności gospodarczej.
W związku z powyższym, skoro skarżący jest osobą fizyczną, był zobowiązany również do podania jego miejsca zamieszkania w pierwszej kolejności zgodnie z treścią art. 46 § 2 pkt 1 lit. a. p.p.s.a. Niewykonanie tego obowiązku skutkowało odrzuceniem skargi przez WSA.
W tych okolicznościach sprawy NSA podzielił pogląd Sądu pierwszej instancji, że w sprawie wystąpiły braki formalne, o których mowa w art. 46 § 2 pkt 1 lit. a i b p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 2 sentencji.
Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 3 w zw. z art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a. dokonał sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w sentencji zaskarżonego postanowienia w zakresie prawidłowego oznaczenia aktu zaskarżonego do sądu (pkt 1 sentencji). Z akt sprawy wynika, że przedmiotem zaskarżenia jest "decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie", a nie jak błędnie wpisał Sąd pierwszej instancji "postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie".