II GZ 219/24

II GZ 219/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2024-05-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Marcin Kamiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
III SA/Po 689/23 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2024-08-07
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 61
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Po 689/23 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 16 sierpnia 2023 r., nr SKO-4203/320/23 w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 29 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Po 689/23, rozpoznając wniosek zawarty w skardze M. W.(skarżąca, strona, strona skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 16 sierpnia 2023 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, odmówił wstrzymania wykonania decyzji.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 16 sierpnia 2023 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami strona wniosła również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazanym na wstępie postanowieniem odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji, wskazując, że skarżąca występując o ochronę tymczasową nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji powodowało niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został zatem uzasadniony, natomiast samo twierdzenie strony skarżącej nie jest wystarczające.
Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz wskazując, że zachowanie możliwości dalszego prowadzenia przez nią pojazdów jest podyktowane koniecznością sprawowania opieki nad chorą matką oraz wykonywaniem codziennych obowiązków domowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie podlegało oddaleniu jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny przypomina, że obowiązek wykazania przesłanek materialnych uwzględnienia wniosku na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. powinien być rozumiany jako obowiązek ich dostatecznej konkretyzacji przez odwołanie się do realnie istniejących okoliczności lub zdarzeń i ich szczegółowych cech oraz obowiązek co najmniej uprawdopodobnienia, że tak skonkretyzowane okoliczności lub zdarzenia w związku z procesem wykonania zaskarżonego aktu (zaskarżonej czynności) mogą realnie wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest w tym zakresie konieczne udowodnienie istnienia przesłanek materialnych. Wystarczające jest ich uprawdopodobnienie, natomiast same okoliczności, które mają uzasadniać spełnienie tych przesłanek, wymagają już wykazania. Strona skarżąca ma więc obowiązek udowodnić istnienie okoliczności, na które się powołuje w celu wykazania spełnienia przesłanki materialnej. Podmiot wnioskujący o udzielenie ochrony tymczasowej, musi ponadto pamiętać, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., odwołują się do nadzwyczajnych okoliczności faktycznych związanych z wykonaniem treści zaskarżonego rozstrzygnięcia, które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako takie zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu nadzwyczajnych działań lub dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków (zob. np. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2023 r., II GSK 232/23; postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2023 r., II GZ 194/23; postanowienie NSA z dnia 29 czerwca 2023 r., II GSK 979/23).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca zarówno w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, jak również w zażaleniu, nie uprawdopodobniła, że w jej sprawie zachodzą tego rodzaju okoliczności, które mogłyby zostać uznane za spełniające ustawowe przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ogólne odwołanie się do okoliczności związanych z podeszłym wiekiem i stanem zdrowia matki, nad którą skarżąca sprawuje opiekę, oraz własną sytuacją osobistą, nie jest wystarczające do uznania, że przesłanki materialne z art. 61 § 3 p.p.s.a. zostały wykazane.
W tym stanie rzeczy, mając na względzie całość podniesionej argumentacji oraz działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono o oddaleniu zażalenia.