II GZ 22/25

II GZ 22/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-02-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Wojciech Kręcisz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
V SA/Wa 648/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2025-09-25
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia N. Sp. z o.o. w Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 648/24 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi N. Sp. z o.o. w Ś. na decyzję Rzecznika Praw Pacjenta z dnia 27 grudnia 2023 r. nr RzPP-DPR-WPZ.45.276.2023.PP w przedmiocie kary pieniężnej za niepodjęcie działań niezbędnych do zaniechania praktyk podmiotu leczniczego naruszających zbiorowe prawa pacjentów postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 648/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił N. Sp. z o.o. w Ś. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Rzecznika Praw Pacjenta z dnia 27 grudnia 2023 r. nr RzPP-DPR-WPZ.45.276.2023.PP w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za niepodjęcie działań niezbędnych do zaniechania praktyk podmiotu leczniczego naruszających zbiorowe prawa pacjentów.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że strona skarżąca nie dołączyła do wniosku żadnych dokumentów źródłowych obrazujących jej sytuację finansową, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji może skutkować powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd uznał, że w sytuacji nieprzedstawienia kondycji finansowej wnioskodawcy, niemożliwe staje się dokonanie ustalenia, czy brak wstrzymania zaskarżonej decyzji będzie skutkował powstaniem następstw, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W rekapitulacji Sąd I instancji podniósł, że nie miał możliwości porównania obciążenia wynikającego z zaskarżonej decyzji z sytuacją finansową skarżącej, a tym samym nie mógł rzetelnie ocenić, że wykonanie tej decyzji pociągnie za sobą skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca spółka wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie celem ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący przedstawił okoliczności faktyczne na poparcie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w szczególności likwidację części poradni w wyniku pandemii (co miało skutek finansowy), poniesienie straty w 2022 r., uzyskany nieznaczny zysk w 2023 r. oraz zmniejszenie wielkości etatów. Do zażalenia załączono deklarację CIT-8 za 2022 i 2023 r., rachunek zysków i strat za okres od stycznia do czerwca 2024 r. W zażaleniu skarżący zamieścił także zarzuty skierowane wobec organu w odniesieniu do postępowania administracyjnego, w wyniku którego wydano zaskarżoną decyzję.
Odpowiadając na zażalenie organ administracji wniósł o jego oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wprowadzona w omawianym przepisie tzw. ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
W tzw. postępowaniu wpadkowym, wszczętym na skutek wniesienia przez stronę wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, o którym to wniosku mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny jest zobowiązany ocenić, czy zostały spełnione przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu w oparciu o analizę wniosku strony oraz dokumentów zebranych w aktach sprawy.
Trafnie Sąd I instancji zauważył w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że to na wnioskującym o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności spoczywa obowiązek przedstawienia dowodów i okoliczności świadczących o możliwości zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Istotnie złożony wniosek nie był należycie uzasadniony i na jego poparcie skarżący nie przedstawił stosownej dokumentacji, niemniej uczynił to w zażaleniu na postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej czynności, podnosząc nowe okoliczności faktyczne oraz załączając stosowne dokumenty.
Stosownie zaś do treści art. 195 § 2 p.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. W tym też kontekście, w literaturze przedmiotu podkreśla się, że dwustopniowość kontroli zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia silniej zaznacza się przy wnoszeniu zażalenia na postanowienie z racji wyposażenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie tylko w formalne, lecz także w merytoryczne kompetencje w sprawie zarzutów podnoszonych w zażaleniu (tak B. Adamiak, J. Borkowski, Metodyka pracy sędziego w sprawach administracyjnych, WK 2015).
W świetle powyższego, wobec znaczenia konsekwencji wynikających z art. 195 § 2 p.p.s.a. za wątpliwe trzeba uznać przeprowadzenie przez Sąd I instancji szczegółowej i rzetelnej analizy podniesionych w zażaleniu nowych okoliczności faktycznych oraz przedłożonej dokumentacji, albowiem wniosek przeciwny nie wynika z akt sprawy, com uzasadnia twierdzenie o braku rzetelności wykorzystania uprawnień autokontrolnych przez Sąd I instancji.
Orzekając ponownie w sprawie z wniosku skarżącej spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności, Sąd I instancji oceni, czy podniesione w zażaleniu nowe okoliczności faktyczne, dołączone do niego dokumenty i powołana argumentacja mogą mieć wpływ na udzielenie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Obowiązkiem Sądu I instancji jest bowiem odniesienie się do całokształtu zgromadzonej w aktach dokumentacji i na tej podstawie dokonanie oceny sytuacji strony w kontekście przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W związku z powyższym, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.