II GZ 539/14

II GZ 539/14 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2014-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-09-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Maria Myślińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Koszty sądowe
Sygn. powiązane
III SA/Wr 229/14 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2014-06-10
II GSK 2124/14 - Wyrok NSA z 2016-02-11
Skarżony organ
Zarząd Województwa
Treść wyniku
Uchylono wyrok w zakresie kosztów i przekazano do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 200, art. 194 § 1 pkt 9, art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2013 poz 490
§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. a
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez  Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Maria Myślińska po rozpoznaniu w dniu 30 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie w zakresie zwrotu kosztów postępowania zawarte w punkcie II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Wr 229/14 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej postanawia: uchylić punkt II wyroku i w tym zakresie przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Wr 229/14, po rozpoznaniu skargi [...] na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej, w punkcie I. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], w punkcie II. zasądził od Zarządu Województwa [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 1756 złotych kosztów postępowania, w punkcie III. orzekł, że decyzje opisane w punkcie I nie podlegają wykonaniu do dnia prawomocności wyroku.
Pismem z dnia 9 lipca 2014 r. [...], reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł zażalenie na zawarte w pkt II wyroku postanowienie w przedmiocie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.
Skarżący Powiat wniósł o:
1. zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie od Zarządu Województwa [...] na rzecz skarżącego kwoty 2400 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego ponad zasądzoną kwotę 1756 zł kosztów postępowania;
2. zasądzenie od Zarządu Województwa [...] na rzecz skarżącego kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu podniesiono, że Sąd I instancji zaskarżonym postanowieniem zawartym w punkcie II ww. wyroku zasądził od Zarządu Województwa [...] na rzecz skarżącego kwotę 1756 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, tj. kwotę odpowiadającą wysokości uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi, nie zasądził zaś kwoty wynagrodzenia radcy prawnego w wysokości 2400 zł mimo, iż skarżący od początku postępowania przed sądem był przez niego reprezentowany, a wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, został zgłoszony w samej skardze.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na wstępie podnieść należy, że stosownie do treści art. 194 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej powoływanej jako p.p.s.a. - zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej.
Przechodząc w tym miejscu do rozważań nad zasadnością wniesionego zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż zasługuje ono na uwzględnienie. Jak wynika z treści art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Natomiast na podstawie wskazanego powyżej art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. prawidłowość rozstrzygnięcia w kwestii zasądzonych kosztów można poddać ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzez wniesienie zażalenia na postanowienie orzekające o zwrocie kosztów. Za niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego, na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a., uznać należy: wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika, koszty sądowe (tj. wpis, opłata kancelaryjna oraz zwrot wydatków) oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Ponadto zwrot wynagrodzenia adwokata lub radcy prawnego następuje w wysokości nie wyższej niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i obejmuje wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego.
Sąd I instancji zaskarżonym postanowieniem zawartym w punkcie II wyroku z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Wr 229/14 zasądził od Zarządu Województwa [...] na rzecz skarżącego kwotę 1756 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Jak słusznie podnosi strona skarżąca kwota ta odpowiada wysokości uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi. Natomiast jak wynika z akt sprawy [...] był reprezentowany przed Sądem I instancji przez zawodowego pełnomocnika – r.pr. [...], a wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, został zgłoszony w samej skardze.
Wprawdzie Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku, w którym w punkcie drugim zapadło rozstrzygnięcie w zakresie kosztów powołał się prawidłowo na art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. - jednakże podstawa prawna dla wydanego w tym przedmiocie postanowienia nie znajduje odzwierciedlenia w jego treści.
W tym miejscu należy wskazać, że stawki wynagrodzenia radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.). Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) cyt. rozporządzenia w postępowaniu przed sądem administracyjnym wysokość stawki minimalnej uzależniona jest od przedmiotu zaskarżenia. Jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna stawka ta obliczana jest na podstawie § 6. Z akt sprawy wynika, że wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie wynosi 87.778,47 zł.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał, ponieważ zgodnie z art. 209 p.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Zgodnie z powyższą zasadą Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany jest rozstrzygać o kosztach postępowania kasacyjnego w orzeczeniu wydanym w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku, natomiast w niniejszej sprawie zostało rozpoznane zażalenie od postanowienia w zakresie kosztów postępowania.