II GZ 210/08

II GZ 210/08 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2008-09-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-08-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Robotowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6045 Ochrona osób i mienia
Hasła tematyczne
Uprawnienia do wykonywania zawodu
Sygn. powiązane
II SA/Sz 323/08 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2009-01-14
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 61 par. 3.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Robotowska po rozpoznaniu w dniu 9 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Sz. z dnia 30 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 323/08 w zakresie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi D. N. na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Ś. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie wydania negatywnej opinii w przedmiocie wydania licencji pracownika ochrony fizycznej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 323/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Sz. oddalił wniosek D. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego do Sądu Administracyjnego postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w Ś. z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] w przedmiocie negatywnej opinii w przedmiocie licencji pracownika ochrony fizycznej.
Sąd uzasadnił odmowę tym, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w sprawie udzielenia skarżącemu D. N. licencji pracownika ochrony fizycznej II stopnia i dotyczyło zajęcia stanowiska - wyrażenia opinii przez organ współdziałający przy wydawaniu decyzji. Postanowienie to nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w drodze egzekucji, jak również nie kreuje żadnych uprawnień dla strony, których realizacji mogłaby się domagać, czyli w swej istocie nie podlega wykonaniu i nie nadaje się do wykonania. Tym samym nie stwarza zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., dających podstawę do wstrzymania zaskarżonego aktu. Dopiero decyzja o wydaniu bądź odmowie wydania licencji skarżącemu wywoła określone skutki dla strony.
Zażaleniem wniesionym na powyższe postanowienie D. N. zaskarżył je w całości wnosząc o jego uchylenie, wydanie postanowienia wstrzymującego postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Ś., zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia.
Skarżący zarzucił postanowieniu naruszenie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. jego błędną wykładnię, która miała znaczący wpływ na wydane w sprawie rozstrzygnięcie.
Skarżący wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że zaskarżone postanowienie nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w drodze egzekucji, jak również nie kreuje żadnych uprawnień dla strony, których realizacji mogłaby się domagać, czyli w swej istocie nie podlega wykonaniu i nie nadaje się do wykonania. Tym samym nie stwarza zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., dających podstawę do wstrzymania zaskarżonego aktu. Dopiero decyzja o wydaniu bądź odmowie wydania licencji skarżącemu wywoła określone skutki dla strony. Z taką interpretacją, w ocenie skarżącego, nie sposób się zgodzić gdyż przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartych w nich ogólnych norm i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinien natomiast mieć na uwadze interes wnioskodawcy oraz uwzględniać wszystkie okoliczności, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do przyjęcia na podstawie akt sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie musi mieć charakteru materialnego, chodzi bowiem o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki prawne lub faktyczne zaś to takie skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Skarżący wskazał ponadto, iż postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skutkować będzie tym, iż postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Ś. utrzymującego w mocy postanowienie Komendanta Komisariatu Policji w P. Z. o wydaniu negatywnej opinii jest wykonalne do czasu rozstrzygnięcia złożonej przez niego skargi zaś to skutkować będzie wzięciem pod uwagę zaskarżonego postanowienia w postępowaniu w przedmiocie zaistnienia przesłanek do cofnięcia licencji pracownika ochrony, które to postępowanie w takim stanie rzeczy zakończy się dla niego negatywnym wynikiem. Wynika to bezpośrednio z treści przepisów art. 31 ust. 2 w zw. z art. 27 ust. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 tj.).
Powyższe okoliczności zdaniem skarżącego wypełniają przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., w zakresie zaistnienia okoliczności stwarzających realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody poprzez zatrzymanie dokumentu stwierdzającego posiadanie licencji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny jako argument przemawiający za odmową wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w Ś. z dnia [...] lutego 2008 r., wskazał, iż postanowienie to nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków i nie kreuje żadnych praw, a tym samym nie nadaje się do egzekucji przez co nie stwarza dla skarżącego żadnych zagrożeń dających podstawę do wstrzymania zaskarżonego aktu.
Tego poglądu sądu nie można podzielić, bowiem jak wynika z treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...), zatem rzeczą sądu rozpoznającego wniosek, o którym mowa w tym przepisie jest ustalenie, czy zaskarżone postanowienie może stwarzać takie niebezpieczeństwo, które może spowodować wyrządzenie znacznej szkody bądź trudne do odwrócenia skutki nie tylko pod względem materialnoprawnym, ale również procesowym.
Przepis ten nie ogranicza wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności do aktów lub czynności podlegających wykonaniu w drodze egzekucji albo do aktów lub czynności określających obowiązki lub uprawnienia.
Instytucja wstrzymania wykonania aktów lub czynności zaskarżonych do Sądu Administracyjnego odnosi się do wszelkich aktów z wyjątkiem określonych w ustawie. Wykonalność postanowienia wydanego na podstawie art. 106 K.p.a. polega na tym, że organ załatwiający sprawę w drodze decyzji ma podstawy do przyjęcia, iż obowiązek zasięgnięcia opinii organu współdziałającego został spełniony.
Odrębną kwestią jest ocena, czy za wstrzymaniem takiego postanowienia przemawia istnienie niebezpieczeństwa wywołania tym postanowieniem skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Wobec tego, iż jak wynika to z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił wniosek jedynie na tej podstawie, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu oraz nie określa obowiązków lub uprawnień skarżącego w drodze egzekucji uznać należy za słuszny zarzut skarżącego naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną interpretację i nierozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia pod kątem przesłanek, o którym mowa w tym przepisie.
Uchylenie zaskarżonego postanowienia oznacza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpozna wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu aktu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o przepis art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.