II GZ 23/26

II GZ 23/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-02-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-01-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dariusz Zalewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1823/25 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2025-09-18
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 53 § 1, art. 58 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dariusz Zalewski po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 1823/25 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu uiszczonego wpisu od skargi w sprawie ze skargi T. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 lutego 2025 r., nr BP.502.15.2025.0155.SZ16 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z 18 września 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 1823/25 odrzucił skargę T. J. (dalej: "skarżący") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 25 lutego 2025 r., nr BP.502.15.2025.0155.SZ16 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oraz zwrócił uiszczony wpis od skargi.
W uzasadnieniu WSA wskazał, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu 7 marca 2025 r. Z kolei skarga została wniesiona pismem z 16 maja 2025 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu 30-dniowego na wniesienie skargi. Wobec tego koniecznym było jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Ponadto WSA wskazał, że skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Na powyższe skarżący wniósł zażalenie. Rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:
1) art. 86 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przez błędne przyjęcie, że strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, podczas gdy taki wniosek został złożony w treści pisma z dnia 16 maja 2025 г.;
2) art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 1-4 p.p.s.a. przez brak przeanalizowania jakichkolwiek argumentów złożonego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do odrzucenia skargi, a nie do wydania postanowienia o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia.
Wobec powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.
Zgodnie zaś z art. art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu, jeśli została wniesiona z uchybieniem terminu. Należy podkreślić, że regulacja zawarta w art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ma charakter związany, co oznacza, że w przypadku wniesienia skargi po upływie terminu do jej wniesienia, sąd ma obowiązek odrzucić skargę bez badania przyczyn naruszenia terminu. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje, czy w danej sprawie rzeczywiście nie został dochowany termin na dokonanie czynności procesowej, a w konsekwencji – czy Sąd I instancji zasadnie skargę odrzucił. W toku takiego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie bada natomiast tego, z jakich powodów doszło do ewentualnego uchybienia terminowi do wniesienia skargi. Ta kwestia może być przedmiotem rozważań w odrębnym postępowaniu wpadkowym, wywołanym wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności.
W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji zasadnie przyjął, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., czego następstwem było jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jak wynika bowiem z akt sprawy, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu 7 marca 2025 r. W związku z powyższym termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 7 kwietnia 2025 r. Złożenie skargi 5 maja 2025 r. nastąpiło zatem po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia.
Niemniej Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że WSA pominął okoliczność wniesienia skargi wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Chociaż w aktach sądowoadministracyjnych nie widnieje prima facie taki wniosek, organ w odpowiedzi na skargę powołuje się na okoliczność jego wniesienia, tak samo jak skarżący we wniesionym zażaleniu.
Po pogłębionej analizie akt sprawy okazało się, że wniosek ten nie był załączony w chronologicznej kolejności (tak jak powinno się sprawę prowadzić), lecz wpięty był do koperty przypiętej do teczki akt sądowych, na samym ich końcu. Na kopercie widnieje napis "3x odpisy skargi z dn. 16.05.25 r.". Oprócz odpisów, udało się odnaleźć również pismo z 16 maja 2025 r. "wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi", który wpłynął do Sądu pierwszej instancji wraz ze skargą. Wniosek ten nie został jednak wszyty do akta sprawy i nie został rozpoznany przez Sąd I instancji. W powyższych okolicznościach, WSA w Warszawie będzie musiał więc rozpoznać przedmiotowy wniosek.
Okoliczność, że skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, nie eliminuje skutku wniesienia skargi po terminie, dopóki wniosek ten nie zostanie rozpoznany i ewentualnie uwzględniony. W konsekwencji odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odpowiada prawu i jednocześnie wniosek skarżącego o przywrócenie terminu powinien zostać rozpoznany przez Sąd I instancji w odrębnym postępowaniu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, ponieważ mimo częściowo błędnego uzasadnienia, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.